Σάββατο, 10.5.2014: Δουλεύω στο σπίτι ως τις 12.30. Φαίνεται όμως πως μετά από κάθε έξοδο με πρόσωπα γνωστά (όπως με τη χθεσινοβραδινή με τον υπουργό Νίκο Δένδια, τον διευθυντή της εφημερίδας και τον διευθυντή του «Εθνικού Θεάτρου»), σα να θέλω να «εξαγνίζομαι» κι ο μόνος τρόπος είναι ή ν’ ανέβω να δω τον Θοδωρή ή να πάω να χωθώ σ’ έναν περιθωριακό κινηματογράφο. Επειδή είναι νωρίς ακόμη, προτιμώ το δεύτερο. Στις 8 στο θέατρο «Παλλάς». Καλεσμένοι του Σταμάτη Φασουλή με πρόσκληση αλλά με δική μου πρωτοβουλία ο Δημήτρης Λινός με την Αθηνά, ο Αλέκος Φασιανός με τη Μαρίζα, η Κική Δημουλά με την κόρη της και την εγγονή της, ο Τάκης με τη Χριστίνα (τελικά θα έρθει μόνον ο Τάκης, η Χριστίνα την έπιασε το στομάχι της), ο Γιάννης Κοντός με τον Κωστή Γκιμοσούλη. Επίσης με πρόσκληση –πάντα του Φασουλή– και πέντε κοπέλες από το γραφείο του Νίκου Δένδια. Στην πρώτη σειρά, μαζί με τη Δημουλά, κάθεται και ο Γιώργος Μαρίνος, με μια φίλη του ίδιου και του Φασουλή, που εργάζεται στο θέατρο, στο Λονδίνο, την περίφημη Χαρούλα. Ο Γιώργος είναι φοβερά καταβεβλημένος, αλλά τουλάχιστον φοράει σωστά την περούκα. Φανταζόμουν πως δεν θα με γνώριζε, όχι μόνο με γνώρισε, μου έκανε και φοβερές χαρές. Μου κάνει εντύπωση το γεγονός πως αν και δεν έχει κάποιο λόγο να βιάζεται να τελειώσει η παράσταση, έχει μια τρομερή αδημονία για το πότε θα φύγει. Στο καμαρίνι του Σταμάτη, στο τέλος με τα συγχαρητήρια, επαναλαμβάνει συνεχώς «είμαι άρρωστος, είμαι άρρωστος». Ο Σταμάτης όταν δεν είναι στη σκηνή ή στο διάλειμμα μοιάζει πολύ ανήσυχος, μιλάει συνέχεια στο τηλέφωνο με τον αδελφό του για την κατάσταση του ανηψιού του (είναι πολύ άρρωστος). Φεύγοντας από το θέατρο, η Δημουλά με ταξί με φέρνει σπίτι μου.
Τρίτη, 13.5.2014: Στη 1 στις εκδόσεις «Πατάκη» με τον Σεραφείμ Φυντανίδη. Κάτι πρέπει να του έχει συμβεί, θέλει να κάθεται και να επαναλαμβάνει στις υπαλλήλους του εκδοτικού οίκου τις ιστορίες που γράφει μέσα στο βιβλίο του. Σα να πρόκειται για άνθρωπο που έχει ζήσει τα πάντα, ενώ όσοι τον ακούνε δεν έχουν ζήσει τίποτε. Στις 2.30 συνάντηση με τον Τάκη Κουβουτσάκη. Επιμένει να επανεκδοθεί Η Λέξη (διέκοψε την έκδοσή της το 2011) και να αναλάβει πλήρως ο ίδιος οικονομικά το σχετικό εγχείρημα. Του λέω πως δεν γίνεται να παρακάμψω τον Φωστιέρη που θεωρεί ότι το περιοδικό έκλεισε τον κύκλο του –και πολύ σωστά νομίζω. Δεν εννοεί να το καταλάβει ή μάλλον το καταλαβαίνει αλλά θέλει –και γρήγορα– να υπάρξει μια φόρμουλα ώστε να ξαναεκδοθεί το περιοδικό. Προεξοφλεί τη δική μου συναίνεση, αλλά γι’ αυτό δεν φταίει ο Κουβουτσάκης, είναι δική μου η ευθύνη. Μη μπορώντας να αρνηθώ την πρότασή του τίμια και ειλικρινά, τον άφησα να καταλάβει πως θέλω να ξαναεκδοθεί το περιοδικό μεταθέτοντας τα εμπόδια για την επανέκδοση στον Φωστιέρη. Στο γραφείο μου στον Καστανιώτη ο Γιάννης Κοντός έχει φέρει μια τσάντα με φαγητά. Στις 8 στο «Μπάντμιντον». Το έργο λέγεται Πρίσιλα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα συγκινηθώ μ’ έναν ηθοποιό, κυρίως παρουσιαστή στην τηλεόραση, τον Φώτη Σεργουλόπουλο. Ακρίβεια, μέτρο, έξοχος. Αλλά και η παράσταση θαυμάσια. Όταν τελειώνει στον Θύμιο, στην «Αγορά», με τον Ντίνο Πετράτο, τον Σπύρο Θεοδόση κι έναν φίλο του.
