Η τέχνη στην Ελλάδα σήμερα

Όταν ρωτάμε «πώς πάει η τέχνη στην Ελλάδα σήμερα», απαντάμε συνήθως με απογραφή: πόσα εγκαίνια, πόσα φεστιβάλ, πόσοι ξένοι επιμελητές πέρασαν από την Αθήνα, πόσοι επισκέπτες μετρήθηκαν στην είσοδο. Η απογραφή είναι παρήγορη μα άψυχη.

Ζωτικότητα χωρίς υποδομή Η τέχνη στην Ελλάδα σήμερα ζει μια παράδοξη στιγμή. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσες εκθέσεις, τόσους νέους καλλιτέχνες με πραγματική δύναμη και ιδιοσυγκρασία, τόση κινητικότητα σε γκαλερί, ιδρύματα και ανεξάρτητους χώρους. Κι

Η σύγχρονη ελληνική τέχνη σε νέα κλίμακα «Κάθε απόπειρα χαρτογράφησης των εικαστικών πραγμάτων στην Ελλάδα τις τελευταίες δύο δεκαετίες είναι καταδικασμένη στη μερικότητα και στη μεροληψία», έγραφε ο Κώστας Χριστόπουλος το 2013, σε ένα αφιέρωμα

Θα ήθελα να μιλήσω για την τέχνη στην Ελλάδα σήμερα στηριζόμενη αποκλειστικά στην εμπειρία μου ως κριτικός και ιστορικός τέχνης και ανεξάρτητη επιμελήτρια, χωρίς περιττές θεωρίες. Και θα αρχίσω από την εκπαίδευση. Όταν πήγαινα στην

Τον Μάρτιο του 2001 ο Νίκος Χατζηνικολάου μίλησε στη Σχολή Μωραΐτη με θέμα «Η τεχνοκριτική στην Ελλάδα σήμερα» (η ομιλία δημοσιεύθηκε στον τόμο Χρύσανθος Χρήστου. Αφιέρωμα, Θεσσαλονίκη 2006, σ. 101–112). Ο ομότιμος καθηγητής Ιστορίας της

Η δυναμική των ανθρώπινων πράξεων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον χρόνο. Κάθε ανθρώπινη δράση δεν εκτυλίσσεται απλώς μέσα στο χρονικό πλαίσιο, αλλά συγκροτεί και νοηματοδοτεί τον ίδιο τον χρόνο. Ιδιαίτερα σημαντικές θεωρούνται οι πράξεις των

Κύλιση στην κορυφή