Ξεκίνησα να γράφω στα 19 μου, όταν ανέβηκα να σπουδάσω στην Αθήνα και άρχισα να διαβάζω πιο συστηματικά και να γοητεύομαι από τον κόσμο της φαντασίας και της γλώσσας. Λογοτεχνία διάβαζα και στη Σκάλα Λακωνίας, όπου μεγάλωσα, πιο αραιά όμως και όχι με την ίδια προσήλωση.
Οι σπουδές μου στο ΕΜΠ ήταν καθαρά τεχνικού χαρακτήρα, οπότε έπεσα με τα μούτρα στην πεζογραφία και στην ποίηση για να το ισορροπήσω. Τότε ερωτεύτηκα λογοτεχνικά τον Πόε και θέλησα αρχικά να τον μιμηθώ, να δημιουργήσω κι εγώ αντίστοιχες ιστορίες που θα προκαλέσουν έντονα συναισθήματα σε άλλους, άγνωστους σε μένα ανθρώπους. Mε τον Πόε όμως έμαθα κυρίως ότι μπορείς, φτιάχνοντας μια ιστορία, να μιλήσεις για πολλά πράγματα πέρα από την πλοκή της και τους χαρακτήρες της.
Ξεκίνησα να διαβάζω εκπροσώπους όλων των ρευμάτων, έψαχνα μετά μανίας να ανακαλύψω κι άλλους συγγραφείς που θα με συνέπαιρναν αλλά και θα με δίδασκαν, ενώ παράλληλα μελετούσα και θεωρία για να αποκτήσω ένα πιο στιβαρό λογοτεχνικό υπόβαθρο. Σημαντικό θεωρώ επίσης και το πάθος μου με το σινεμά, αφού οι ταινίες και οι σκηνοθέτες που αγαπώ με έχουν επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό σε ό,τι θέλω να αφηγούμαι και να δημιουργώ.
Εκείνα τα χρόνια δεν είχα ιδέα από συγγραφικούς κύκλους, παρέες ή οτιδήποτε τέτοιο. Όταν ξεκίνησα να γράφω, ένιωθα ότι αυτό ακριβώς και μόνο πρέπει να κάνω. Για να αποκτήσω κάποια εξωτερική επιβράβευση και να διαπιστώσω πώς όσα ξεπηδούν από μέσα μου ερμηνεύονται από τους άλλους, έψαχνα μικρούς ή μεγαλύτερους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ή έστελνα σε διάφορα (ηλεκτρονικά κυρίως, αλλά όχι μόνο) περιοδικά. Σταδιακά άρχισα να καταλαβαίνω πως ό,τι έγραφα, όσο και γύρω από μένα να περιστρεφόταν, έβρισκε συναισθηματικά πατήματα και σε άλλους. Απέκτησα έτσι μια μικρή αυτοπεποίθηση που με έκανε να θεωρήσω ότι δικαιούμαι να ζητήσω τον χρόνο και τον κόπο ενός αναγνώστη, οπότε και το 2012 εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο από το Πολύτροπο, μια ποιητική συλλογή με τίτλο Ανεκπλήρωτοι Φόβοι.
Το βιβλίο αυτό είχε την τύχη να κερδίσει το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα για το 2013. Ήταν κάτι που δεν φανταζόμουν ποτέ και το χάρηκα εντελώς ανέλπιστα, αθώα σχεδόν. Τότε είναι που άρχισα να βγαίνω από τη φούσκα μου και να γνωρίζω σιγά σιγά και τον κόσμο του βιβλίου και τους ανθρώπους του. Έτσι, επίσης, έγινε και πιο εύκολη η έκδοση του επόμενου βιβλίου μου το 2014: Η λάσπη, από τις εκδόσεις Μελάνι, ένα μυθιστόρημα που, διαφορετικά, ίσως να δυσκολευόμουν περισσότερο να το οδηγήσω σε εκδοτικά μονοπάτια.
Σε κάθε περίπτωση, είχε κι εκείνο την τύχη να σχολιαστεί εκτενώς και ευμενώς από την κριτική. Αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό για μένα, καθώς παρόλο που ξεκίνησα εκδοτικά με ποίηση, έγραφα από την αρχή και πεζό, με ίδια ή και περισσότερη αφοσίωση. Είχα μάλιστα στα 21 μου ολοκληρώσει κι ένα μυθιστόρημα, το οποίο τελευταία στιγμή αποφάσισα να μην δημοσιεύσω καθώς ήταν αρκετά ανώριμο, μια απόφαση από τις πιο σωστές που έχω λάβει μέχρι τώρα.
Η υποδοχή της Λάσπης ήταν πολύ σημαντική για μένα και για τον επιπλέον λόγο ότι είδα να εντοπίζονται από κριτικούς και αναγνώστες αρκετά από όσα ήθελα να περάσουν σε αυτούς. Και για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν καλλιτέχνη: ό,τι ξεπηδάει από μέσα του αυθεντικά, πηγαία, ειλικρινώς, μέσω του έργου του να μετουσιώνεται και να κουμπώνει σε έναν άλλον άνθρωπο. Δεν είναι αναγκαίο, ούτε το ζητούμενο, αλλά είναι σχεδόν μαγικό όταν συμβαίνει, σαν να ανοίγει μια μεγάλη και βαριά πόρτα. Θυμάμαι πολύ συχνά ένα σχετικό κομμάτι από τις Μεταθανάτιες Αναμνήσεις του Μπρας Κούμπας, του Machado de Assis:
«Το έργο είναι από μόνο του τα πάντα. Αν σου αρέσει, εξοχότατε αναγνώστη, έχω ανταμειφθεί για τον κόπο μου. Αν πάλι δεν σου αρέσει, σε ανταμείβω με ένα φιλικό σκούντημα κι αντίο».
Ο πιο αποδοτικός τρόπος για να διαδοθεί ένα βιβλίο είναι σίγουρα το από στόμα σε στόμα. Αυτό κάνει τη μεγαλύτερη δουλειά από ένα σημείο και μετά, αν θέλουμε να μιλήσουμε για πολύ μεγάλο αριθμό αναγνωστών, περισσότερο από κάθε προβολή στα μέσα ή διαφήμιση. Και φυσικά το «από στόμα σε στόμα» δεν είναι μόνο κυριολεκτικό, αφορά τις βιβλιοφιλικές κοινότητες, οι οποίες μπορεί να είναι και ψηφιακές.
Αυτήν την περίοδο ετοιμάζεται το επόμενο μυθιστόρημά μου. Είναι το μεγαλύτερο βιβλίο που έχω γράψει μέχρι τώρα και θα κυκλοφορήσει, καλά να είμαστε όλοι, την ερχόμενη άνοιξη.