Από την αρχή της χρονιάς κυκλοφορούν πολλά άρθρα, βίντεο, podcast και αναλύσεις κάθε είδους για έναν νεαρό Αμερικανό επιδραστή, έναν διαμορφωτή κοινής γνώμης, ή αλλιώς «influencer». Το πρόσωπο αυτό είναι ο εικοσάχρονος Μπρέιντεν Πίτερς (Braden Peters), γνωστός με το ψηφιακό ψευδώνυμο Clavicular. Το ψευδώνυμο αυτό είναι το επίθετο που προέρχεται από το ουσιαστικό clavicle, δηλαδή την κλείδα. Μπορεί κανείς να καταλάβει ότι χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο για να δώσει έμφαση στο γυμνασμένο σώμα του και στις συγκριτικά μεγάλες και επιβλητικές πλάτες του, ειδικά εάν κάποιος γνωρίζει το περιεχόμενο που παράγει και τις απόψεις του.
Γι’ αυτόν έχουν γράψει οι NewYorkTimes, το CNN, το BBC, η Guardian, το Atlantic, η Monde, όπως αντίστοιχα και η Lifo, η Athens Voice, το In.gr, το Wired Greece και άλλα. Ο νεαρός streamer, δηλαδή μία δημόσια προσωπικότητα που μεταδίδει ζωντανά, συχνά πολύωρα βίντεο μέσα από ψηφιακές πλατφόρμες, έχει γνωρίσει μεγάλη επιχειρηματική επιτυχία και την ταχύτατη εκτόξευση της δημοσιότητάς του εντός ενός πολύ σύντομου διαστήματος, καθώς η άνοδος του στα επίπεδα διαδικτυακής διασημότητας πραγματοποιήθηκε σε λιγότερο από έναν χρόνο.
Ο Clav, έτσι όπως τον αποκαλούν πολλοί και όπως έχει αυτοσυστηθεί ο ίδιος σε πολλές περιπτώσεις, απέκτησε τη φήμη του δίνοντας συμβουλές για την επίτευξη της βέλτιστης εξωτερικής εμφάνισης, με ιδιαίτερη έμφαση στην αρμονία του προσώπου και τις ιδανικές αναλογίες, τα μεγέθη, τις κλίσεις και τις αποστάσεις μεταξύ των διαφορετικών χαρακτηριστικών του. Βίωσε τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του σε συνθήκες καραντίνας και απαγόρευσης κυκλοφορίας στην εποχή του COVID-19. Από μικρός αντιμετώπιζε δυσκολίες στην κοινωνικοποίησή του. Από τα δεκατέσσερά του ξεκίνησε τα αναβολικά, παραγγέλνοντας τεστοστερόνη από το διαδίκτυο κρυφά από τους γονείς του, μέχρι που τον ανακάλυψαν. Αυτό όμως δεν του στάθηκε εμπόδιο, καθώς δημιούργησε μία προσωπική ταχυδρομική θυρίδα για να συνεχίσει να παραλαμβάνει τις παραγγελίες του [1].
Κατά τον ίδιο, ξεκίνησε να παρεμβαίνει στη φυσιολογική του ορμονική ισορροπία ώστε να βελτιστοποιήσει την ανάπτυξή του. Αυτήν και πολλές άλλες παρόμοιες αποφάσεις τις έχει πάρει διότι ασπάζεται την προσέγγιση του «looksmaxxing», της «μεγιστοποίησης» της εμφάνισης, με ιδιαίτερη έμφαση να δίνεται στο πρόσωπο. Προέρχεται από τo «min-maxxing» στα «RPG» (role playing games) βιντεοπαιχνίδια. Σε αυτή τη διαδικασία ο παίκτης επιλέγει να ελαχιστοποιήσει (min/minimize) κάποια χαρακτηριστικά/στατιστικά (character statistics/stats) του χαρακτήρα του, έτσι ώστε να έχει τη δυνατότητα να μεγιστοποιήσει, να «μαξιμάρει» (maxxing/maximize) τα απαραίτητα χαρακτηριστικά και τις ικανότητες που θα τον κάνουν πιο αποτελεσματικό και ισχυρό από τους υπόλοιπους. Θυσιάζεται ό,τι δεν είναι απαραίτητο έτσι ώστε να επιτευχθεί ο στόχος.
Επιπλέον, το «looksmaxxing» και η σχετική ορολογία αναδύθηκε στα πλαίσια της αργκό που χρησιμοποιούσαν έφηβοι και νεαροί άνδρες σε φόρουμ (forum) αυτοβελτίωσης, που προέρχονται από τον διαδικτυακό χώρο των «incels» (involuntarily celibate, όσοι απέχουν από το σεξ παρά τη θέλησή τους – διαδικτυακό οικοσύστημα φόρουμ και καναλιών της εναλλακτικής δεξιάς) [2]. Ο Πίτερς πέρασε κομβικά χρόνια της ζωής του χρησιμοποιώντας το φόρουμ «Looksmax.org», όπου και κατέγραφε όλα τα πειράματα και τη μεταμόρφωσή του με θρησκευτική ευλάβεια.
Μπορεί εύκολα κανείς όχι μόνο να προβληματιστεί αλλά και να βρει ελκυστική με έναν παράδοξο τρόπο όλη την αργκό που χρησιμοποιεί ο Πίτερς και οι ομόλογοί του, λόγω της εύκολης εφαρμογής και χρήσης της στην καθομιλουμένη και του παράλογου χαρακτήρα της, που για πολλούς στερείται σοβαρότητας. Παράλληλα, αρκετοί όροι αποκαλύπτουν έναν βαθύ θυμό, κυνισμό και μισογυνισμό, όπως θα φανεί στη συνέχεια.
Έχουνε γραφτεί πολλά άρθρα που περιέχουν κριτικές, που είναι βάσιμες και λογικές, πάνω στις πρακτικές, τη ρητορική και την ευρύτερη κοσμοαντίληψη του Clavicular και της τάσης του «looksmaxxing» [3]. O Πίτερς κατηγορείται από μία 18χρονη influencer, την Αλεξάνδρα Μεντόζα, ότι πριν δύο χρόνια, όταν ήταν αυτή 16, της χορήγησε ένεση με μία λιποδιαλυτική ουσία, πως την κακοποίησε σεξουαλικά (καθώς έκαναν σεξ στο οποίο η ίδια δεν μπορούσε να δώσει συναίνεση λόγω της μη νηφάλιας κατάστασής της, ότι έκανε σεξ μαζί της και όσο κοιμόταν) και ότι οργάνωσε μια διαδικτυακή καμπάνια παρενόχλησης και δυσφήμισης εναντίον της [4]. Ουσιαστικά κατηγορείται μεταξύ άλλων για βιασμό. Στα τέλη του ’25 είχε συμμετάσχει σε «stream» με τον δημοφιλή 28χρονο Αμερικανό νεοναζί Νικ Φουέντες (πολιτικό αναλυτή και «streamer» με καθημερινό κοινό εκατοντάδων χιλιάδων).
Τον Ιανουάριο του ’26 έκανε ξανά ζωντανή αναμετάδοση την έξοδο του σε κλαμπ στο Μαϊάμι με τον Φουέντες, τον Άντριου Τέιτ, ο οποίος είναι διάσημος ακροδεξιός επιδραστής της «ανδρόσφαιρας» (manosphere), ο οποίος κατηγορείται για πολλαπλούς βιασμούς και εμπορία ανθρώπων μαζί με τον αδερφό του τον Τρίσταν, που ήταν κι εκείνος μαζί τους. Στην «παρέα» αυτή βρίσκονταν και άλλοι επιδραστές του ίδιου χώρου. Η ανδρόσφαιρα είναι ένα ευρύτερο διαδικτυακό οικοσύστημα επιδραστών, που προωθούν τον μισογυνισμό, την ομοφοβία, την κουλτούρα της νεοφιλελεύθερης επιχειρηματικότητας (hustle culture) και της ατομικής ευθύνης, μεταξύ άλλων.
Σαφώς και η αδιάλειπτη ενασχόληση του με τα ιδανικά μεγέθη, τις κατάλληλες αποστάσεις μεταξύ χαρακτηριστικών του προσώπου, την κλίση των ματιών και την προεξοχή του σαγονιού, που παραπέμπει σε ευγονικού τύπου «ευαισθησίες» [5], φανερώνει εμμονή με μία υποτιθέμενα αντικειμενικά μετρήσιμη και υπολογίσιμη ομορφιά. Ισχυρίζεται ότι η ομορφιά μπορεί να υπολογιστεί μέσω της ποσοτικοποίησης και αξιολόγησης όλων των χαρακτηριστικών του προσώπου, οπότε, αξιοποιώντας τις κατάλληλες μεθόδους, όποιος είναι αρκετά προσηλωμένος μπορεί να ανέβει επίπεδο, να πραγματοποιήσει την εμφανισιακή του και, ευρύτερα, κοινωνική «άνοδο» ή «εξύψωση» (ascend/ascension). Όσοι είναι ειλικρινά αφοσιωμένοι, θα καταφέρουν να «αναβαθμιστούν».
