Track #344 / Δεδηλωμένοι δύτες στη διαύγεια, στη διάρκεια, στη διαύγαση.
Track #345 / Ιδρυτική Συνθήκη της Συγγραφής του Μυθιστορήματος, 22: Let Us Compare Mythologies.
Track #346 / Στα τέλη του 1977, στην Κυψέλη, στο κέντρο του κόσμου, καθώς επέμενε ο Βακαλόπουλος, οι αδελφοί Βασίλης και Νίκος Σπυρόπουλος, συνεπικουρούμενοι από πλειάδα ταλαντούχων νεαρών και από μερικούς παλαίμαχους, σώζουν τη λαβωμένη, εν Ελλάδι, τιμή του ροκ, και επαναφέρουν στο προσκήνιο τη λυτρωτική ευαισθησία και τον σαρωτικό δυναμισμό των ηρώων της εφηβείας μας, εκεί στο Κινηματοθέατρο Λουζιτάνια. Ο Λεωνίδας Χρηστάκης βάζει μπροστά το Ιδεοδρόμιο. Μαθαίνουμε για τη Γενιά των Beat ενώ τρέχουμε στο Pop Eleven, τότε στη Σκουφά, για δίσκους του Captain Beefheart, των Velvet Underground, και του Bob Marley, και βιβλία του Greil Marcus και του Πητ Κουτρουμπούση. Δεν ξέραμε καλά-καλά τι κάναμε, αλλά το κάναμε, και αυτό που κάναμε έμελλε να το συνειδητοποιήσουμε δεκαετίες μετά, στην πληρότητα και στο εύρος του, και, κυρίως, στη δυναμική και στον πλούτο του — Τέτοια, αυτά και τόσα, μα τόσα άλλα, έλεγε ο Συγγραφέας του Μυθιστορήματος στη μεταμοντέρνα Βεατρίκη, στο μπαλκονάκι του Άλαμουτ, εκείνη την πιο μεγάλη νύχτα, την πιο άγρυπνη νύχτα, την πιο γλυκιά νύχτα, τη νύχτα της ηδύτητας και του γλυκασμού, τη νύχτα του εορτασμού και των έξι αισθήσεων, και χαμογελούσε, ω πόσο και πώς χαμογελούσε η μεταμοντέρνα Βεατρίκη!
Track #347 / Ανακαλύπταμε ξανά, σειρά μας ήταν, τον Έρωτα και τη Φιλία, σε τούτη την ταραγμένη και αλλοπρόσαλλη άκρη της γης, και ενώ η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες περνάνε σ’ αυτό που ο Τροβαδούρος αποκαλούσε «Decade of Masturbation». Σιγά-σιγά στην αρχή και μετά απότομα, μάθαμε να ζούμε με τα κύτταρά μας στο πρόσω ολοταχώς, με τις αισθήσεις μας πάντα σε επιφυλακή, με την ευαισθησία μας να αντισταθμίζει τη βία, τόσο την έξωθεν προερχόμενη, όσο και τη δικιά μας, τη μύχια βία, που ανέκαθεν μας συντρόφευε και ενίοτε μας λύτρωνε και μας έσωζε απ’ τις κακοτοπιές —και συνέχιζε έτσι, ώρες ολόκληρες, ο Συγγραφέας του Μυθιστορήματος στην μεταμοντέρνα Βεατρίκη, και προσώρας Μαρία, να ιστορεί τα γεγονότα και τις διαθέσεις μιας εποχής, τόσο μα τόσο μακρινής, αλλά και τόσο μα τόσο ζωντανής, τόσο πάλλουσας και σφριγηλής ακόμη, τόσο καθοριστικής.
Track #348 / … λέγε λέγε όλο και κάτι θα μείνει…
Track #349 / … της μίλησε και για τον Terrence Malick…
Track #350 / Malick graduated from Harvard College in 1965 with a Bachelor of Arts, summa cum laude, and was elected to Phi Beta Kappa. He received a Rhodes Scholarship, which he used to study philosophy at University’s Magdalen College. After a disagreement with his advisor, Gilbert Ryle, over Malick’s thesis on the concept of world in Kierkegaard, Heidegger, and Wittgenstein, Malick left Oxford without a degree. In 1969, Northwestern University Press published Malick’s translation of Heidegger’s Vom Wesen des Grundes as The Essence of Reasons.
Track #351 / Αν έχεις τέτοιους προγόνους τι να τους κάνεις τους απογόνους.
Track #352 / «Ιf I were a wristwatch, she was a magnet. Coming close to her disordered my sense of time.» [Peter Behrens, Carry Me].
