Ξεκινώ να γράφω το μυθιστόρημα Μαμ. Γύρω στα 2005. Έχω συνθέσει τις πρώτες είκοσι σελίδες. Κάποια στιγμή, αντιλαμβάνομαι κάτι περίεργο: μοιάζει λες και τα πρόσωπα του έργου, μέσα από τους διαλόγους τους, να θέλουν να αποτινάξουν από πάνω τους την αφήγηση και τις περιγραφές. Αντιγράφω το κείμενο σε άλλο έγγραφο κι αφήνω σκέτους τους διαλόγους. Αυτό ήταν. Τα πρόσωπα αρχίζουν να δρουν με πλήρη αυτονομία, σχεδόν αγνοώντας με. Κι έτσι προέκυψε το θεατρικό Μαμ, που ανέβηκε στο θέατρο Αμόρε. Από τότε μέχρι σήμερα δημιουργήθηκαν άλλα 25 έργα, όλα παιγμένα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια, αντιλήφθηκα πόσο μόνος και παρατημένος στη μοίρα του είναι ένας θεατρικός συγγραφέας στην Ελλάδα. Και πώς αλλιώς; Όταν επίσημοι θεσμοί, όπως τα δύο κρατικά θέατρα ή τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. για παράδειγμα, δεν κάνουν αναθέσεις έργων. Όταν ιδρυματικοί μεγαλοφορείς, όπως το Ωνάσης και το Νιάρχος, δουλεύουν εργολαβικά με έναν στενό κύκλο προσώπων. Όταν η τηλεόραση και το ραδιόφωνο αγνοούν το νεοελληνικό θέατρο. Όταν τα ιδιωτικά θέατρα προτιμούν να ανεβάζουν ξένα σύγχρονα έργα, ακόμη κι αν είναι μετριότατα, μήπως και βοηθήσει κάπως η ξενική τους προέλευση και προσελκύσει κοινό. Οπότε ο νεοέλλην συγγραφέας γίνεται γυρολόγος, με το έργο υπό μάλης, παζαρεύοντας τα ποσοστά του. «Πάρ’ το καλέ κύριε, καλό είναι».