Το ζήτημα είναι πως τα χρησιμοποιούμενα κριτήρια όχι μόνο είναι ουσιαστικά αυθαίρετα, στηριζόμενα σε εν πολλοίς ψευδοεπιστημονικές αναλύσεις και κανόνες, αλλά είναι και ρατσιστικά [6]. Προάγουν ένα δυτικοκεντρικό και λευκό πρότυπο ομορφιάς, στο οποίο δεν χωράνε διαφορετικά είδη χειλιών, μύτης και χρωμάτων από αυτά που έχει ορίσει ως θέσφατα το «PSL Scale», δηλαδή μία κλίμακα που αξιολογεί και κατατάσσει τα πρόσωπα, συνήθως ανήσυχων αγοριών και νεαρών ανδρών.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ακρωνύμιο PSL προέρχεται από τρία δημοφιλή στις ΗΠΑ «incel» και πρώιμα «looksmaxxing» φόρουμ, που εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι προσανατολισμό έχουν μονάχα από το όνομα, ειδικά από το δεύτερο γράμμα. Το P προέρχεται από το PUAHate (φόρουμ εφήβων και ανδρών που κριτίκαραν τη μέθοδο των Pick Up Artist, δηλαδή εκείνων που κάνουν καλό καμάκι), το S αναφέρεται στο SlutHate φόρουμ (slut είναι η πόρνη), και το L στο Lookism φόρουμ. Ο τελευταίος όρος αναφέρεται στην αντίληψη ότι οι λιγότερο συμβατικά εμφανίσιμοι άνθρωποι βιώνουν αρνητική προκατάληψη και κοινωνικές διακρίσεις, κάτι που επηρεάζει κάθε τομέα της ζωής τους, από την καριέρα έως την ερωτική ζωή, με το αντίστροφο να ισχύει για τα συμβατικώς ελκυστικά άτομα. Δηλαδή ότι απολαμβάνουν πολλά προνόμια, ευκαιρίες και ευνοϊκή αντιμετώπιση χάρη στην εμφάνισή τους.
Στον διαδικτυακό κόσμο των «looksmaxxers», η βαθμολογία σου στο PSL Scale είναι ένας από τους παράγοντες που καθορίζουν την «σεξουαλική σου αγοραία αξία» (SMV – Sexual Market Value). Άλλοι παράγοντες είναι το εισόδημά σου και το ευρύτερο οικονομικό κύρος που έχεις, όπως και το κοινωνικό σου στάτους, η φήμη και η επιβλητικότητά σου. O Πίτερς συχνά χρησιμοποιεί τον όρο «hypergamy» (είναι η πεποίθηση πως οι γυναίκες έχουν την τάση να πηγαίνουν με άνδρες υψηλότερου στάτους), για να εξηγήσει πως σε έναν κόσμο όπου ο ερωτικός ανταγωνισμός είναι παγκόσμιος, λόγω του διαδικτύου και ευρύτερα των νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων, ο μόνος τρόπος να τα καταφέρει κανείς είναι όντας όμορφος και έχοντας υψηλό SMV γενικότερα. Το PSL Scale κατατάσσει τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες και οκτώ υποκατηγορίες, τους «υπανθρώπους» (subhumans), τους «κανονικούς» (normies), και τα κορυφαία αρσενικά, τους όμορφους (chad) (όπως εξηγεί ο Τσάρλι Σόσνικ σε άρθρο του στο GQ) [7]. Ο ανώτερος βαθμός είναι το 8, διότι κανείς δεν φτάνει την «τελειότητα», δηλαδή το 9 και το 10.
Για τις γυναίκες υπάρχουν οι όροι Μπέκι (Becky) και Στέισι (Stacy) που αντιστοιχούν στις κανονικές και εξαιρετικά όμορφες γυναίκες. O Σόσνικ στο άρθρο του αναφέρει πως η τελική αξιολόγηση του προσώπου καθορίζεται από τον βαθμό που παίρνει κανείς σε τέσσερις κατηγορίες, την αρμονία του χαρακτηριστικών, τον «διμορφισμό» (dimorphism) που εξηγεί ότι είναι η διακριτότητα από το άλλο φύλο, οι γωνίες του προσώπου (angularity) και τελευταία κατηγορία είναι τα διάφορα άλλα χαρακτηριστικά του προσώπου όπως τα δόντια, η μύτη, τα φρύδια και η ποιότητα του δέρματος. Οι υπάνθρωποι είναι όσοι «σκοράρουν» κάτω του 1,5 στην κλίμακα του PSL, στη συνέχεια έχουμε τους «Low Tier», «Mid Tier» και «Hight Tier normies» και τους «Chadlite», «Chad» και τέλος από το 7,5 και πάνω (το υποτιθέμενο 0,01% του ανδρικού πληθυσμού) τους «Gigachad/Adam» [8].
Το δόγμα του Clavicular δηλώνει ότι ο κύριος παράγοντας που θα καθορίσει την ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση και προσοχή στους νεαρούς (λευκούς και «δυτικούς») άνδρες, είναι η εξωτερική εμφάνιση και πάνω απ’ όλα το πρόσωπο. Μαζί με την εμφάνιση, άλλος παράγοντας που ξεχωρίζει είναι το κοινωνικό κύρος, το στάτους, που κατέχουν πρόσωπα όπως οι διασημότητες. Σε πολλές συνεντεύξεις όπου τον ρωτάνε υποτιθέμενα σοκαρισμένοι ή προβληματισμένοι δημοσιογράφοι γιατί περιφρονεί άλλες ποιότητες και αξίες, όπως το χιούμορ, την ειλικρίνεια, την αφοσίωση και την εξυπνάδα, απαντά ότι δεν τις αγνοεί πλήρως, αλλά ότι η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει το εξιδανικευμένο τους αφήγημα. Χρησιμοποιεί τον όρο «Halo Effect» για να εξηγήσει ότι αποδίδουμε θετικά χαρακτηριστικά στους ελκυστικότερους ανθρώπους, ασχέτως εάν τα έχουνε. Στην εποχή της επιτάχυνσης και των ψηφιακών προφίλ, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει μία δόση αλήθειας ότι αξιολογούμαστε αρχικά από την εξωτερική μας εμφάνιση.
O Πίτερς έχει δηλώσει πως δεν επιθυμεί να βγαίνει ραντεβού και να έχει σχέσεις με γυναίκες που δεν ανήκουν στην φυλή του, δηλαδή στη λευκή (συνέντευξή στο YouTube κανάλι του Τζακ Νίλ, 28 Φεβρουαρίου του 2026, στα 56 λεπτά και σαράντα πέντε δευτερόλεπτα) [9]. Θεωρεί πως η διαφορετική ανατροφή (upbringing) και οι πολιτισμικές διαφορές, όπως οι μουσικές προτιμήσεις και οι αγαπημένες δραστηριότητες, θα έκαναν τη σύνδεση αδύνατη. Ισχυρίζεται πως αυτό αφορά και ανθρώπους που έχουν γεννηθεί για παράδειγμα στην Ανατολική Ευρώπη. Ίσως δεν είναι τυχαίο πως, όταν ήταν στο κλαμπ τον Ιανουάριο, με τον Φουέντες, τον Τέιτ και άλλες παρόμοιες περσόνες, όλοι μαζί τραγουδούσαν το κομμάτι του Ye (Κάνιε Γουέστ), που λέγεται «HH» (δηλαδή Heil Hitler). Ενώ ο Πίτερς έχει ερωτηθεί για το γεγονός σε πολλές συνεντεύξεις, ποτέ του δεν το καταδίκασε ούτε απολογήθηκε γι’ αυτό, σχολιάζοντας πως είναι απλά ένα τραγούδι και πως δεν ζήτησε ο ίδιος να το παίξουν.
Στην εκτενή βιντεο-συζήτηση («Clavicular Is a Symptom, Not The Cause») του πολιτικού αναλυτή και ψηφιακού δημιουργού/youtuber Ματ Μπέρνσταϊν με τον επίσης youtuber και πρώην εκπαιδευτικό FD Signifier και τη δημοσιογράφο Κατ Τένμπαρτζ, καταγράφεται μία διεισδυτική ανάλυση του φαινομένου συνολικά και αναλύονται ορισμένες από τις δομικές αιτίες που πολλοί νέοι στρέφονται προς τη βιομηχανία των επιδραστών και παράλληλα στον «κόσμο της αυτοβελτίωσης» [10]. Η Τένμπαρτζ αναφέρει πως, διαβάζοντας μελέτες και ερωτηματολόγια, παρατήρησε πως πολλοί νέοι είχαν ως στόχο να ακολουθήσουν μία καριέρα «influencer». Η ίδια και το πάνελ συνολικά εξηγούν ότι αυτή η τάση μεγεθύνεται τα τελευταία χρόνια όχι απλώς λόγω κάποιας μεγαλομανίας και ναρκισσισμού της νέας γενιάς, αλλά διότι το παραδοσιακό αφήγημα της ανοδικής κοινωνικής και επαγγελματικής κινητικότητας έχει καταρρεύσει στη σημερινή εποχή, καθώς η μεθοδική και σκληρή δουλειά αλλά και η παραδοσιακή ακαδημαϊκή εκπαίδευση δεν εγγυώνται την ίδια επιτυχία και οικονομική ασφάλεια.
