Προβλήματα της εποχής μας

Όταν, το 1951, o Τζούλιαν Χάξλεϊ περιέγραφε τον διανθρωπισμό (transhumanism) ως απόπειρα σύλληψης της ανθρωπότητας με όρους «διαρκούς προσπάθειας υπέρβασης των εγγενών της ορίων και πορείας προς μια πληρέστερη πραγμάτωση των δυνατοτήτων της» μέσω της

Ποιος κυβερνά την υφήλιο; Το φιλόξενο ηλεκτρονικό περιοδικό Φρέαρ με προσκάλεσε να συμμετάσχω σ’ αυτήν εδώ την έκδοσή του με τίτλο «Πού πάμε; Προβλήματα της εποχής μας που απαιτούν επειγόντως επίλυση». Ομολογώ πως για να

Και μόνο η διατύπωση του θέματος θα μπορούσε να προκαλέσει τη δυσπιστία ως προς την ικανότητα κάποιου να το δαμάσει. Δεν είμαι ειδικός να αναλύσω ένα τόσο τεράστιο θέμα ούτε να υποδείξω λύσεις. Θα επιχειρήσω

Δεν μου αρέσει ούτε να ηθικολογώ, ούτε να καταστροφολογώ, ούτε να προφητεύω. Γνωρίζω ότι αποδίδεται συχνά στους ποιητές ρόλος προφήτη, ρόλος πατέρα του έθνους και τα συναφή. Άλλοτε οι ποιητές πασχίζουν οι ίδιοι να τους

I. Η διάχυτη ανασφάλεια στο πεδίο των νέων διακινδυνεύσεων, η αδυναμία κατανόησης και διαχείρισης των νέων απειλών –πραγματικών ή μη– υπονομεύουν τη δυνατότητα πολιτικής πλοήγησης στο νέο παγκόσμιο περιβάλλον. Η πρόθεση των ΗΠΑ να καταστούν

Στο όνομα της Δύσης Εδώ και χρόνια, έχοντας μετατοπιστεί ως πολιτισμός στην ασφυκτική πρωτοκαθεδρία του παρόντος, στον παροντισμό για τον οποίο μίλησε εκτενώς ο ιστορικός Φρανσουά Αρτόγκ και πολύ πριν από αυτόν, στον «τώρα-χρόνο» [jetzt-zeit]

Η εποχή μας πάσχει από σχάση στις δύο βασικές διαστάσεις της νεωτερικής δημοκρατίας, που είναι αφενός η λαϊκή κυριαρχία και αφετέρου η προστασία των μειονοτήτων. Η διαίρεση αυτή προϋποτίθεται σε πλήθος πολιτισμικών πολέμων. Χαρακτηριστική είναι

Κύλιση στην κορυφή