Ήθελα να πάω να σπουδάσω, ήμουν τυχερός και είχα αυτή τη δυνατότητα. Δεν ήταν ακαδημαϊκής φύσης η επιθυμία μου, δεν είχα κάτι που ήθελα να σπουδάσω, ήθελα να ζήσω τη ζωή του φοιτητή όπως την φανταζόμουν ότι ήταν.
Έπρεπε λοιπόν να βρω κάτι να σπουδάσω, και Κινηματογράφος και Λογοτεχνία μου φάνηκε ωραία επιλογή. Μου άρεσε να βλέπω ταινίες και μου άρεσε να διαβάζω βιβλία. Ήταν εκεί που η σχέση μου με τον κινηματογράφο άρχισε να σοβαρεύει.
Προσπαθώ να θυμηθώ ποιες ήταν οι αγαπημένες μου ταινίες πριν τις σπουδές. Θυμάμαι το ET, το Jaws, το Deerhunter, το Heaven’s Gate, το American in Paris, The return of the Pink Panther, Close encounters of the third kind, Kramer vs Kramer, The Graduate, είναι να μην ξεκινήσει κάποιος και βλέπω ότι η πιο πάνω λίστα δεν είναι σε μορφή top ten, είναι μόνο τι θυμάμαι, και η μία φέρνει την άλλη.
Ήρθαν οι σπούδες και ήρθαν και άλλα. Bicycle thieves, Rocco and his brothers, Cabinet of Dr Caligari, Nosferatu, Parallax View, All the President’s Men, Diva, Betty Blue, Delicatessen, Amelie, Leolo, Down by Law, Time of the Gypsies, Moonstruck, East of Eden, Apocalypse Now, Godfather, Taxi Driver, Land and Freedom, Blue, In the name of the father, η λίστα συνεχίζεται.
Τον ελληνικό κινηματογράφο άργησα να τον γνωρίσω αλλά κάποια στιγμή έγινε και αυτό. Η Ευδοκία, η Μαγική Πόλη, ο Θίασος, ο Κυνόδοντας, Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης, Λούφα και Παραλλαγή, Σπιρτόκουτο, Από την άκρη της πόλης, Ηλέκτρα, Η Εαρινή σύναξη.., Ρεμπέτικο, Όλα είναι δρόμος.
Ένα από τα πολλά πράγματα που με γοητεύουν με τον κινηματογράφο είναι η πολυμορφία του. Σινεφίλ, μιούζικαλ, γουέστερν, επιστημονική φαντασία, κοινωνικά δράματα, ταινίες μυστηρίου, κωμωδίες. Κατηγορίες που και οι ίδιες κρύβουν στις τάξεις τους μια τεράστια ποικιλία.
Δεν υπάρχει μία ταινία που με έκανε να αγαπήσω το σινεμά ούτε μια ταινία που θεωρώ θεμελιακή, ή που αποτυπώνει μια περίοδο. Για μένα η χαρά και το νόημα είναι στη μίξη. Πιστεύω ότι είναι τα πολλά, που μαζί βγάζουν το νόημα για τον καθένα μας. Οι λίστες μας, όπως μας λέει και το High Fidelity, λένε πολλά για μας. Πώς τις φτιάχνουμε, γιατί τις φτιάχνουμε, για ποιον τις φτιάχνουμε.
Μετά τις σπουδές βρήκα δουλειά σαν παιδί του πλατό και στη συνέχεια σαν ερευνητής, ηχολήπτης, φωτιστής, βοηθός σκηνοθέτη, διευθυντής παραγωγής. Μάθαινα τη δουλειά και κάποια στιγμή ένιωσα έτοιμος να αναλάβω τον ρόλο του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. Στην αρχή με μικρού μήκους ταινίες και μετά με μεγάλου.
Διαλέγω να ασχοληθώ με μια ιστορία και αποφασίζω να προσπαθήσω να τη μεταφέρω στην οθόνη, αν είναι κάτι που με αγγίζει και αν πιστεύω ότι θα αποτελέσει βάση για μια καλή ταινία. Το συναίσθημα που μια ιστορία προκαλεί σε εμένα και που ελπίζω να μεταφέρει η ταινία στο κοινό είναι αυτό πού με οδηγεί και στην επιλογή θέματος και στον τρόπο εκτέλεσης.