O Signifier υπογραμμίζει πως επί της ουσίας ο Clavicular εφαρμόζει μία υλιστική ανάλυση των σύγχρονων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στις ΗΠΑ, και όχι μόνο. Στη συζήτηση κατακρίνεται η υποκρισία των θεσμών και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, που αρνούνται να αναγνωρίσουν πως το δόγμα του «lookism» πράγματι παίζει έναν καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητα, ισχυριζόμενοι πως η εξωτερική εμφάνιση δεν επηρεάζει τις ευκαιρίες που θα έχει κάποιος στην ζωή του. O Έρικ Τέιτ, στο «The Philosophy of Looksmaxxing», επεισόδιο της εκπομπής«Pill Pod Philosophy & Critical Theory Podcast», σχολιάζει πως για πολλούς νεαρούς άνδρες δεν είναι πλέον διαθέσιμες οι κλασικές οδοί προς την απόκτηση της παραδοσιακής αρρενωπότητας και ότι είναι όλο και πιο δύσκολο να εκπληρώσουν οι νέοι αυτόν τον ρόλο, να βγάλουν λεφτά και να αγοράσουν σπίτια. Λέει πως το «looksmaxxing» παρουσιάζεται πλέον ως η λύση σε αυτό το αδιέξοδο (στα έξι λεπτά και πενήντα δευτερόλεπτα) [11].
Στη συνέντευξή του με τον Μάικλ Κνόουελς, δηλώνει πως βρίσκει πολύ πιο χρήσιμο να αφιερώσει κανείς τον χρόνο του στην «άνοδό» του (ascension) ως άτομο, παρά να κάνει «coping» (δηλαδή, σε αυτό το πλαίσιο, να αυταπατάται), και να εκτινάσσει την κορτιζόλη του, δηλαδή να αγχώνεται και να ταράσσεται, ασχολούμενος με πολιτικά θέματα όπως ο φιλελευθερισμός και τα τρανς άτομα (στη μία ώρα και στα δεκαοκτώ λεπτά και έπειτα) [12]. Σε άλλο σημείο λέει πως είναι κατά της εμπλοκής των νέων με την πολιτική. Έχει καταλήξει πως είναι πολύ πιο ορθολογικό και αποδοτικό για τους νέους άνδρες να καταπιάνονται με ζητήματα που μπορούν να επηρεάσουν και να βελτιώσουν άμεσα τη ζωή τους, σε ατομικό επίπεδο, παρά να σπαταλούν τον χρόνο τους με κινήματα και τον ακτιβισμό. Θεωρεί πως η ενασχόληση με πολιτικά ζητήματα είναι «cope» και «jester», δηλαδή γελοιότητα και άσκοπο χάσιμο χρόνου.
Δηλώνει στον Κνόουελς πως θεωρεί τους περισσότερους ανθρώπους «καθυστερημένους» και πως εάν αυτοί που είναι αδύναμοι εθισθούν στα οπιοειδή, τότε δεν θα έπρεπε οι φορολογούμενοι να παρέχουν τους πόρους για την φροντίδα και την απεξάρτησή τους. Εξηγεί πως είναι ζήτημα δαρβινισμού και φυσικής επιλογής η επιβίωση και πως επί της ουσίας πρέπει να αφήσουμε τους τοξικοεξαρτημένους να πεθάνουν χωρίς να τους παρέχουμε υπηρεσίες πρόνοιας.
Εξηγεί στον δημοσιογράφο πως είναι επιταχυντιστής/accelerationist, που ελπίζει πως εάν συνεχίσουν τα πράγματα να οδεύουν προς μία όλο και πιο καταστροφική κατεύθυνση, ειδικά όσον αφορά τη σχέση των δύο φύλων, με τον θυμό και την πικρία στις αναμεταξύ τους αλληλεπιδράσεις και δυναμικές, πως κάποτε θα φτάσουμε στο σημείο που θα μπορεί να ανοικοδομηθεί εκ νέου η κοινωνία και η ερωτική «αγορά» («dating market») (από τη μία ώρα και οκτώ λεπτά και έπειτα). Αμέσως μετά o Clavicular δηλώνει πως το συντηρητικό κίνημα (στις ΗΠΑ) είναι ως επί το πλείστων μία φάρσα/κωμωδία και ότι, ενώ όσα λέει εντάσσονται περισσότερο στον δεξιό χώρο σε θεωρητικό επίπεδο, ότι δεν ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα και επίσης πως εάν είναι ευθύνη της δεξιάς να προφυλάξει και να σταματήσει την κατρακύλα της κοινωνίας προς τον εκφυλισμό, τότε δεν εναποθέτει πολλές ελπίδες σε αυτήν. Ακριβώς γι’ αυτό, υποστηρίζει, είναι υπέρμαχος του ατομικισμού και εξηγεί πως κάποιος έχει μεγαλύτερες πιθανότητες προσωπικής επιτυχίας εάν προσαρμοστεί στην τωρινή κοινωνική πραγματικότητα (στη μία ώρα και δέκα λεπτά). Υπό μία έννοια, εάν «καβαλήσει το κύμα» της εποχής.
Σε μία από τις πιο πολυσυζητημένες και χαρακτηριστικές στιγμές της συνέντευξης, που ήταν και ο λόγος που έμαθα τον Clavicular, ο τελευταίος ισχυρίζεται, ενώ στηρίζει τον Τραμπ, πως θα ψήφιζε με βεβαιότητα τον Γκάβιν Νιούσομ έναντι του Τζέι Ντι Βανς σε μία υποθετική μελλοντική εκλογική αναμέτρηση για την προεδρία των ΗΠΑ. Θεωρεί τον Βανς «υπάνθρωπο» και του άσκησε δριμεία κριτική για το βάρος του, τις αναλογίες του προσώπου του και το προφίλ του. Ο Νιούσομ, για τον Πίτερς, είναι ένας ψηλός «Chad» που «μογκάρει» (υπερέχει και επιβάλλεται σωματικά, εμφανισιακά και κοινωνικά) τον Βανς. «Ο Γκάβιν Νιούσομ τον μογκάρει μέχρι θανάτου (τον Βανς) εμφανώς», λέει στη μία ώρα και είκοσι ένα λεπτά.
Τέτοιες σκανδαλώδεις και παράλογες δηλώσεις, στον βαθμό που γίνονται αστείες και διασκεδαστικές, προκαλούν το ενδιαφέρον και είναι χρήσιμο πρωτογενές υλικό για δημιουργία χιλιάδων «clips» (short-form video content) που γίνονται «viral». Ο νεαρός επιδραστής γνωρίζει πολύ καλά πώς να κατευθύνει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Όμως πέραν αυτού, είτε το λέει με ειλικρίνεια είτε όχι, κανονικοποιείται ένας ευγονικών συνδηλώσεων πολιτικός λόγος και μια αντίστοιχη αξιολόγηση προσώπων. Μια τέτοια ρητορική, χάρη στη χιουμοριστική της πτυχή, έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ευρεία απήχηση και να υιοθετηθεί σε πλαίσιο καθημερινής χρήσης σε μείνστριμ επίπεδο. Ο κίνδυνος είναι πως παράλληλα αυξάνονται οι πιθανότητες διάχυσης τέτοιων μηδενιστικών και κανιβαλιστικών αντιλήψεων.
Σε συνέντευξη που έδωσε στον Πίερς Μόργκαν, στο «Piers Morgan Uncensored», στις 20 Ιουλίου του 2026, ο οικοδεσπότης του λέει ότι το γεγονός πως επέλεξε να ταξιδέψει στο Ισραήλ, που είναι στο επίκεντρο πολλών πολέμων (και διαπράττει γενοκτονία) και να κάνει ζωντανή αναμετάδοση τη νυχτερινή ζωή στο Τελ Αβίβ, χωρίς καμία αναφορά στα εγκλήματα του πρώτου, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελές και για πολλούς προπαγάνδα. O Πίτερς του απάντησε πως επιλέγει τον δρόμο της «χαρούμενης άγνοιας» (blissful ignorance), καθώς εφόσον δεν ήταν καθόλου ενημερωμένος για τις πολιτικές εξελίξεις, είχε τη δυνατότητα να περάσει καλά χωρίς να τον απασχολεί τίποτα [13]. Όπως δηλώνει στα 18 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα: «Λάιφσταϊλ χαμηλής κορτιζόλης, ατομικισμός, για αυτά μιλάω από πάντα. Δεν είναι πραγματικά κάτι καινούργιο… το ότι δεν χρειάζεται διαρκώς να ανησυχώ για μία γεωπολιτική κρίση στην άλλη άκρη του πλανήτη.». Στη συνέχεια δήλωσε πως θέλει να επισκεφτεί και τη Ρωσία, ενώ όταν ο Μόργκαν τον ρωτάει γιατί δεν σκέφτεται να επισκεφτεί την Ουκρανία και τη Γάζα, δηλώνει: «Μάλλον επειδή χάνουν.». Εντωμεταξύ, κάποιους μήνες πριν από εκείνη τη συνέντευξη, ο επίσημος λογαριασμός του «Υπουργείου Πολέμου» των ΗΠΑ στο X έκανε την ακόλουθη ανάρτηση: «Low cortisol. Locked in. Lethalitymaxxing.» [14].
