Ξεκίνησα να γράφω όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών, από ανάγκη να καταγράψω τις σκέψεις μου και να κατευνάσω ορισμένα συναισθήματα. Η συνήθεια αυτή συνεχίστηκε, σιγά-σιγά οργανώθηκε και, μετά τα φοιτητικά μου χρόνια, άρχισε, εκτός από ημερολόγια, να έχει ως αποτέλεσμα σύντομες αφηγήσεις και ποιήματα. Στα δεκαοκτώ μου, πρώτη χρονιά στην Αθήνα, μια σειρά σημειωμάτων του τύπου «Καλημέρα! Θα επιστρέψω στις 14.00, ελπίζω να μην έχεις φύγει», κολλημένων με σελοτέιπ στη μέσα πλευρά της εξώπορτας, εξελίχθηκε σε παραγωγή παραληρηματικών πολυσέλιδων χειρόγραφων, τεκμήριο μιας ιδιότυπης αλληλογραφίας. Η παραλήπτριά τους ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με προέτρεψε «να γράψω κάποτε ένα βιβλίο».
Έχω ολοκληρώσει το Π.Μ.Σ Δημιουργική Γραφή του Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Τα μαθήματα στο εν λόγω Πρόγραμμα ήταν πολύ ενδιαφέροντα, απολαυστικά και χρήσιμα. Ωστόσο, έχοντας ήδη σπουδάσει στην Α.Σ.Κ.Τ της Αθήνας, γνώριζα πολύ καλά ότι η επιθυμία και η ανάγκη για την Τέχνη δεν είναι κολλητικές ασθένειες. Αν, όμως, τις έχεις μπορείς να τις καλλιεργήσεις και ίσως καταφέρεις να τις μετατρέψεις σε ιαματικές πηγές.
Είμαι ευγνώμων στο περιοδικό Φρέαρ και στον Δημήτρη Αγγελή για τη φιλοξενία αρκετών κειμένων μου στην έντυπη και την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού και για την κόσμηση του 14ου τεύχους με σχέδιά μου. Ευχαριστώ, επίσης, την Ούρσουλα Φωσκόλου για την ανάρτηση πολλών κειμένων μου στην ιστοσελίδα του περιοδικού Φρέαρ, για την εύστοχη επιλογή των εικόνων που τα συνοδεύουν και για την ευγενική πρόσκληση σε αφιερώματα όπως το παρόν. Θα ήθελα, ακόμα, να ευχαριστήσω το περιοδικό Νέα Ευθύνη για την πρώτη έντυπη δημοσίευση κειμένου μου και την κόσμηση δύο τευχών του περιοδικού με σχέδιά μου. Ευχαριστίες οφείλω στον Δημήτρη Αγγελάτο, τον Αριστοτέλη Σαΐνη και τον Κώστα Ανανίδα για την εξαιρετική παρουσίαση της «Αντανάκλασης», του πρώτου, και μοναδικού ως τώρα, βιβλίου μου, καθώς επίσης και στην Ανθούλα Δανιήλ, την Έλενα Μαρούτσου και τον Μιχάλη Μακρόπουλο για τις εύστοχες και γενναιόδωρες κριτικές τους.
Οι συγγραφείς που με επηρέασαν και εξακολουθούν να με επηρεάζουν είναι αρκετοί. Ξεχωρίζω τους: Φραντς Κάφκα, Δανιήλ Χαρμς, Ράσελ Έντσον, Φερνάντο Πεσσόα, Αλμπέρ Καμί, Άντον Τσέχοφ και Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη. Χάρη στο αξιολογότατο δοκίμιο του φίλου μου Κώστα Βραχνού, με τίτλο «Μαξ Μπλέχερ: Ο εγκλωβισμός στο σώμα και στον κόσμο», με το οποίο συνέστησε τον σπουδαίο Ρουμάνο συγγραφέα Μαξ Μπλέχερ στο ελληνικό κοινό, και στην πρόσφατη μετάφραση από τον Βίκτωρα Ιβάνοβιτς του έργου του Μπλέχερ «Περιστατικά στο εγγύς εξωπραγματικό», γνώρισα τον ιδιοφυή αυτόν συγγραφέα και έγινε από τους αγαπημένους μου.
