Μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής
Ένα τετράγωνο μακριά απ’ το διαμέρισμα της γιαγιάς μου στην Οδησσό βρίσκεται ένας κινηματογράφος που ονομάζεται «Ροντίνα» ή «Πατρίδα», εκεί πήγαινα τα κορίτσια για ραντεβού. Όταν ήμουν δέκα χρόνων, ένα κορίτσι απαίτησε να της αγοράσω ένα άρωμα.
Δεν υπήρχε τίποτα στην πόλη. Ήταν το 1987, τέσσερα χρόνια πριν την κατάρρευση της χώρας –την εποχή αποδυνάμωσης των μεταρρυθμίσεων Γκορμπατσόφ. Είναι αδύνατο να βρεις αλκοόλ στην ΕΣΣΔ, αν και είμαι πολύ νέος για να με νοιάζει. Καθώς ποδηλατώ πλάι στη «Ροντίνα», κάποιος από την ουρά που σχηματίζουν οι μεθυσμένοι φωνάζει θυμωμένος για τον Μετσένι Μιχαήλ –το όνομά τους για τον Γκορμπατσόφ, λόγω του τεράστιου εκ γενετής στίγματος στο μέτωπό του– Σημαδεμένος Μιχαήλ.
Κάνω ποδήλατο στους δρόμους της Οδησσού, βρίσκοντας διασκεδαστικό το θέαμα ενός πλήθους αναστατωμένων μέθυσων να στοιχίζονται σε ουρές παντού όπου υπάρχει αρωματοπωλείο.
Όχι, δεν αγοράζουν δώρα για τις γυναίκες τους. Πίνουν οτιδήποτε, από Cucumber Toilet Water μέχρι το ακριβό άρωμα Red Moscow –δεν με νοιάζει, είμαι δέκα χρόνων κι έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω. Όμως μου ζητήθηκε να πάρω ένα δώρο στο κορίτσι. Έτσι πηγαίνω με το ποδήλατο σ’ ένα άλλο κατάστημα αρωμάτων, δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό, βλέποντας ανθρώπους ν’ αγκαλιάζονται και να κλαίνε καθώς η ευτυχία μπαίνει και βγαίνει από τα τρένα. Εάν μπορούσαμε μόνο ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας και, παρ’ όλα όσα γνωρίζουμε, να δούμε. Αν είσαι σαν εμένα, είσαι πάντα ένα δεκάχρονο παιδί που στέκεται ακίνητο, ολομόναχο και όμως όχι εντελώς μόνο, γιατί, κοίτα! υπάρχουν τόσοι πολλοί μεθυσμένοι στην Οδησσό, και όλοι μυρίζουν εκπληκτικά. Και στην τηλεόραση, σε κάθε κανάλι ειδήσεων, το τεράστιο σημάδι στο μέτωπο του Αγαπητού μας Ηγέτη λάμπει σαν τη μινιατούρα ενός χάρτη της χώρας μας.
