Περιστέρι 22 Μαΐου 2007. Μεγάλη ανοιχτή συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στην πλατεία Περιστερίου, αφιερωμένη στην επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Ο Σαββόπουλος, κορυφαίος μουσικός επιμελητής και σπουδαίος δάσκαλος της σκηνοθεσίας, έστησε μια παράσταση διανθισμένη με δημοτικά τραγούδια με θέμα την άλωση, ένα μουσικό ταξίδι που ξεκίναγε απ’ τον Μεσαίωνα για να φτάσει ως τις μέρες μας. Η παράσταση ήταν ένα θαύμα! Όνειρο! Τραγουδιστές ήμασταν ο Διονύσης, εγώ και η Μελίνα Κανά, μουσικοί (διαλεγμένοι πάντα απ’ τον Σαββόπουλο), οι καλύτεροι. Μας συνόδευαν οι Human touch! Το Περιστέρι είναι τόπος καταγωγής των γονιών μου, απ’ τα Εκατόδεντρα η μητέρα, στις ξύλινες παράγκες γεννημένος ο πατέρας, εκεί που αργότερα χτίστηκαν τα προσφυγικά για τους Μικρασιάτες. Όταν ήρθε η σειρά του τραγουδιού «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια», εκεί που λέει: «ο πατέρας μου ο μπάτης ήρθε απ’ τη Σμύρνη το εικοσιδυό» συγκινήθηκα και η φωνή μου «τσάκισε», «έσπασε», και εκεί, στην κορύφωση της συναισθηματικής φόρτισης, καθώς ήμουν με κλειστά μάτια, άκουσα μια οχλαγωγία επάνω στη σκηνή, μια οχλαγωγία που είχε αρχίσει να μεταδίδεται και κάτω, στον κόσμο, άνοιξα τα μάτια και είδα αριστερά τον Διονύση με έναν λευκό λεκέ κοντά στο δεξί μανίκι και στα δεξιά μου τον Γιώτη Κιουρτσόγλου, που είχε δεχτεί το περισσότερο απ’ το περιεχόμενο του κεσέ και ήταν κάτασπρος, κι αυτός και το μπάσο του. Τέλειωσε το κομμάτι και ήρεμος ο Γιώτης με αργές κινήσεις ξεκρέμασε το όργανο απ’ τον ώμο του και με επιμέλεια το καθάρισε. Ο Σαββόπουλος, κατέβηκε για λίγο απ’ τη σκηνή να σκουπιστεί και σε δυο λεπτά ξανανέβηκε με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία. Τελείωσε την παράστασή του και με μια ευγένεια που αντλούσε απ’ του παντός τη μεγαλοσύνη, ο Διονύσης, ψηλός, θεόρατος έκανε μια βαθειά υπόκλιση κι ανανέωσε το ραντεβού του με το κοινό για τις 27 Ιουνίου που θα έπαιζε στο Schoolwave.
Στο Schoolwave, που έγινε τέλη Ιουνίου του 2007, ο Σαββόπουλος δεν έπαιξε ποτέ. Οι διοργανωτές είχαν πληροφορίες ότι μια ομάδα αγνώστων, φορώντας κράνη, είχε παρεισφρήσει στον χώρο με απειλητικές προκηρύξεις και τσάντες με γιαούρτια. Επειδή υπήρχε το προηγούμενο του Περιστερίου, οι διοργανωτές ζήτησαν απ’ τον Σαββόπουλο να ματαιώσει την εμφάνισή του προς αποφυγήν επεισοδίων μπροστά στα μάτια χιλιάδων παιδιών του Γυμνασίου. Ο Σαββόπουλος σεβάστηκε την επιθυμία τους, μόνο ζήτησε να διαβαστεί ένα σύντομο κείμενο στο τέλος του φεστιβάλ που έλεγε τα εξής:
«Ήρθα να παίξω με ανοιχτή καρδιά αλλά, αφού μου το ζητάτε, δε θα παίξω. Αφιερώνω τη σιωπή μου στον μικρό Άλεξ που κατοικεί μέσα στον καθένα μας. Για να μη νικήσει το ψέμα, για να μη νικήσει το σκοτάδι και η βία. Εύχομαι ολόψυχα καλοκαίρι για πάντα».