Παρασκευή, 16.5.2014: Στο φωτοτυπείο της οδού Σόλωνος που το έχουν δύο θαυμάσια αδέλφια, ο Θανάσης και ο Νίκος δίνω για να γραφεί η συνέντευξη της Κικής Δημουλά με τη μητέρα του Σταύρου Ξαρχάκου. Είχε γίνει στις αρχές της δεκαετίας του ’60 κι είχε δημοσιευτεί σ’ ένα περιοδικό που εξέδιδε η Τράπεζα της Ελλάδος, όπου δούλευε η Δημουλά. Τώρα προορίζεται για τη στήλη μου «Το άλλοτε τώρα» και θα δημοσιευτεί το μεθεπόμενο Σάββατο. Στο «Τίβολι» της Μπενάκη παίρνω για πρωινό καφέ με δύο αυγά μάτια, χυμό πορτοκάλι και φρυγανισμένο ψωμί (5 ευρώ). Ένα πρωινό που με στυλώνει για τη μέρα που ακολουθεί. Στον κορνιζοποιό της οδού Γέλωνος ένα χαρακτικό του Αλέκου Φασιανού (για να το κάνω δώρο στον Δημήτρη Μητρόπουλο που έγινε διευθυντής στα Νέα) κι ένα χαρακτικό του Μίλτου Παντελιά δώρο για την Έλενα Τσαγκαράκη. Στον 4ο όροφο των Νέων (επειδή το φύλλο του Σαββάτου βγήκε σήμερα Παρασκευή, λείπουν οι πάντες) κάνω φωτοτυπίες των κειμένων που θα συγκροτήσουν τον τόμο ή το τομίδιο για την Επίδαυρο. Με μια τούρτα από τον γειτονικό «Παύλου» στον Φωστιέρη που έχει σήμερα τα γενέθλιά του. Χτυπώ το κουδούνι, δεν ανοίγει κανείς. Για να μην ξαναπαίρνω μαζί μου την τούρτα, την αφήνω σ’ έναν ενοικιαστή του τρίτου ορόφου. Θα βρω αργότερα ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή, ο Αντώνης φαίνεται πολύ συγκινημένος που θυμήθηκα τα γενέθλιά του, σα να μην πίστευε ότι θα ήταν δυνατόν να συμβεί.
Τετάρτη, 21.5.2014: Κωνσταντίνου και Ελένης. Για πρώτη ίσως φορά στη ζωή μου προλαβαίνω να ευχηθώ σε όσους «Κώστηδες» και «Ελένες» έχω σημειώσει. Στο φωτοτυπείο της Σόλωνος δίνω για γράψιμο την κριτική της Μαρίκας Κοτοπούλη για τον Φώτο Πολίτη, θα είναι μάλλον για το «Άλλοτε τώρα» του μεθεπόμενου Σάββατου. Στα Νέα γράφω τον πρόλογο και τις λεζάντες στη συνέντευξη της Κικής Δημουλά με τη μητέρα του Σταύρου Ξαρχάκου. Στις 8.30 στο θέατρο «Κοτοπούλη» κλείνω θέσεις (με πρόσκληση) για αύριο Πέμπτη, για τον Ιβάν, φίλο του Ντίνου Πετράτου, χορευτή στις ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη τη δεκαετία του ’60, ένα ποιητικότατο ερήμην του πλάσμα. «Εγώ και το λάθος αίσθημά μου ο κόσμος όλος», που λέει η Κική Δημουλά. Στη συνέχεια στο «Εθνικό Θέατρο» με τα ξαδέλφια μου Βούλα και Γιάννη. Το θαυμάσιο Κέικ του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Το βλέπω για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στη γενική δοκιμή με τον Σταμάτη Φασουλή). Όταν τελειώνει η παράσταση ή μάλλον λίγο πριν τελειώσει, η Μίνα Αδαμάκη μου φέρνει ένα κομμάτι κέικ. Το έχει κόψει ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος για να το φάνε οι ηθοποιοί που παίζουν στην παράσταση, αλλά οι ηθοποιοί το μοιράζουν στους θεατές.