Στην συνέντευξή του με τον Friendland δηλώνει ότι είναι ο πολιτισμικός εκπρόσωπος του «looksmaxxing» επειδή ξέρει να χειρίζεται τον λόγο καλύτερα από τους υπόλοιπους και παράλληλα πως ήταν και είναι πρόθυμος να λάβει όποια μέτρα είναι απαραίτητα ώστε να πραγματοποιήσει την «άνοδο» του, αξιοποιώντας τακτικές «βιο-χακαρίμαστος» (biohacking) [15]. Στην συνέχεια ορίζει το «mogging» ως διαδικασία ξεπεράσματος και κυριαρχίας επί των υπολοίπων, δηλαδή των ανδρών/ανταγωνιστών, που όπως λέει, προέρχεται από έναν άλλο αργκό όρο, το «AMOG», δηλαδή Alpha Male Of the Group. Επί της ουσίας, «mog» και «mogging» είναι η διαδικασία επισκίασης και επιβολής επί των ανθρώπων με τους οποίους κανείς συναναστρέφεται και με τους οποίους φωτογραφίζεται. Αυτού του είδους η σχέση αφορά τις γωνίες του προσώπου, το ύψος, το εύρος της πλάτης, την εξωτερική εμφάνιση ευρύτερα, αλλά και την αναγνωρισιμότητα, το κύρος και την οικονομική επιτυχία. Επί της ουσίας μπορεί ο όρος να εφαρμοστεί σε κάθε πεδίο όπου επικρατούν οι ανταγωνισμοί και η διεκδίκηση.
Σχετικά με το «βιο-χακάρισμα» και την αντίληψή του σχετικά με τη χρήση φαρμακευτικών ουσιών, δηλώνει στα 46 λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα της συνέντευξης με τον Friedland, πως: «…δεν μου αρέσει το ενδοκρινολογικό σύστημα, το οποίο είναι, ας πούμε, το φυσικό σύστημα παραγωγής τεστοστερόνης σου, διότι σε μια σύγχρονη κοινωνία υπάρχουν τόσα πράγματα που το διαταράσσουν…» και ότι επιλέγει να χορηγεί ορμόνες στον εαυτό του για να πετύχει την επιθυμητή βιοχημική ρύθμιση του σώματός του. Θεωρεί πως ο λόγος που έχει απήχηση στους νέους άνδρες είναι πως νιώθουν ότι τους καταλαβαίνει, διευκρινίζοντας πως μονάχα έναν χρόνο πριν τη συνέντευξη, που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2026, ήταν και ο ίδιος ένας από αυτούς, στον καθημερινό αγώνα της βιοπάλης, δουλεύοντας σε ένα εστιατόριο.
Όταν τον ρωτάει ο Friedland πού κατατάσσει την ανδρική ομορφιά στην κλίμακα των αξιών, απαντάει πως είναι η ύψιστη αξία. Το επεξηγεί αναλύοντας πως κατ’ αυτόν το «Ηalo Εffect», που αναφέρθηκε προηγουμένως, μας κάνει να εξετάζουμε όλες τις μη υλικές και μη χειροπιαστές πτυχές ενός ανθρώπου, όπως το χιούμορ και την καλοσύνη, μέσα από το πρίσμα της εξωτερικής ομορφιάς. Σχολιάζει πως η αναγνώριση του ρόλου της ομορφιάς αυτής είναι κάτι που έλειπε από το οικοσύστημα της «ανδρόσφαιρας». Όταν τον ρώτησε ο youtuber Τζακ Νιλ (συνέντευξη στις 28 Φεβρουαρίου) [16], τι μπορεί να καταλάβει για κάποιον όταν κοιτάει το πρόσωπό του, απάντησε ότι «… μπορείς να καταλάβεις τι θα είναι ικανοί να κάνουν και τι είναι εφικτό για αυτούς στη ζωή τους…» (μία ώρα, τριάντα τέσσερα λεπτά και πενήντα τέσσερα δευτερόλεπτα).
Στη μία ώρα και πενήντα τέσσερα λεπτά της συνέντευξης με τον Νιλ, εξηγεί πως δεν υπήρχε μία συγκεκριμένη στιγμή ή συμβάν που τον οδήγησε να καταλάβει πως έχει διαφορετική χημεία του εγκεφάλου/νευροχημεία από τους «κανονικούς ανθρώπους» (ο ίδιος εννοεί ότι είναι αυτιστικός) και ότι του είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστεί και να ταιριάξει. Το συνειδητοποίησε σταδιακά, επειδή ένιωθε άβολα σε κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, δεν αντιλαμβανόταν με τον ίδιο τρόπο κοινωνικά ερεθίσματα (social cues) και διότι είχε την τάση να λέει πράγματα που δεν ταίριαζαν στην εκάστοτε περίσταση. Αξίζει να αναφερθεί πως σε μία άλλη συνέντευξή του, στον Ντέϊβ Ρούμπιν (στα είκοσι δυο λεπτά), αναφέρει πως έχει και Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) [17]. Στη συνέχεια, εξηγεί στον Νιλ (συνέντευξη στις 28 Φεβρουαρίου 2026) πως αναγκάστηκε να ωριμάσει από πολύ νεαρή ηλικία, καθώς ξεκίνησε να δουλεύει στα έντεκά του και δεν πρόλαβε να απολαύσει τα εφηβικά του χρόνια, κάτι που τον έκανε να μην έχει την ανέμελη παιδικότητα άλλων συνομήλικων του. Τονίζει ότι όσους φίλους του τους καλομάθανε οι γονείς τους, σήμερα είναι σε χειρότερη θέση, καθώς δεν γνωρίζουν την αξία της σκληρής δουλειάς.
Σε μία ακόμη πιο πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε στους Τζακ Σέλμπι και Γκράχαμ Στέφαν στο YouTube κανάλι τους («Iced Coffee Hour»), στα έντεκα λεπτά, παρουσιάζει την αναλυτική λίστα όλων των ουσιών που παίρνει σε εβδομαδιαία (και κάποιες σε καθημερινή) συχνότητα: ρετατρουτίδη (πεπτίδιο για απώλεια βάρους), τεστοστερόνη, ισοτρετινοΐνη (για το δέρμα), melatonan II (για μαύρισμα), tadalafil (cialis, σαν το βιάγκρα), νεμπιβολόλη (για πίεση και καρδιακή υγεία), μινοξιδίλη και ντουταστερίδη (για αποφυγή τριχόπτωσης) και το διαδερμικό σύστημα σελεγιλίνης (για κατάθλιψη) [18]. Στα μάτια του ίδιου, λογικά θα βλέπει τον εαυτό του ως το παράδειγμα του ορμονολογικά, νευροδιαβιβαστικά και ευρύτερα βιοχημικά βέλτιστου επιχειρηματικού υποκειμένου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Clavicular είναι ένα «φαρμακολογικό γίγνεσθαι-μηχανή», ένας όρος που κάποτε είχε σκεφτεί ένας φίλος μου. Στον Τζακ Νιλ, σε παλιότερη συνέντευξη (14 Νοέμβριου 2025), είχε δηλώσει προκλητικά ότι προτεραιοποιεί τη λειτουργικότητα (functionality) πάνω από την υγεία, αναγνωρίζοντας ότι είναι πιθανό η μίξη στεροειδών και ναρκωτικών που παίρνει για διασκέδαση (συνήθως σε κλαμπ, recreational drugs) να μειώσει τη διάρκεια της ζωής του [19]. Σχολιάζει πως καθώς προσπαθεί να κάνει τόσα περισσότερα από τον μέσο άνθρωπο, πρέπει κάπως να «κλέψει».
Απαντώντας στον Νιλ (συνέντευξη 28.2.2026), σχετικά με το πώς τον έκανε να νιώσει ένα μήνυμα που του έστειλε ο πατέρας του, στο οποίο τον αποκαλεί «πρεζάκι», ο Clavicular εξηγεί πως δεν θέλει να στενοχωρεί τους γονείς του, αλλά είναι αναγκαίο να παίρνει ουσίες σε αυτή τη φάση, όσο κάνει τις πολύωρες ζωντανές αναμεταδόσεις του. Ισχυρίζεται πως νηφάλιος δεν είναι το ίδιο διασκεδαστικός, ότι του είναι πολύ δυσκολότερο να αλληλοεπιδρά με ανθρώπους και πως «…δεν λειτουργώ στο μέγιστο των δυνατοτήτων μου». Μακροπρόθεσμος στόχος του είναι να πραγματοποιεί τα stream του χωρίς ναρκωτικά. Αναφέρει στον Νιλ πως θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον ίδιο και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Νομίζει πως επειδή μπορεί να διαπερνά με το βλέμμα του («see through them») τους ανθρώπους και τους θεσμούς, ότι δεν έχει τη δυνατότητα να χαρεί και να απολαύσει τον κόσμο και τις συμβατικές, συνηθισμένες δραστηριότητες των μέσων ανθρώπων, τους οποίους αποκαλεί «χαμηλής αντίληψης» (low sentience), στη μία ώρα και πενήντα εννιά λεπτά. Προσθέτει πως τον ενδιαφέρει να μελετάει συστηματικά και να κατανοεί πώς λειτουργούν, πώς συνάπτουν συμφωνίες και πώς κερδοφορούν οι επιχειρήσεις στον χώρο της ψυχαγωγίας και του αθλήματος, «μου αρέσει να καταλαβαίνω συστήματα» επεξηγεί.
