Αφιέρωμα

It is all art; there is no art.Anna Kornbluh,Immediacy or, The Style of Too Late Capitalism (2023) Le poète, conservateur des infinis visages du vivant.René Char, Feuillets d’hypnos (83) Γράφουμε αλλά και διαβάζουμε, είτε ως

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Κύκλος Ποιητών διοργάνωσε, με αφορμή την Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, ημερίδα με τον σαββοπουλικής έμπνευσης τίτλο «Η τρομερή μας η λαλιά», το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Χωρίς πομπώδεις

Στο Κορωπί Μεσογείων Αττικής, που είναι η γενέτειρά μου, τη δεκαετία του ʼ50, είχαμε έναν και μοναδικό κινηματογράφο. Τη «Σινε-Νίκη». Ήταν μια παλιά αποθήκη διαμορφωμένη σε κινηματογραφική αίθουσα. Η πρώτη ταινία που είδα στη ζωή

Και μόνο η διατύπωση του θέματος θα μπορούσε να προκαλέσει τη δυσπιστία ως προς την ικανότητα κάποιου να το δαμάσει. Δεν είμαι ειδικός να αναλύσω ένα τόσο τεράστιο θέμα ούτε να υποδείξω λύσεις. Θα επιχειρήσω

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης δημοσίευε κείμενά του στην Αυγή από το 1963 ώς και το 2002[1]. Τα κείμενά του πληθαίνουν στα χρόνια 1976-1989, ιδίως από το 1981 και έπειτα, όταν ξεκίνησε να συμμετέχει στη διεύθυνση της

«Το κορίτσι τρέχει. Το σκυλάκι τρέχει πίσω της. Φύγε Κρις, του λέει το κορίτσι, Πήγαινε πίσω. Θέλει να κρυφτεί αλλά δεν προφταίνει. Μένει με την πλάτη κολλημένη σε μια όρθια ταφόπλακα. Σφίγγει πάνω στο στήθος

Περισσότερο ακόμα από σκηνοθέτης κινηματογράφου, παραμένω πάντα ένας αφοσιωμένος σινεφίλ. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο σινεμά τη δεκαετία του ʼ70 – έχω γεννηθεί το 1968. Ακόμα αγαπώ τις εμπορικές πολεμικές και αστυνομικές ταινίες εκείνης της εποχής,

Δεν μου αρέσει ούτε να ηθικολογώ, ούτε να καταστροφολογώ, ούτε να προφητεύω. Γνωρίζω ότι αποδίδεται συχνά στους ποιητές ρόλος προφήτη, ρόλος πατέρα του έθνους και τα συναφή. Άλλοτε οι ποιητές πασχίζουν οι ίδιοι να τους

Όταν αποχαιρέτησα τους φίλους Σ’ αυτή τη γη ξεχάστηκεν η μέρα Κι οι νύχτες εναλλάσσονται με νύχτες […] Ξεχείλισαν οι περιπέτειες οι ιδιωτικές Το άψογο πρόσωπο της ιστορίας θολώνει Μεγάλωσα με αυτούς τους στίχους[1]. Δεν

Ήθελα να πάω να σπουδάσω, ήμουν τυχερός και είχα αυτή τη δυνατότητα. Δεν ήταν ακαδημαϊκής φύσης η επιθυμία μου, δεν είχα κάτι που ήθελα να σπουδάσω, ήθελα να ζήσω τη ζωή του φοιτητή όπως την

Κύλιση στην κορυφή