Αφιέρωμα

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης δημοσίευε κείμενά του στην Αυγή από το 1963 ώς και το 2002[1]. Τα κείμενά του πληθαίνουν στα χρόνια 1976-1989, ιδίως από το 1981 και έπειτα, όταν ξεκίνησε να συμμετέχει στη διεύθυνση της

«Το κορίτσι τρέχει. Το σκυλάκι τρέχει πίσω της. Φύγε Κρις, του λέει το κορίτσι, Πήγαινε πίσω. Θέλει να κρυφτεί αλλά δεν προφταίνει. Μένει με την πλάτη κολλημένη σε μια όρθια ταφόπλακα. Σφίγγει πάνω στο στήθος

Περισσότερο ακόμα από σκηνοθέτης κινηματογράφου, παραμένω πάντα ένας αφοσιωμένος σινεφίλ. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο σινεμά τη δεκαετία του ʼ70 – έχω γεννηθεί το 1968. Ακόμα αγαπώ τις εμπορικές πολεμικές και αστυνομικές ταινίες εκείνης της εποχής,

Δεν μου αρέσει ούτε να ηθικολογώ, ούτε να καταστροφολογώ, ούτε να προφητεύω. Γνωρίζω ότι αποδίδεται συχνά στους ποιητές ρόλος προφήτη, ρόλος πατέρα του έθνους και τα συναφή. Άλλοτε οι ποιητές πασχίζουν οι ίδιοι να τους

Όταν αποχαιρέτησα τους φίλους Σ’ αυτή τη γη ξεχάστηκεν η μέρα Κι οι νύχτες εναλλάσσονται με νύχτες […] Ξεχείλισαν οι περιπέτειες οι ιδιωτικές Το άψογο πρόσωπο της ιστορίας θολώνει Μεγάλωσα με αυτούς τους στίχους[1]. Δεν

Ήθελα να πάω να σπουδάσω, ήμουν τυχερός και είχα αυτή τη δυνατότητα. Δεν ήταν ακαδημαϊκής φύσης η επιθυμία μου, δεν είχα κάτι που ήθελα να σπουδάσω, ήθελα να ζήσω τη ζωή του φοιτητή όπως την

Όταν ήμουν μικρός, σε ένα τεράστιο άλσος στην Νέα Φιλαδέλφεια ή εμένα μου φαινόταν τότε τεράστιο, υπήρχε ένας ζωολογικός κήπος, στα 90s είμασταν, υπήρχαν τώρα διάφορα, ξέρεις, αυτά τα ζώα που συναντάς στον Εθνικό Κήπο,

I. Η διάχυτη ανασφάλεια στο πεδίο των νέων διακινδυνεύσεων, η αδυναμία κατανόησης και διαχείρισης των νέων απειλών –πραγματικών ή μη– υπονομεύουν τη δυνατότητα πολιτικής πλοήγησης στο νέο παγκόσμιο περιβάλλον. Η πρόθεση των ΗΠΑ να καταστούν

Οκτώβριο του 1959, ο Αναγνωστάκης γράφει στον Τάκη Σινόπουλο: «Πρέπει να βρούμε άρθρο για την οργισμένη γενιά και σύντομα. Θα μας σώσει από το πρόβλημα της ύλης του 6ου τεύχους που πρέπει να βγη ώς

Είναι καλοκαίρι ή άνοιξη, λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ʼ90, μάλλον το 1993. Είμαι μάλλον 16 χρονών και είναι μάλλον Σάββατο βράδυ. Είμαι μόνη στο σαλόνι του Περισσού. Οι υπόλοιποι είναι κάπου στην

Κύλιση στην κορυφή