Εν συντομία και σύμφωνα με τις δικές μου αναγνώσεις, αναφέρω μερικά αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά των παραπάνω δημιουργών, που πιστεύω ότι πρέπει να αποτελούν επιρροές για κάθε συγγραφέα. Κάφκα: Ταυτόχρονη και εξαντλητικά λεπτομερής λογοτεχνική απόδοση εσωτερικών-άυλων (συναισθήματα, χαρακτήρες) και εξωτερικών-απτών (περιγραφές χώρων και φυσιογνωμιών) στοιχείων, χωρίς ίχνος σύγχυσης και περιττολογίας / ατμόσφαιρα ερεβώδους εντατικότητας (εξ’ ού και το επίθετο «καφκικός»). Χαρμς: σλάπστικ χιούμορ / ούτε ίχνος «λογοτεχνικής» διάθεσης / απόλυτη ταύτιση κωμικού και δραματικού. Έντσον: ο απόλυτος συνδυασμός κυνισμού και τρυφερότητας / ελλειπτικότητα / προσωποποίηση των πάντων / συγχώνευση ποιητικού και πεζού λόγου. Πεσσόα: η λογοτεχνία ως καταφύγιο και ευτυχής απομόνωση / συγγραφέας που καταπιάστηκε με όλα τα λογοτεχνικά είδη / διάσπαση του εγώ. Καμί: λογοτεχνικός αλτρουισμός / πάντα δίπλα στον άνθρωπο / κείμενα παρηγορητικής ομορφιάς. Τσέχοφ: αποθέωση του καθημερινού / συγγραφέας που δημιουργεί κατευθείαν ατμόσφαιρα και στήνει σκηνικό μέσα σε πέντε γραμμές. Πεντζίκης: συνειρμισμός που, εντούτοις, αποκτά δομή / υλικότητα του λόγου / ανάδειξη της αξίας της παράθεσης και της δημιουργίας καταλόγων. Μπλέχερ: η λογοτεχνία ως αντιστάθμισμα στην ασθένεια και τη δυστυχία / χειρουργική ακρίβεια στη διατύπωση / οξυδέρκεια και πνεύμα σε αδιαίρετη ενότητα και απόλυτο συντονισμό.
Δεν αντιμετώπισα καμία ιδιαίτερη δυσκολία σχετικά με την έκδοση του βιβλίου μου. Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Χρήστο Κουτσιαύτη και τις εκδόσεις Σμίλη, που με υποδέχτηκαν με χαμόγελο και φρόντισαν σε κάθε επίπεδο το πόνημά μου. Τους ευχαριστώ θερμά. Το δεύτερο βιβλίο μου είναι σχεδόν έτοιμο. Είναι μια ακόμα συλλογή διηγημάτων μικρής έκτασης και θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Σμίλη το συντομότερο δυνατό. Από την υποδοχή του πρώτου βιβλίου είμαι αρκετά ικανοποιημένος. Αρέσει σε όσους εκτιμώ και πρόσφατα κυκλοφόρησε και δεύτερη έκδοση. Επίσης, έλαβε τις κριτικές που προανέφερα, οι οποίες με χαροποίησαν ιδιαίτερα. Η αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ στενά την κριτική βιβλίου. Διαβάζω ελάχιστες κριτικές και, ως εκ τούτου, δεν μπορώ να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Οι θετικές κριτικές και τα βραβεία αποτελούν κίνητρα και πηγές ενθάρρυνσης για τους συγγραφείς, κυρίως τους νέους. Ωστόσο, τα βαθύτερα κίνητρα που ωθούν κάποιον στο γράψιμο βρίσκονται στους αντίποδες της δημόσιας ζωής, των διακρίσεων και των φιλοδοξιών. Εξάλλου, όπως είπε ο Ράσελ Έντσον, «Αν δεν μπορείς να δεχτείς την αποτυχία και την περιφρόνηση πώς θα φτιάξεις την τέχνη σου; Είναι σαν να θες να πας στον Παράδεισο χωρίς να πεθάνεις».