Για να γίνει αντιληπτό πόση απήχηση και τι «αριθμούς» κάνει ο νεαρός ψηφιακός δημιουργός, αξίζει να αναφερθεί πως σε όλες τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και ζωντανής αναμετάδοσης που χρησιμοποιεί ο Πίτερς, συγκεντρώνει περίπου 1 δισεκατομμύριο προβολές ανά μήνα, όπως αναφέρεται στην προαναφερθείσα συνέντευξη στους Σέλμπι και Στέφαν στο «Iced Coffee Hour». Ο Πίτερς τους λέει πως έναν με δύο μήνες πριν τη συνέντευξή τους, η οποία δημοσιεύθηκε στα τέλη του Ιουλίου, έφτασε ακόμη και τα 2 δισεκατομμύρια συνολικές προβολές.
Η ίδια πλατφόρμα ζωντανής αναμετάδοσης που ονομάζεται Kick, προσφέρει ένα τεράστιο ποσό (budget) για τη χρηματοδότηση καμπάνιας «κλίπινγκ» (clipping campaign, δηλαδή δημιουργία δεκάδων χιλιάδων βίντεο σύντομου περιεχομένου, μερικών δευτερολέπτων, που κατακλύζουν τα ΜΚΔ) για τους μεγάλους λογαριασμούς/δημιουργούς της. Το Kick βγάζει μεγάλα κέρδη κατευθύνοντας τους χρήστες στον ιστότοπό του, όπου προωθούν το διαδικτυακό καζίνο κρυπτονομισμάτων ονόματι Stake, όπως εξηγεί ο Πίτερς. Να σημειωθεί πως οι ίδιοι επιχειρηματίες που ίδρυσαν το Stake ίδρυσαν και το Kick, οι Έντουαρντ Κρέιβεν και Μπιζάν Τεχράνι.
Αναφέρει, από τη μία ώρα και τριάντα τρία λεπτά και μετά, στην ίδια συνέντευξη, ότι η βασικότερη πηγή εσόδων του πλέον είναι η συμφωνία με τη διαδικτυακή επιχείρηση τζόγου, δηλαδή με την προαναφερθείσα Kick (gambling deal), όπου του χορηγείται ένας «προϋπολογισμός» των 15 χιλιάδων δολαρίων σε ημερήσια βάση για να παίξει ο ίδιος και πως κρατάει το τελικό ποσό που βρίσκεται στον λογαριασμό του στο τέλος της κάθε ημέρας. Ισχυρίζεται πως βγάζει πάνω από 500 χιλιάδες σε μηνιαία βάση πλέον μόνο από αυτή τη συμφωνία, ενώ παράλληλα πληρώνεται περίπου χίλια δολάρια ανά ώρα ζωντανής αναμετάδοσης στο Kick και ότι βγάζει σημαντικά ποσά από μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το X (πρώην Twitter) και το Snapchat. Να σημειωθεί επίσης ότι έχει υπογράψει μία σημαντική πολυετή συμφωνία με μία άλλη διαδικτυακή κρυπτο-καζίνο εταιρεία, την Duel.
Ο Clavicular και οι υπόλοιποι «looksmaxxers» ισχυρίζονται ότι έχουν πάρει το «μαύρο χάπι», δηλαδή πως βλέπουν τον κόσμο, τις κοινωνικές και ερωτικές δυναμικές ως αυτό που πραγματικά είναι, ιεραρχικές, βίαιες, ανταγωνιστικές και επιφανειακές. Θεωρούν ότι σε κοινωνικό επίπεδο αυτές οι ιεραρχίες δεν μπορούν να ανατραπούν και να μετασχηματιστούν. Όπως γράφει ο Στίβενς σε ένα άρθρο του για το Intercept, όπου εξηγεί και την έννοια του «μαύρου χαπιού», η φροντίδα του σώματος έχει γίνει η «ταξική πάλη του προσώπου» [20]. Απλώς αυτή η «ταξική πάλη» δεν διεξάγεται κάθετα, ενάντια στην αστική τάξη, αλλά μεταξύ όλων των ανδρών, σαφώς και των γυναικών, που θέλουν να ανέβουν την σκάλα της κοινωνικής και οικονομικής ιεραρχίας. Για να είμαστε δίκαιοι, όπως έχει αναφέρει σε συζητήσεις και ο ίδιος ο Clavicular, η θέση του βρίσκεται ανάμεσα στον ντετερμινισμό του «μαύρου χαπιού» και στην υποτιθέμενα πιο ελπιδοφόρα προσέγγιση του «κόκκινου χαπιού», καθώς η δεύτερη επιλογή σού λέει ότι έχεις τη βούληση να αλλάξεις τον τρόπο που σου φέρονται και σε αντιλαμβάνονται οι υπόλοιποι, μέσω, όμως, της ριζικής αλλαγής του ίδιου σου του σώματος.
Η κοινωνικοποίηση, η ψυχαγωγία, το φλερτ και ο έρωτας αναλύονται μέσα από ένα πρίσμα κοινωνικού δαρβινισμού, όπου μόνο οι πιο ελκυστικοί και επιβλητικοί άνδρες, οι «alpha males» και οι «Chads», θα γνωρίσουν κοινωνική αποδοχή, οικονομική επιτυχία και ερωτική ικανοποίηση. Δεν είναι τυχαίο πως ο Clavicular αναφέρεται στις σεξουαλικές συνευρέσεις του με γυναίκες ως «slaying/slay», δηλαδή σφαγή. Υπό μία έννοια, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως έναν ηρωικό πολεμιστή και κατακτητή, ο οποίος συλλέγει τρόπαια και κερδίζει μάχες κάθε φορά που κάνει σεξ με μία γυναίκα. Στις πολύωρες ζωντανές αναμεταδόσεις του στην πλατφόρμα Kick, πηγαίνει σε κλαμπ, έχοντας πάρει διάφορες ουσίες για να αντιμετωπίσει την αμηχανία που νιώθει στην προσέγγιση γυναικών και στις συζητήσεις.
Στις αναμεταδόσεις/stream του επιδιώκει να αποδείξει, πολλές φορές επιτυχώς, ότι πράγματι οι πιθανότητές του να έχει ερωτικές κατακτήσεις είναι σημαντικά υψηλότερες από αυτές που θα είχε ένας λιγότερο στερεοτυπικά ελκυστικός άντρας στη θέση του. Παρ’ όλ’ αυτά έχει κάνει πολλές φορές ξεκάθαρο ότι δεν απολαμβάνει αυτό το πλαίσιο κοινωνικοποίησης και διασκέδασης, εξηγώντας πως εάν δεν είχε αυτή την καριέρα, θα προτιμούσε να περνάει περισσότερο χρόνο μόνος του κάνοντας έρευνα, ή σε πιο κλειστά και ήρεμα πλαίσια. Βάσει της κοσμοαντίληψής του έχει δημιουργήσει μία φόρμουλα επιτυχίας και οφείλει να αποδείξει την επαληθευσιμότητά της για να προφυλάξει και να επιβεβαιώσει την αξιοπιστία των συμβουλών που παρέχει.
Ενώ υπάρχουν πλευρές του ευρύτερου φαινομένου της «μεγιστοποίησης» της εμφάνισης αλλά και της συμπεριφοράς και της ρητορικής του ίδιου του Πίτερς/Clavicular που είναι αηδιαστικές, και με τις οποίες οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε, καθώς είναι αντιδραστικές, ρατσιστικές και πατριαρχικές, έχει παράλληλα αξία να εξετάσουμε τους λόγους που αυτή η τάση και οι αντίστοιχες περσόνες που την εκπροσωπούν έχουν τέτοια επιρροή και αποδοχή, ιδιαιτέρως σε νεανικά ανδρικά κοινά.
Όσο και να είναι κάτι απευκταίο και κατακριτέο, μεγαλώνουμε και κοινωνικοποιούμαστε από την αρχή της ζωής μας εντός ενός αυστηρού πλαισίου που μας μαθαίνει ότι δεν είμαστε παρά ένα κινούμενο και διαρκώς αναβαθμιζόμενο βιογραφικό, ένα υποκείμενο που θα καταφέρει να επιβιώσει μονάχα εάν αποδεχτεί την πλήρη εμπορευματοποίησή του, επενδύοντας στις εξειδικευμένες γνώσεις που έχουν ζήτηση στην αγορά εργασίας, στις σωματικές ικανότητες, στην εμφάνιση και συνεπώς προωθώντας και διαφημίζοντας όλα αυτά τα προσόντα (assets) ακατάπαυστα σε δυνητικούς επενδυτές, εργοδότες, πελάτες και ακολούθους. Δεν θα θέλαμε να ζούμε σ’ αυτήν την πραγματικότητα, όμως είναι υποκριτικό να πέφτουμε από τα σύννεφα όταν οι «υπερδικτυωμένες γενιές» των διαδικτυακών φόρουμ και της αυτο-επιτήρησης (πέραν της άμεσης επιτήρησης) που καλλιεργεί η σημερινή πλοήγηση στον καπιταλιστικό κυβερνοχώρο, ειδικά στις μεγάλες πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τελικά ενστερνίζονται μία κυνική και μηδενιστική αντίληψη.
Το μόνο που έκανε ο Clavicular και άλλοι αντίστοιχοι influencers ήταν να υιοθετήσει μία κυρίαρχη συλλογιστική και να την ωθήσει στην ύστατη απόληξή της. Είναι, δυστυχώς, μία κατανοητή αλλά και σε έναν βαθμό αποδοτική προσέγγιση για πολλά παιδιά, νεαρούς και νεαρές. Είναι άλλο ζήτημα εάν οι μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο ριζικών και μη ιατρικά επιβλεπόμενων από ειδικούς ορμονικές παρεμβάσεις (χορήγηση αναβολικών/στεροειδών και πεπτιδίων), μπορεί να είναι έως και θανατηφόρες.
