ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Μέσα απ’ την τετραπληγία των δακρύων
εισέρχεται στη νοητή γραμμή της φαντασίας,
ανασκάπτει αρχαϊσμούς στη γλώσσα της αγάπης,
ψάχνει κρυμμένους θησαυρούς
σε στράτες κατάμεστης σιωπής.
Επιστρέφει λυτρωτής και θαλασσοδαρμένος
απ’ τη σύναξη των λέξεων και τις συναγωγές,
γεύεται διαρκώς την άρμη των κυμάτων,
την πυράδα του ασβέστη,
το μυριστικό χορτάρι.
Περίοικος του θέρους, ξεναγός της αυταπάτης,
καθηγητής νοηματικής γλώσσας σε τηλεοπτικά δελτία καιρού,
προσφέρει ανθόνερο και χάδι
στον θεό των κογχυλιών
κι αποδεικνύει τελικά πως
οι λύπες είναι απλώς συμπτώσεις.
ΑΠΟΙΚΙΑ
Ο Μακρυγιάννης
–με θρησκεία, παράδοση, κοινοτισμό κι ορθοδοξία–
ανταμώνει τον Θεόφιλο Καΐρη
στην απογοήτευση απ’ την πορεία
βίου απελευθερωτικού.
Πατρίδα με γιασεμί και θάνατο,
αλατόνερο και ρίμες ηλιαχτίδων,
κρεμάει τους νεκρούς στα μανταλάκια,
τους θάβει σ’ ασφαλτοστρωμένους δρόμους.
Ενδεδυμένη μνημόσυνα και μνήματα
προμηνύει και γι’ άλλες συμφορές που θα επέλθουν.
Ελληνισμός: αναστοχασμός και θεματοφύλακας της Ιστορίας.
Ελληνικότητα: αυτοσυνειδησία κι αποσαφήνιση ωριμότητας,
γενναιοδωρία σκέψης, μετουσίωση αγάπης,
ψυχοσυστασία ορατών τε πάντων και αοράτων.
Ποιητές βγάζουν απ’ το πηγάδι
οστά πελεκημένου θρήνου.
Αφαιρούν περιβραχιόνια των λέξεων,
λαιμοδέτες μορφασμών, περιλαίμια σιωπών,
αναμένουν τη Δευτέρα Παρουσία της Ανάσας·
διερωτώνται συνεχώς: «Ποιοι έκλεψαν τον θυρεό
απ’ τη μήτρα του χαμόγελου;».
ΚΥΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Θηλιές βροχής σε μονοκοντυλιές κιόνων,
μετόπες, τρίγλυφα, σταγόνες δακρυρρόης
σε κοφτερές οδοντώσεις των μύθων.
Τραχύτητα των υλικών και της ατέλειας,
ξερολιθιές, χαμόσπιτα, παράγκες
στις εσοχές του θυμικού.
Ξέσκεπα τα στήθη της θαλάσσης
σε πελάγη από ζυμωμένο ψωμί,
κέντημα λευκαρίτικο και κυκλαδίτικα ειδώλια.
Φθινόπωρο ισοσκελίζει ερωτόλογα και αναμνήσεις.
Σημεία στίξης περικλείονται στο σώμα σου:
Ψιλή γύρω απ’ το ένα στήθος,
δασεία γύρω απ’ το άλλο.
Μυστικός Δείπνος των ματιών
στη μεταξοσύνη ένθεης πλαστουργίας.
ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΛΥΒΑ
Άνθρωποι με το θαυμαστικό στα χείλη
πορεύονται στο ανισοσκελές της μήτρας.
Όσοι έζησαν πολέμους δεν ενδείκνυται
να γράφουν ποιήματα περί ζωής.
Επιστρέφουμε στους αδάκρυτους αιώνες,
στις εργοστασιακές της θλίψης ρυθμίσεις,
με όνειρα γενόσημα, με φυλακισμένα ρήματα
στις ρωγμές της αγχόνης.
Απεικονιστικός έλεγχος καταδεικνύει άγρυπνο κώμα.
Πόνος μ’ ομοιοκαταληξία
στο σπαθί της μετενσάρκωσης.
