Ήταν κάτι σαν τελετουργία οι ταινίες.
Στο ίδιο σημείο, ο καθένας στη θέση του.
Με φαγητό ή γλυκό, με κουβέρτα ή κλιματισμό.
Εγώ έκλεινα τις κουρτίνες, εσύ τις άνοιγες.
Ήταν αφορμή για κουβέντες οι ταινίες.
Για ξεκαθάρισμα.
Για γέλια μέχρι δακρύων.
Για ύπνο όλο γλύκα.
Κυρίως, όμως, για σιωπές.
Και για κάτι ακόμα.
Εκείνο το απόγευμα, λίγο πριν το νύχτωμα, που σε είδα να κλαις για ώρα, χωρίς να ντρέπεσαι. Αφέθηκες, και δεν το μετάνιωσες. Έκλαψα μαζί σου.
Με αφορμή μια ταινία κι αυτό.
Μια στιγμή-κόσμημα της σιωπής, όπως έλεγες.
Γιατί, για μια ακόμα φορά, αποδείξαμε ο καθένας στον εαυτό του, αλλά και ο ένας στον άλλον, ότι εμείς οι δύο τα καταφέραμε.
Όλη μου τη ζωή την έζησα μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, λέει η Μόντι.
Πλαίσιο στις διαστάσεις ενός πίνακα.
Εγώ τον ζωγράφισα, ή οι άλλοι;
Και οι δύο μαζί.
Θέλω να το σπάσω αυτό το πλαίσιο, να βγω έξω, λέει η Μόντι.
Κι είναι σαν να το λέμε όλοι.
(από την ταινία Maudie: Το Χρώμα της Ζωής, 2016)
Σήμερα;
Είναι ακόμα κάτι σαν τελετουργία οι ταινίες. Κι ας μένουν μισές τις πιο πολλές φορές.
Στο ίδιο σημείο. Στη δική σου θέση υπάρχει πάντα μια λάμψη ολοστρόγγυλη. Υπάρχει στ’ αλήθεια. Πρόλαβα να τη φωτογραφίσω μια μέρα.
Με κουβέρτα ή κλιματισμό. Χωρίς φαγητό, ούτε γλυκό.
Εγώ κλείνω τις κουρτίνες, εσύ τις ανοίγεις αλλιώς.
Είναι αφορμή για κουβέντες οι ταινίες. Με τον εαυτό μου.
Για ξεκαθάρισμα. Ή ακόμα μεγαλύτερο μπλέξιμο.
Για δάκρυα μέχρι γέλιου.
Για αγρύπνιες και ξαγρύπνιες.
Κυρίως, όμως, για σιωπές.
Τη σιωπή τη δική μου,
τη δική σου,
του Τζακού απέναντι,
που το σπίτι του τον έδιωξε γιατί ήθελε να γίνει Airbnb πολυτελείας.
Του λυκόσκυλου με το πεσμένο αυτί, που σου (μας) έμαθε να λες (λέμε) γαβ μ’ όλους τους τρόπους του κόσμου.
Αυτός ήταν το σκυλί του σινεμά. Δηλαδή εσύ.
