Ο Thomas, η Inge και η Helga είναι οι πιο παλαιοί μου φίλοι σε αυτή τη ζωή, όπως έγραψα στην αφιέρωση στο βιβλίο που αγόρασε ο Thomas για τις αδελφές του στην παρουσίασή μου πρόπερσι. Τα καλοκαίρια στην Αίγινα, ήταν φίλοι μας πριν εγκατασταθούμε στην Ελλάδα και ενώ χάσαμε τους παιδικούς φίλους στην Αγγλία, αυτοὐς τους κρατάμε από πάντα. Η Helga πάει. Τα Γερμανάκια είχαν σπίτι χτισμένο μεταπολεμικά πάνω από τη θάλασσα σαν χάρη από τον γέρο Καραμανλή, και ο παππούς μας μάς έλεγε στα πέντε ξαδέλφια που κατεβαίναμε για μπάνιο να περνάμε από μπροστά από τα Γερμανάκια, για να μην καταπατήσουν την κατηφόρα προς την παραλία. Η μαμά τους, η παπαδιά, μας φώναζε να μην περνάμε από εκεί, αλλά εμείς πιστοί στις εντολές του παππού συνεχίζαμε από τα σκαλιά με τα πέδιλά μας και τα πάνινα καπέλα προς τη θάλασσα. Να προσθέσω πως η παπαδιά δεν ήταν μόνον γυναίκα παπά αλλά η ίδια διατελούσε πάστορας, και αργότερα, κοροϊδευτικά, λέγαμε ότι μάλλον αυτό το επάγγελμα το δήλωνε κατ’ ευφημισμό και ότι στην πραγματικότητα ήταν φύλακας γυναικείων φυλακών. Έτσι έμοιαζε. Παιδιά έντεκα, δεκατριών, δεκαπέντε, εννιά χρονών, αναλόγως, πήγαμε στην έρημη, αθώα ντίσκο της περιοχής, και η παπαδιά ήρθε κάτω από το παράθυρο του πατέρα και της μητέρας μας και φώναζε: «Herr Kopanitsas! Τα παιδιά είναι στην ντισκοτέκ». Μας επιστρέψανε πίσω με βήμα πάπιας.
Η Helga ήταν πάρα πολύ όμορφη. Βαλκυρία την έλεγε η μάνα μου. Τελευταία φορά που την είδα στο Βερολίνο την τάιζαν φάρμακα μέσα από ένα δοχείο έχοντας κόψει μία υποδοχή στο σώμα της ώστε αυτό να τα απορροφά. Δεν θα σχολιάσω. Βγήκαμε μαζί και μου είπαν να την έχω επιστρέψει ως τις δύο και σαρανταπἐντε ακριβώς ή κάτι τέτοιο. Φευ πήγαμε και για παγωτό. Η Helga άρχισε να μετατρέπεται σε αράχνη; Ακρίδα; Τα χέρια της και τα πόδια της κινούσαν σε όλες τις κατευθύνσεις και ήταν ανήμπορη. Την ανέβασα στο σπίτι και η παπαδιά με ξαφνικό πληθυντικό με χτύπησε φιλικά στην πλάτη και μου είπε «Φέρατε Helga σπίιιιτι; (Το μακρόσυρτο ι αποδίδει τη γερμανική προφορά). Μπράβο σας!». Ρώτησα την Helga τι έφταιξε και μου είπε τα φάρμακα. Αυτά έγιναν προ είκοσι περίπου ετών, φέτος πέθανε.
Γυρνώντας τότε στην Αθήνα ανέφερα στον πατέρα μου το κουτί με τα φάρμακα που είχε η Helga στο στομάχι της και μου είπε, «Αφού οι Γερμανοί εφηύραν το Totentanz».Τον χορό του θανάτου, δηλαδή.