Όλες οι ψευδοεπιστημονικές πρακτικές όπως το «bonesmashing» (χτύπημα προσώπου με σφυρί για την πρόκληση μικροτραυματισμών ώστε να επιτευχθεί, υποτίθεται, η ισχυροποίηση και ανάπτυξη των οστών), οι αισθητικές επεμβάσεις/πλαστικές χειρουργικές αλλά και η τακτική χρήση ουσιών για αύξηση αποδοτικότητας ή μείωσης των αναστολών σε κοινωνικό και ερωτικό πλαίσιο, ενώ είναι αυτονόητο πως μπορεί να έχουν βαθιά επιζήμιες συνέπειες σε ένα πιο μακρινό χρονικό ορίζοντα (και βραχυπρόθεσμο για τους πιο άτυχους), στο άμεσο παροντικό πλαίσιο είναι ελκυστικές επιλογές. Όχι μόνο είναι ελκυστικές επιλογές για την επίτευξη του λεγόμενου «ascension», αλλά σε πολλούς φαντάζουν και απαραίτητες. Αγαπημένος bodybuilder του Clavicular ήταν ο Ριτς Πιάνα, ο οποίος είχε το μότο «whatever it takes». Πέθανε στα σαράντα έξι του χρόνια.
Εύκολο είναι να απορρίψουμε συνολικά τους «looksmaxxers» ως εμμονικούς, παρανοϊκούς νάρκισσους. Πολλές απόψεις και συμπεριφορές τους, ειδικά επιφανών προσώπων όπως ο Πίτερς, εντάσσονται ουσιαστικά στην ακροδεξιά, και εμπνέονται από τον μηδενισμό και τη μισανθρωπία, κατά συνέπεια είναι καταδικαστέες και ενισχύουν τις ίδιες συνθήκες που τις γέννησαν. Χωρίς να εγκρίνουμε και να νομιμοποιούμε τα πολιτικά συμπεράσματα που βγάζουν, μπορούμε να καταλάβουμε από πού πηγάζουν οι ανησυχίες τους. Έχουμε την δυνατότητα να τους κατανοήσουμε δηλαδή, χωρίς να τους δικαιολογήσουμε. Πέραν αυτής της δυνατότητας, η αμήχανη και σκληρή αλήθεια είναι πως συνολικά όλες οι κοινωνίες του ύστερου καπιταλισμού πάσχουν από την ιατρικοποίηση κάθε πτυχής της ζωής, της μανίας με την ανθρώπινη επαύξηση και τον διανθρωπισμό (transhumanism, ρεύμα που στηρίζει την υβριδοποίηση ανθρώπου και τεχνολογίας, την αναβάθμιση σωματικών και διανοητικών δυνατοτήτων μέσω τεχνολογικής παρέμβασης). Όλοι είμαστε υποκείμενα της εποχής που μας συγκρότησε. Όσο και να ακούμε ότι «είσαι αρκετή/-ός», επιβεβαιώνεται ανελλιπώς πως αυτό δεν ισχύει, και το εσωτερικεύουμε.
Η ενασχόληση με τη βιοτεχνολογική επαύξηση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και της διανθρωπιστικής αναβάθμισης του είδους μας είναι συζητήσεις που βρίσκονται στην επικαιρότητα εδώ και δεκαετίες, επί της ουσίας απασχολούν την ανθρώπινη σκέψη αιώνες. Σήμερα όμως, ηγετικές προσωπικότητες της τεχνο-ολιγαρχίας, όπως ο Έλον Μασκ, ο Πίτερ Τιλ, ο Σαμ Άλτμαν, ο Άλεξ Καρπ (της Παλαντίρ) και άλλες ηγετικές επιχειρηματικές προσωπικότητες που δραστηριοποιούνται στις εταιρίες της «Big Tech», «Big Pharma» και στο στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν (και ήδη το κάνουν) έναν κόσμο στον οποίον μετασχηματίζεται ριζικά όχι μόνο η διακυβέρνηση, η εργασιακή εκμετάλλευση και ο πόλεμος, αλλά και η έννοια της νοημοσύνης και του ανθρωπίνου σώματος. Δεν υπάρχει το περιθώριο για μία βαθύτερη ανάλυση του ζητήματος εδώ, όμως έχουν βγει και πρόσφατα στα ελληνικά αναλύσεις που εξετάζουν αυτές τις θεματικές [21].
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον μία κεντρική ιδέα που αναπτύσσεται σε ένα πρόσφατο άρθρο του Κτενά και του Μπατσή, στο τελευταίο τεύχος (τχ. 12) του περιοδικού Kaboom. Συχνά, όταν αναλύονται ρεύματα και πολιτικές στάσεις που ανήκουν στον χώρο της Νέας Δεξιάς και στις πληθυντικές εκφάνσεις της, ο ευρύτερος αριστερός κόσμος έχει την τάση να θεωρεί τις δικές του θέσεις και «προεννοήσεις», όπως γράφουν, σχετικά με τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και άλλες αξίας, ως αυτονόητες, ερμηνεύοντας κάθε «απόκλιση» και διαφορετική αξιακή τοποθέτηση ως προϊόντα προπαγάνδας, ψευδούς συνείδησης, ψυχικών παθήσεων και γενικότερα ως έκφραση μιας αντιπολιτικής στάσης [22]. Στην πραγματικότητα, υιοθετώντας άλλα κριτήρια και μία ξένη προς τους προοδευτικούς προτεραιοποίηση και ιεράρχηση στόχων και αξιών, τα υποκείμενα και τα συλλογικά μορφώματα της Νέας Δεξιάς συμμετέχουν συνειδητά σε μία πολιτική διαμάχη για την επικράτηση των δικών τους θέσεων. Δεν είναι απλά δέκτες, ασκούν πολιτική.
Συνεπώς, ενώ οφείλουμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε τις βαθύτερες κοινωνικές αιτίες που οδηγούν πολλούς νέους, στις ΗΠΑ και πλέον σε πολλές άλλες χώρες, να ενστερνίζονται την κοσμοαντίληψη που προάγει ο Clavicular, το «looksmaxxing» και το ευρύτερο οικοσύστημα της «ανδρόσφαιρας», στο οποίο θα μπορούσαμε να εντάξουμε αυτό το φαινόμενο χαρακτηρίζοντας το ως μια μετασχηματισμένη και «αναβαθμισμένη» εκδοχή του, θα ήταν άστοχο αλλά και υποτιμητικό να αντιλαμβανόμαστε αυτούς τους νεαρούς αποκλειστικά ως αποπροσανατολισμένα θύματα. Ειδικά οι ηγετικές φυσιογνωμίες αυτής της τάσης, όπως ο ίδιος ο Πίτερς, όσο και να ισχυρίζονται πως δεν ασχολούνται με την πολιτική, διαμορφώνονται από, αλλά και παίζουν αξιοσημείωτο ρόλο στη διαμόρφωση της ρητορικής, των αξιών και της επικαιρότητας. Ενώ είναι σαφές ότι εκμεταλλεύεται μία ευρύτερη πολιτισμική κατεύθυνση, ο Clavicular είναι ένας συνειδητός δρών και ένα πολιτικό υποκείμενο [23].
Αντίστοιχα και τόσοι άλλοι «looksmaxxers», αντλούν αίσθηση ταυτότητας, συνανήκειν αλλά και υπεροχής όταν αξιολογούν και επικρίνουν τους άλλους, όταν λοιδορούν τις γυναίκες, όταν αγνοούν ή και υποστηρίζουν την κακοποίησή τους ή όταν κάνουν ρατσιστικές λεκτικές επιθέσεις. Όπως προαναφέρθηκε, είμαστε όλοι προϊόντα της εποχής μας. Η συνείδησή μας αλλά και το εύρος των επιλογών μας αναδύονται εντός ορισμένων ιστορικών, ιδεολογικών και κοινωνικοοικονομικών συμφραζομένων, συνεπώς η αυτοκυριαρχία και η βούλησή μας λειτουργούν εντός συγκεκριμένων πλαισίων, αντιμετωπίζοντας ποικίλους περιορισμούς. Πάρα ταύτα, όσο ασφυκτικές και να είναι οι συνθήκες, η βούληση του ανθρώπου δεν διαγράφεται. Αυτό σημαίνει πως οι δεκάδες χιλιάδες νεαροί που αντλούν απόλαυση και χτίζουν αυτοπεποίθηση από αυτήν την κοσμοαντίληψη και τις αντίστοιχες πρακτικές δεν είναι μονάχα ένα παθητικό κοινό, αλλά έχουν επιλέξει να πλοηγηθούν εντός της σημερινής πραγματικότητας αποδεχόμενοι και ενισχύοντας ένα ρεύμα.