Track #353 / Βούρκωσε και δάκρυσε κι έκλαψε ο Συγγραφέας του Μυθιστορήματος διαβάζοντας εκείνο το μυθιστόρημα που εκδόθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του σωτηρίου έτους 2016, το μυθιστόρημα όπου η Karin και ο Lange καπνίζουν ιρλανδέζικα σιγαρέττα μάρκας Sweet Afton, ερωτεύονται, ζουν με μιαν ένταση ζηλευτή, σμίγουν σαν έφηβοι, γελάνε σαν παιδιά, πληγώνονται από τη ναζιστική λαίλαπα, ονειρεύονται κάτω απ’ τ’ αστέρια του Βερολίνου. [She shook out two more Sweet Aftons, put them both between her lips, lit them, and gave one to me. “When do you leave?”]
Track #354 / Ιδρυτική Συνθήκη της Συγγραφής του Μυθιστορήματος, 23: «I’ll cross el Llano if you’ll come with me.»
Track #355 / ΜΑΣΤΙΓΙΑ τα ΜΑΤΙΑ/ Άμα είναι το ποίημα ναν το γράψεις / Γράψ’ το με κουζινομάχαιρο / Ντάρλινγκ! / Είπε το Κορίτσι / Με τις αίθριες αφέλειες / Και το γαλάζιο το ντενίμ / Και αποφάνθηκε, κατόπιν, το Κορίτσι: / Μαστίγια τα Μάτια / Κι είχε μια λάμψη / Μα τι λάμψη / Στα μάγουλά Της / Τ’ άχραντα / Και στράφηκε / Και τον εκοίταξε / Κι αυτός / Ολιγοθύμισε / Της πήγαινε το μπλε / Και το ντενίμ τής ταίριαζε / Άνοιξη ήτανε / Του ʼ24 ο Απρίλης / Ξανθός Απρίλης / Αιθέριος / Ευφρόσυνος / Πασχαλινός / Ηδύς / Ερωτικός / Χαρμόσυνος / Σωστός / Κι όχι του Τι Ες ο Απρίλης ο cruelest month / Μήτε του Μάνου ο Απρίλης ο σκληρός / Εκείνος του ʼ45 / Κι όλοι στου Τσώλη το τσαρδί / Στου Κώστα το κονάκι / Όλοι ήσαντ’ εκεί / Ωραίοι & στιβαροί / Η εύμορφη Καλλιόπη / Κι ο άρχοντας ο Κώστας / Κι ο Γεροδήμος ο ευειδής / Και η Φρόσω η ανοιχτόκαρδη / Και το μαστουρωμένο μελωδικά / Φάντασμα του Γκίνσμπεργκ / Και η Χλόη του Ακρίθακα / Η θυγατέρα η εγλεντζού / Και η Άννα η λεβέντισσα / Κι η Λένα η χορευταρού / Τσούγκριζαν τες ποτήρες / Τον Χάρο τον Χαμούρη / Με γελάρες σαν του Φάλσταφ / Στον αγύριστο τον έστελναν / Και χόρευαν ακούοντας / Του Καρναβά κλαρίνα / Μα & του Χέντριξ τες πενιές / Και στον Πεντζίκη ομνύανε / Χλαπάκιαζαν κοψίδια / Ρακές πολλές κατέβαζαν / Κάνοντας σχέδια επιτελικά / Για το αναγεννημένο Ψες / & το Αύριον ονειρεύονταν / Με θολωμένο βλέμμα / Και ηρακλείτειο νιονιό / Παιδὸς ἡ βασιληίη / Εκραύγαζαν / & ο ένας τον άλλον / Φωτογράφιζαν / Και έψελναν ομού / Τῇ ὑπερμάχῳ / Και ψέλλιζαν μαζί / Και χάμω τα χαμόγελα χαχάνιζαν / Και γλένταγαν δευτεριάτικα / Αχ πώς γλένταγαν / Πώς γλένταγαν / Αχ πώς γλεντούσαν!
Track #356 / μια ψυχή-χαρταετός (διαβάζω & υπογραμμίζω, στη σ. 271 του μυθιστορήματος Americana), σημείωσε στο τετράδιο εργασίας του ο Συγγραφέας του Μυθιστορήματος· ήπιε μια βυσσινάδα κατόπιν, χνότισε και σκούπισε τα ματογυάλια του, κούρδισε το σχεδόν εβδομηκονταετές ρολόγι του, και έλαβε την απόφαση να διαβάσει για δύο ώρες Immanuel Kant, αισθανόμενος ότι τα αστέρια μειδιούν και ότι ο ήχος της πόλης είναι το σάουντρακ του βιβλίου που εδώ και δώδεκα μήνες συνθέτει, σκηνοθετεί, συναρμόζει.
Track #357 / Ιδρυτική Συνθήκη της Συγγραφής του Μυθιστορήματος, 24: theirhisnothis fellow faces [JJ, Ulysses]