Πέμπτη, 29.5.2014: Δουλειά στο σπίτι ως τις 2, ενώ δουλεύω τηλεφωνεί ο Τάκης και μου λέει να ευχηθώ του Θοδωρή που αρχίζουν σήμερα οι εξετάσεις του στο Λύκειο Χολαργού. Στο φωτοτυπείο της Σόλωνος δίνω για να γραφεί το κείμενο του Ηλία Ηλιού για τον Κώστα Βάρναλη, προορίζεται για δημοσίευση το μεθεπόμενο Σάββατο. Από τον Καστανιώτη πέρασε ο Δημήτρης Αγγελής κι άφησε το καινούργιο τεύχος του Φρέατος, το τρίτο κατά σειρά τεύχος του περιοδικού που δημοσιεύει ημερολόγιά μου. Στις 8 σε Νέα, ζήτησε να με δει ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ανέλαβε πριν από μια εβδομάδα τη διεύθυνση της εφημερίδας. Εγκάρδιος και άμεσος όσο δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς. Τον ξέρω από παιδάκι, μου λέει να του ετοιμάσω έναν κατάλογο με προτάσεις μου. Μπαίνοντας στο γραφείο του μιλούσε με τον Στέφανο Τζανάκη και τον Τηλέμαχο Χυτήρη. Μου εκθέτει τα δύσκολα οικονομικά του συγκροτήματος και τι πρέπει ν’ αποφεύγεται. «Το ζήτημα είναι να περιορίσουμε τη ζημιά των δύο εκατομμυρίων ευρώ, σε ένα εκατομμύριο». Συνεχίζοντας να μιλάει, μου λέει κάτι που με στενοχωρεί πολύ, ότι η συνεργασία του Σταμάτη Φασουλή μεταφέρεται από την Τετάρτη το Σάββατο (αυτό βέβαια είναι ευχάριστο), αλλά μεταφέρεται στη θέση του Βασίλη Παπαβασιλείου που «κόβεται» η συνεργασία του. Και να φανταστείς πως ο Βασίλης υπήρξε συμμαθητής στις Σέρρες με τον προηγούμενο διευθυντή της εφημερίδας, τον Χρήστο Μεμή. Σύμφωνα με τον Μεμή, ο ίδιος στην πρώτη γυμνασίου και ο Βασίλης στην έκτη. Κάπως διαφορετικά τα λέει ο Βασίλης.
Παρασκευή, 30.5.2014: Στο γραφείο μου στον Καστανιώτη ο Λιοντάκης μου έχει φέρει φακές. Με ταξί στην οδό Αλκαίου, στου Ζωγράφου, αν και έχω φύγει από το σπίτι μου από το 1998, δηλαδή εδώ και δεκαέξι χρόνια, συνεχίζω να έρχομαι και να παίρνω το ταχυδρομείο μου (δεν έδωσα ποτέ τις διευθύνσεις που μεσολάβησαν ως σήμερα, δηλαδή την οδό Ταξίλου, την οδό Χαριλάου Τρικούπη 46 και την οδό Χαριλάου Τρικούπη 66). Από την Αλκαίου με τα πόδια στη Νυμφαίου (είναι πολύ κοντά), στον Κώστα Μητρόπουλο. Του φέρνω το Φρέαρ με τα ημερολόγιά μου, μια «εγγραφή» αναφέρεται στον ίδιο. Χαίρεται πολύ, κυρίως που με βλέπει, αν και τον πονάνε αφόρητα τα δόντια, δεν χάνει όμως το χιούμορ ούτε τις ώρες αυτές. Στη συνέχεια με τα πόδια στα Νέα (επίσης πολύ κοντά) κάνω διάφορα μικροπράγματα. Στις 2 στον Καστανιώτη. Συναντώ τον γιο ενός συστρατιώτη μου (υπηρετούσαμε μαζί στην ΕΣΑ), που λεγόταν «Δέδες», το 1970. Ο νεαρός έγινε ηθοποιός, είναι περίπου 27 χρονών, τον έχω δει μία μόνο φορά, στον Βόιτσεκ και μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Πανέξυπνος και φαίνεται με ήθος. Μια παρατήρησή του για το πώς νιώθουνε οι ηθοποιοί μέσης ηλικίας που δεν έχουν γίνει γνωστοί (έπαιζε με πολλούς από αυτούς πριν από λίγο καιρό στη Φάρμα των ζώων) πολύ εύστοχη. Μετά τον Δέδε με την Έλενα Γαλανοπούλου στου Καστανιώτη. Κάνουμε στην επανεκδιδόμενη ανθολογία με τα Ωραιότερα ποιήματα για τον πατέρα τις τελευταίες προσθήκες. Το βράδυ στις 9 μας υποδέχεται (ένα ρήμα που το χρησιμοποιούσε ο Μινωτής) στο «Abreuvoir» η Νόνικα Γαληνέα, Ζωή Λάσκαρη, Γιώργο Σιδέρη, εμένα. Έντονη συζήτηση για τα πολιτικά, αντίθετα με τη Ζωή που είναι έξαλλη, η Νόνικα είναι σαφής, καίρια και συγκροτημένη. Όταν κάποια στιγμή ακούει τη Ζωή να μου λέει «γράψε κάτι για να το παίξουμε οι δυο μας με τη Νόνικα, αλλά να το παίξουμε καθισμένες», συμπληρώνει: «Θα έλεγα καλύτερα ξαπλωμένες». Ενώ η βραδιά πλησιάζει στο τέλος της, έρχονται ο Τάκης, με τη Χριστίνα, τον Θοδωρή και την κυρία Κική, παρκάρει ο Τάκης στο τέλος της Ξενοκράτους και πηγαίνω και τους βλέπω για λίγο.