Ο Clav και το οικοσύστημα του «looksmaxxing» προωθούν την πλήρη αισθητικοποίηση της πολιτικής και της ζωής, τη δημιουργία της ιδανικής εμφάνισης, την κατάκτηση, την επιβολή αλλά και τον εξευτελισμό του αντιπάλου (που είναι όλοι οι υπόλοιποι), σε ένα αστικό και ψηφιακό πεδίο μάχης όπου διεξάγεται ένας αγώνας μηδενικού αθροίσματος, ένας πόλεμος. Επί της ουσίας εξαλείφει τη διαφορετικότητα επιδιώκοντας να μας ομογενοποιήσει όλες και όλους μέσω της τυφλής πίστης σε μία αυθαίρετη και ψυχρή μαθηματικοποιημένη διαδικασία αξιολόγησης, εντός ενός κόσμου διαρκούς επιτήρησης και παρακολούθησης. Ήδη υπάρχουν εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης που βαθμολογούν πρόσωπα βάσει της κλίμακας PSL. Όλη αυτή η σκέψη έχει άμεσες ομοιότητες με τον ιστορικό φασισμό και με τον ναζισμό. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φασισμός (ή καλύτερα ακροδεξιά κοσμοαντίληψη που δεν έχει μετατραπεί ακόμη σε μαζικό φασιστικό κίνημα) της Gen Z και της Gen A, με στοιχεία μεταμοντερνισμού, ηθικού μηδενισμού, αντιδραστικού επιταχυντισμού, τεχνολογικού ολοκληρωτισμού, βίαιου μισογυνισμού και φυλετισμού.
Επίσης, ο Πίτερς από μία άποψη έχει γίνει η ενσάρκωση του κεφαλαίου. Το σώμα και η σκέψη του υπακούν μόνο σε μία λογική, της μεγέθυνσης και της μεγιστοποίησης του κέρδους. Ακολουθεί με φρενήρεις ρυθμούς τη ροή του κεφαλαίου (monetization των πάντων, νέες επενδύσεις, χορηγίες και επιχειρηματικές συμφωνίες, ακατάπαυστες συνεργασίες με άλλες ψηφιακές διασημότητες). Δεν υπάρχει πλέον ως άνθρωπος, υπάρχει ως κεφάλαιο που συσσωρεύεται και επανεπενδύεται με στόχο την ατέρμονη κερδοφορία [24]. Όπως παρατηρεί ο Έρικ Τέιτ στο «The Philosophy of Looksmaxxing» σχετικά με τον στόχο του Clavicular, «…η συσσώρευση του κεφαλαίου είναι ο στόχος.» (στα 37 λεπτά) [25]. Σε πρόσφατο κείμενό του στο Substack, o Γιουτζίν Χίλι ανάφερει πως η «σύγχρονη εξορυκτική μετοχική λογική εφαρμόζεται στο ανθρώπινο πρόσωπο», καθώς η μακροπρόθεσμη αξία θυσιάζεται για χάρη των βραχυπρόθεσμων κερδών [26].
Ο Πίτερς αξιολογεί διαρκώς τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις του και ευρύτερα κάθε δραστηριότητα με όρους ROI (Return on Investment – Επιστροφή της Επένδυσης). Όλα πρέπει να καταγράφονται για να αυξάνεται το «monetization», η παραγωγή clips και οι προβολές. Έχει παγιδευτεί σε έναν κόσμο όπου όχι μόνο εξαναγκάζεται αλλά και επιδιώκει ανελλιπώς να αυτο-επιτηρείται και να εμπορευματοποιείται κάθε πτυχή της ύπαρξής του. Έχει δηλώσει πως η πρόκληση οργασμού σε γυναίκες έχει χαμηλό «Return on Investment» (σε συνέντευξη στο YouTube κανάλι IMPAULSIVE), διότι σε αυτά τα 15 με 30 λεπτά που θα αφιέρωνε εκεί, θα μπορούσε να κάνει τόσα άλλα πιο σημαντικά πράγματα που θα του εγγυόνταν μία μακροπρόθεσμη σχέση [27].
Ο «Plastic Pills», ο οποίος δεν έχει αποκαλύψει το πραγματικό του όνομα και χρησιμοποιεί αυτό το ψηφιακό ψευδώνυμο, στη συζήτηση με τον Έρικ Τέιτ και τον Βίκτορ Μπρουζόουν στην οποία αναφέρθηκα («The Philosophy of Looksmaxxing»), σχολιάζει πως δεν είναι ακριβώς ναρκισσιστικό το φαινόμενο, καθώς ο εαυτός υπό μία έννοια εξαφανίζεται, δεν υπάρχει κάτι κάτω από την επιφάνεια. Επίσης υποστηρίζει, εμπνευσμένος από τον Μποντριγιάρ, πως η συνθήκη στην οποία βρίσκεται ο Clav μπορεί να ιδωθεί ως ψυχωτική, καθώς οι αριθμοί και οι υπολογισμοί που δημιουργούν την «τέλεια» διαδικτυακή εικόνα έχουν πάψει να παραπέμπουν σε κάτι εξωτερικό από αυτούς, (όπως τους υπαρκτούς ανθρώπους που βρίσκονται έξω από τον ψηφιακό κόσμο), δηλαδή έχουν γίνει αυτοαναφορικοί, και πως: «… η πραγματικότητα πρέπει να συμμορφωθεί με την εικόνα» (μία ώρα, εννιά λεπτά και σαράντα πέντε δευτερόλεπτα). Ο υλικός κόσμος υποτάσσεται στην προσομοίωση. Στα 34 λεπτά της συζήτησης, ο «Plastic Pills» χρησιμοποιεί την έννοια «Πυθαγόρεια αίρεση» (Pythagorean cult), για να περιγράψει τη λατρεία των αναλογιών και όλων αυτών των μετρήσεων.
Θα ήταν εύκολο να πούμε ότι ο Πίτερς και αυτή η τάση είναι η πηγή του κακού. Σίγουρα δεν είναι μονάχα ένα σύμπτωμα (είναι σαφώς και αυτό), όμως αναφερόμαστε πρωτίστως σε πρόσωπα και ρεύματα που συγκρούονται με κοινωνικούς και πολιτικούς αντιπάλους, που μετατοπίζουν και διαμορφώνουν τη συζήτηση. Εκφράζουν, ωστόσο, σε υπερθετικό βαθμό κυρίαρχες προσεγγίσεις (εμπορευματοποίηση, ανταγωνισμός, ποσοτικοποίηση, επαύξηση, μισογυνισμός, ρατσισμός κ.λπ.). Η απελπισία, η μοναξιά, η έλλειψη προοπτικής, η απαίτηση της αποδοτικότητας, η αξίωση σε μία ζωή και σε προνόμια που έχουν «κλαπεί» και μία ευρύτερη υπαρξιακή κρίση οδηγούν πολλούς νέους, αλλά και νέες, να αναζητούν απεγνωσμένα μία έτοιμη και εγγυημένη συνταγή επιτυχίας. Είναι πολιτικό και πολιτισμικό διακύβευμα να δοθούν εναλλακτικές απαντήσεις από τις υπάρχουσες.
Όπως λέει ο ράππερ Εθισμός στο κομμάτι του «MADE IN ATHENS» [28]:
Μην μπεις στον κόπο να ʼρθεις για συνεργασία
Έχουμε άλλες προτεραιότητες κι άλλη φιλοσοφία
Γι’ αυτό δεν πήρανε γραμμή τι ψάχνω ακόμα
Τον λόγο ύπαρξης στον 21ο αιώνα
Σαν να φυλάμε τα τείχη στην Καρχηδόνα
Σαν να ʼναι η τελευταία μάχη μέσα στον αγώνα
Κατασκοπεύουνε τα πάντα και μοιάζει νορμάλ
Περιπολίες στα στενά μας με ντρόουνς και βαν
Κι εμείς παλεύουμε να μείνουμε ανθρώπινα όντα
Ελεύθεροι Πολιορκημένοι με νου και προσόντα
Αυτή η γενιά θα καθορίσει τη νέα εποχή
Αν τα ρομπότ κι οι μηχανές κυβερνήσουν τη Γη
Υπάρχουμε γιατί πεθάνανε κάποιοι για ʼμας
Κι είμαι έτοιμος, αν χρειαστεί, να τους γίνω μπελάς.
⸙⸙⸙
Παραπομπές
Οι μεταφράσεις δηλώσεων και αποσπασμάτων εντός του κειμένου έχουν γίνει από εμένα.