Τετάρτη, 4.6.2014: Στις 4 είναι η κηδεία της Μάνιας Καραϊτίδη αλλά δεν θα πάω, αν και το ήθελα πολύ. Φοβήθηκα μήπως και συναντηθώ με την Μαρίνα Καραγάτση και με κάνει και συγχυστώ με τη συμπεριφορά της χωρίς λόγο και αιτία. Στις 5 συναντώ τον Δημήτρη Μητρόπουλο στο γραφείο του, ανέλαβε πια επισήμως τη διεύθυνση των Νέων. Ακούει με προσοχή όσα του λέω. Επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «οικονομία», ότι αν το καθημερινό φύλλο μειωθεί κατά τέσσερις σελίδες και ενοποιηθούν τα ένθετα του Σαββάτου σε ένα, ο ΔΟΛ θα έχει οικονομία πεντακοσίων χιλιάδων ευρώ το χρόνο. Στις 7 επιστρέφω σπίτι μου. Στις 12 ο Τάκης με τη Χριστίνα μου φέρνουν παστίτσιο. Επειδή είναι πολύ, τρώω το μισό και κρατώ το υπόλοιπο για αύριο μεσημέρι.
Παρασκευή 6.6.2014: Γενέθλια σήμερα της Κικής Δημουλά. Επειδή το ξεχνώ και δεν της τηλεφωνώ, της λέω πως το έκανα, αλλά ήταν γεμάτος ο τηλεφωνητής και δεν έπαιρνε μηνύματα. Χαίρεται αφάνταστα να της λένε ή να λέει η ίδια πως ο τηλεφωνητής της ήταν γεμάτος. Στις εκδόσεις «Τόπος» υπόσχομαι να τους παραδώσω την επόμενη Τετάρτη πλήρως διορθωμένη την αλληλογραφία Μένη Κουμανταρέα, Βασίλη Βασιλικού. Σήμερα παίρνω ένα αντίτυπο του βιβλίου μου για τους Έλληνες σκηνοθέτες που μου ζήτησε ο σκηνοθέτης Θοδωρής Γκόνης. Από τον κύριο Άρη που έχει την ΕΒΓΑ στη Μπενάκη, δανείζομαι 50 ευρώ, έχω ξεμείνει εντελώς από χρήματα. Στις 8.30 με ταξί στην Ασκληπιού, παραλαμβάνω τον αρχαιολόγο Νίκο Καλτσά, στο «Μωλ», καλεσμένοι για φαγητό του Βαγγέλη Χρόνη, στο μαγαζί του γιου του Σωτήρη. Μαζί με μας τους δυο και η Ζωζώ Σαπουντζάκη με τον Πύρρο που φτάνουν με μεγάλη καθυστέρηση από την Κινέτα, στις 10.30. Ευχάριστη βραδιά, η Ζωζώ «στήνει» ολόκληρη παράσταση, χορεύει, τραγουδάει, έρχονται με υψωμένο το ποτήρι από τα γειτονικά τραπέζια και της εύχονται. Ο Βαγγέλης μας λέει πως όντας πριν από λίγες μέρες για δουλειά στη Σαουδική Αραβία, «σώθηκε» κυριολεκτικά από την πίεση που του δημιουργούσε ο φόρτος της εργασίας, χάρη σε δύο ποιήματα που έγραψε. Μας τα διαβάζει μάλιστα και είναι και πολύ ωραία.