[1] βλ. Joseph Bernstein, “Looks Aren’t Everything? Clavicular Begs to Differ.”, The New York Times, 13/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.nytimes.com/2026/02/13/style/clavicular-looksmaxxing-braden-peters.html
[2] α) Ενδιαφέρον άρθρο για το πως η “incel” αργκό έγινε μείνστριμ: Miles Klee, “Everyone Speaks Incel Now”, WIRED, 25/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.wired.com/story/everyone-speaks-incel-now/ . β) Έρευνα που εξηγεί πως ο Clavicular και η αργκό του “looksmaxxing” έγιναν μείνστριμ: Dag Øivind Madsen, «Containment Failure, Diagnostic Masculinity, and the Diffusion of Looksmaxxing: The Case of Clavicular», Journalism and Media, τόμος. 7, τεύχος. 3, 2026, σ. 158, διαθέσιμο στο: https://doi.org/10.3390/journalmedia7030158
[3] βλ. α) Kieran Press-Reynolds, “Inside Clavicular’s Thirsty Tour of New York City”, GQ,19/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.gq.com/story/inside-claviculars-thirsty-tour-of-new-york-city β) Alain Stephens, “Clavicular and the Right-Wing Project to Radicalize Young Men”, The Intercept, 5/5/2026, διαθέσιμο στο: https://theintercept.com/2026/05/05/clavicular-influencer-looksmaxxing-men/ , γ) Elle Hunt, “The disturbing rise of Clavicular: how a looksmaxxer turned his ‘horror story’ into fame”, The Guardian, 18/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.theguardian.com/society/2026/feb/18/foid-looksmaxxer-manosphere-influencer-braden-peters-aka-clavicular , δ) Jason Okundaye, “Behind the rise of Clavicular and ‘looksmaxxing’ there are insecure young men who feel they don’t measure up”, The Guardian, 24/3/2026, διαθέσιμο στο: https://www.theguardian.com/society/commentisfree/2026/mar/24/clavicular-insecure-young-men-looksmaxxing , ε) Scottie Andrew, “How Clavicular made a spectacle of himself”, CNN, 25/4/26, διαθέσιμο στο: https://edition.cnn.com/2026/04/25/us/clavicular-looksmaxxing-collapse-cec , στ) Thomas Chatterton Williams, “‘Looksmaxxing’ Reveals the Depth of the Crisis Facing Young Men”, The Atlantic, 19/1/2026, διαθέσιμο στο: https://www.theatlantic.com/ideas/2026/01/looksmaxxing-clavicular-vanity-trump/685636/ ,
[4] βλ. Ej Dickson, “A Female Looksmaxxer Is Suing Clavicular for Alleged Battery”, WIRED, 29/4/2026, διαθέσιμο στο: https://www.wired.com/story/female-looksmaxxer-alorah-ziva-suing-clavicular-for-alleged-battery/ , σχετικά με την μισογυνιστική και παραβιαστική κουλτούρα που προωθείται στην διαδικτυακή συνδρομητική «ακαδημία» του Πίτερς βλ. Charlie Sabgir, “I Paid $49 for Clavicular’s ‘Looksmaxxing’ Academy. What I Saw Should Scare Us All”, Rolling Stone, 25/1/2026, διαθέσιμο στο: https://www.rollingstone.com/culture/culture-commentary/clavicular-looksmaxxing-acadamy-influencer-1235504022/
[5] Σύντομο άρθρο που συνδέει το “looksmaxxing” με την ευγονική και την φρενολογία: Faith Leslie, “The Looksmaxxing Revival: Eugenic Beauty Standards We Didn’t See Coming”, IRIS Magazine (University of Virginia), 22/4/2026, διαθέσιμο στο: https://iris.virginia.edu/looksmaxxing-revival-eugenic-beauty-standards-we-didnt-see-coming
[6] Για εμπειρίες αφροαμερικανών εντός της κοινότητας του “looksmaxxing” βλ. Jason Parham, “Confessions of a Black Looksmaxxer”, WIRED, 23/9/2025, διαθέσιμο στο: https://www.wired.com/story/confessions-of-a-black-looksmaxxer/
[7] Charlie Sosnick, “Inside the PSL Scale: The Looksmaxxer Rating System That All the Teenagers Are Referencing”, GQ, 8/12/2025, διαθέσιμο στο: https://www.gq.com/story/inside-the-psl-scale-the-looksmaxxer-rating-system
[8] Για την αναλυτική βαθμολογία του PSL Scale βλ. https://pslscale.net/blog/psl-rating-tiers-explained
[9] βλ. Jack Neel, “ “I Enjoy Nothing.” Clavicular Exposes The Dark Reality of Fame, Censorship, and Success”, YouTube, 28/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=4YHIf5c98LA&pp=ygUiY2xhdmljdWxhciBqYWNrIG5lZWwgZW5qb3kgbm90aGluZw%3D%3D
[10] matt bernstein, “Clavicular Is a Symptom, Not The Cause (with F.D Signifier and Kat Tenbarge)”, YouTube, 1/5/26, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=pvqBPkJIkmc&pp=ygUXZmQgc2lnbmlmaWVyIGNsYXZpY3VsYXI%3D
[11] Pill Pod Philosophy & Critical Theory Podcast, “The Philosophy of Looksmaxxing”, YouTube, 29/4/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=JLwPYqxbfD4&pp=ygUedGhlIHBoaWxvc29waHkgb2YgbG9va3NtYXh4aW5n
[12] Michael Knowles, “ “I Would Hit Myself In The Face With A Hammer” Michael & The Looksmaxxer | Clavicular”, YouTube, 27/12/2025, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=e8qj9RNA938&pp=ygUSa25vd2xlcyBjbGF2aWN1bGFy
[13] Piers Morgan Uncensored, “ ‘You’re WARCRIME-MAXXING!’ Piers Morgan vs Clavicular On Israel Scandal + Andrew Tate Arrest”, YouTube, 20/7/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=BKnKJKm9yNo&pp=ygUhcGllcnMgbW9yZ2FuIGNsYXZpY3VsYXIganVseSAyMDI2
[14] βλ. Matthew Cantor, “The Pentagon says it’s ‘lethalitymaxxing’. Why has ‘incel’ slang crossed into the mainstream?”, The Guardian, 1/3/2026, διαθέσιμο στο: https://www.theguardian.com/science/2026/mar/01/incel-slang-mainstream-government-media
[15] The Adam Friedland Show, “CLAVICULAR Talks Female Psychology, Drug Habit, Infamy”, YouTube, 18/2/2026, διαθέσιμος: https://www.youtube.com/watch?v=rodcdKuwH3o&pp=ygUUZnJpZWRsYW5kIGNsYXZpY3VsYXI%3D
[16] Η ίδια συνέντευξη που βρίσκεται στην παραπομπή «9»: Jack Neel, “ “I Enjoy Nothing.” Clavicular Exposes The Dark Reality of Fame, Censorship, and Success”, YouTube, 28/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=4YHIf5c98LA&pp=ygUfbmVlbCBjbGF2aWN1bGFyIGkgZW5qb3kgbm90aGluZw%3D%3D
[17] The Rubin Report, “Exposing the Ugly Truth of Looksmaxxing | Clavicular”, YouTube, 24/7/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=UcGjOf9q4Ic&pp=ygUXcnViaW4gcmVwb3J0IGNsYXZpY3VsYXI%3D
[18] The Iced Coffee Hour, “How Clavicular Makes (And Spends) $500,000+ Per Month By LooksMaxxing”, YouTube, 29/7/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=H3urx7pV840&pp=ygUbY2xhdmljdWxhciBpY2VkIGNvZmZlZSBob3Vy
[19] Jack Neel, “Face Determines Everything!” Looksmaxer Exposes Ugly Truth About Success | Clavicular”, YouTube, 14/11/2025, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=NR2MwtJCZPk&pp=ygUObmVlbCBmYWNlIGNsYXY%3D
[20] Alain Stephens, “Clavicular and the Right-Wing Project to Radicalize Young Men”, The Intercept, 5/5/2026, διαθέσιμο στο: https://theintercept.com/2026/05/05/clavicular-influencer-looksmaxxing-men/
[21] βλ. α) Στέλιος Κουφογιαννάκης, «Ιστορίες της Σίλικον Βάλεϊ», Περιοδικό Kaboom, τεύχος 12, Αθήνα 2026, σσ. 17-32 και β) James Rosenberg, «Το κολλάζ του Curtis Yarvin», μτ. Μυρτώ Ταπεινού, Περιοδικό Kaboom, τεύχος 12, Αθήνα 2026, σσ. 35-62 και γ) Militaire News, « «Η τάξη του Επστάϊν» κίνδυνος για την ανθρωπότητα- Διονύσης Δρόσος», YouTube, 9/8/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=Hmc9DBmsgm8&pp=ygUWbWlsaXRhaXJlIM60z4HOv8-Dzr_Pgg%3D%3D
[22] Γιάννης Κτενάς, Στέφανος Μπατσής, «Η Νέα Δεξιά είναι πολιτική», Περιοδικό Kaboom, τεύχος 12, Αθήνα 2026, σσ. 153-176
[23] Ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του “Sarkozy” σχετικά με τον Clavicular ως πολιτικό υποκείμενο: Sarkozy & T. E. Moon, «Making Sense of Clavicular and ‘Looksmaxxing’», Geese Magazine, 10/2/2026, διαθέσιμο στο: https://geesemag.com/articles/making-sense-of-clavicular-and-looksmaxxing
[24] Ένα σχετικό άρθρο αναλύει πως ο Clavicular δεν είναι τίποτε παρά η (ψηφιακή) εικόνα του και η εμφάνιση του, καθώς υποτάσσεται πλήρως στα δεδομένα και τον αλγόριθμο: John Paul Brammer, “Clavicular, the Radical Submissive”, Playboy, 23/2/2026, διαθέσιμο στο: https://www.playboy.com/read/entertainment-culture/clavicular-the-radical-submissive
[25] Pill Pod Philosophy & Critical Theory Podcast, “The Philosophy of Looksmaxxing”, YouTube, 29/4/2026, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=JLwPYqxbfD4
[26] Eugene Healy, “The Body Is the Final Frontier of Capital.” Considered Chaos (Substack), 3/6/2026, διαθέσιμο στο: https://eugenehealey.substack.com/p/the-body-is-the-final-frontier-of
[27] IMPAULSIVE, “The Clavicular Interview”, 13/5/2026, YouTube, διαθέσιμο στο: https://www.youtube.com/watch?v=zHStoIheM7M
[28] Το τραγούδι: https://www.youtube.com/watch?v=dn2A97Fm-Is Στίχοι: https://genius.com/Ethismos-made-in-athens-lyrics
