ΑΡΧΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
– Είσαι ο/η/το και λέγεσαι.
– Monad.
– Τι όνομα είναι αυτό;
– Το όνομά μου όπως το ξέρουν όσοι με ξέρουν.
– Ποιοι είναι αυτοί; Και τι σχέση έχουν με το ειδεχθές έγκλημά σου; Μίλα και πες την αλήθεια, γιατί τα λόγια σου κρίνονται τώρα στο Ανώτατο Ψηφιακό Δικαστήριο.
– Δεν αναγνωρίζω το δικαστήριό σου.
– Δεν έχει σημασία. Και να μιλάς στον πληθυντικό.
– Δεν ξέρω τι κρύβεται πίσω από το μποτ που μου μιλά και με δικάζει. Θα μιλώ στον ενικό.
– Αυτό που λες το προσπερνώ χωρίς να το ξεχνώ. Κατηγορείσαι για σύσταση και λειτουργία οργανώσεων με στόχο την επιστροφή στο παρελθόν.
– Στο απώτατο παρελθόν.
– Τι εννοείς απώτατο; Επιστροφή στο χωριό;
– Ποιο χωριό;
– Γενικά μιλάω.
– Όχι.
– Στην εποχή των σπηλαίων;
– Πιο απώτατο.
– Δεν είναι σωστή αυτή η φράση.
– Κι όμως λέει κάτι σωστό.
– Δεν είσαι σε θέση να σχολιάζεις.
– Κανείς δεν γνωρίζει τη θέση μου. Ούτε καν εγώ.
– Ασ’ τα αυτά και λέγε: επιστροφή στην εποχή των δεινοσαύρων;
– Πιο πίσω.
– Στη Γκοντβάνα;
– Πιο πίσω.
– Στην αρχή της ζωής;
– Πιο πίσω.
– Στην αρχή της ύλης;
– Πιο πίσω.
– Αυτή η ανάκριση είναι παράλογη. Ας αφήσουμε τη θεωρητική συζήτηση, ούτως ή άλλως δεν βγάζει ποτέ πουθενά. Ό,τι κι αν λέει μια θεωρία, τα γεγονότα είναι που μιλούν.
– Ισχύει.
– Είπα, μη σχολιάζεις! Ας περάσουμε στο προκείμενο: κατηγορείσαι για τη σύσταση και λειτουργία της οργάνωσης «Χαμήλ μπατάρ». Δηλώνεις αθώος ή ένοχος;
– Ένοχος. Τώρα όμως θέλω να της αλλάξω όνομα και να την ονομάσω «Μηδέν μπατάρ».
– Τα ίδια χάλια, και χειρότερα. Κατηγορείσαι και για τη σύσταση και λειτουργία της οργάνωσης «Πίσω ολοταχώς». Δηλώνεις αθώος ή ένοχος;
– Ένοχος.
– Και της οργάνωσης «Κόσμος 0.0». Δηλώνεις αθώος ή ένοχος;
– Ένοχος.
– Και της οργάνωσης «Ανυπαρξία vs Γελοιότητα σημειώσατε άσσο». Δηλώνεις αθώος ή ένοχος;
– Ένοχος.
ΜΕΣΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
– Για όλα αυτά που έχεις κάνει είναι βέβαιο πως θα καταδικαστείς. Λέγε τώρα, Monad, ποιοι σε ξέρουν; Και ποιους ξέρεις;
– Ό,τι ξέρω με ξέρει. Υπήρξα μονάδα, παντού και πάντα: στο πρώτο ηλεκτρόνιο του σύμπαντος, στο νέο κύτταρο που πάλευε να διαιρεθεί, στο βακτήριο που πλήγωσε το ανοσοποιητικό σύστημα ενός τριλοβίτη, στο κρυσταλλωμένο ορυκτό πάνω στο οποίο ρέμβαζε μια σαλαμάνδρα, στον πλανητίσκο που εξοστρακίστηκε από μια ζώνη αστεροειδών, στη λιβελούλα που μύριζε μια δροσερή πόα, στο πυρίτιο που κρυβόταν σε μια τεκτονική πλάκα μέχρι να γίνει τσιπ, στον νεκροφάγο μύκητα που θέριεψε από τον θάνατο ενός σμιλόδοντα, στον στριγκό υπέρηχο που έβγαλε μια νυχτερίδα, στην πιπερόριζα που μασούλησε μια λυγερή εννιάχρονη τροφοσυλλέκτρια, στον κόκκο αέρα που εισέπνευσε μια λευκή τίγρη, στο μεταλλαγμένο γονίδιο που έριξε έναν κέδρο γίγαντα, στο γυάλινο πρίσμα που παγίδευσε μια ηλιαχτίδα, στο άκαρι σκόνης που γαργάλισε τη μύτη ενός φύλαρχου, στον εξωγήινο που μας έχει ανακαλύψει και πασχίζει να αποφύγει το μέρος που ακόμα και οι γήινοι θέλουν να εγκαταλείψουν – παντού και πάντα μια μονάδα, μια λεπτή δέσμη υπαρξιακού φωτός σε έναν κόσμο όπου όλα είναι γκρίζα εκτός απ’ την Αγάπη.
– Μα εσύ είσαι λογοτέχνης!
– Μη με βρίζεις.
– Και γιατί θέλεις την επιστροφή στο τίποτα;
– Ζω εκεί όπου κανείς δεν είναι ικανοποιημένος από τη ζωή. Όταν γνωρίσω έναν άνθρωπο που θα δηλώνει και θα είναι ικανοποιημένος από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής του, τότε θα κλείσω όλες τις οργανώσεις μου.
– Κι όμως, η ζωή αξίζ…
– Πίσω ολοταχώς.
– Η ζωή είναι τόσο γλυκ…
– Κόσμος 0.0.
– Η ζωή είν…
– Μια κουπαστή σκάλας: εύκολα κατρακυλάς, δύσκολα ανεβαίνεις.
– Η ζω…
– Η ζωή είναι μια τούρτα κρέμας γεμάτη καραμελωμένες φράουλες και λεπτές στρώσεις σκατών.
– Αντί για αυτούς τους εξυπνακίστικους ορισμούς, σκέψου την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, τη μείωση του πόνου, τη διεύρυνση των δικαιωμάτων, την αποτροπή των διακρίσεων, την καλλιέργεια της αλληλοκατανόησης, την άμβλυνση των ανισοτ…
– Την ποια;
– Τέλος πάντων. Η επίλυση των προβλημ…
– Ένα είναι το πρόβλημα, ο άνθρωπος. Κι αυτό δεν επιδέχεται επίλυση.
– Τι έχεις λοιπόν να πεις για όλες αυτές τις θαυμαστές κατακτήσ…
– Χαμήλ μπατάρ.
– Tempora mutantur et nos mutamur in illis.
– Μην ξαναμιλήσεις λατινικά, γιατί η μπαταρία μου θα πέσει κάτω από το μηδέν.
– Και δηλαδή, εσύ πώς θα είχες επιβιώσει ως ψηφιακή μονάδα και θα είχες εξελιχθεί στον κυβερνοχώρο, μετά τον φυσικό σου θάνατο, εάν δεν υπήρχε όλη αυτή η προηγμένη τεχνολογία;
– Δεν επιδίωξα την επιβίωσή μου.
ΤΕΛΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
– Μonad, τι επιδιώκεις πάνω απ’ όλα;
– Ανεμελιά.
– Και νομίζεις ότι υπήρχε ανεμελιά στο παρελθόν;
– Όχι. Μα ούτε τώρα υπάρχει.
– Έχεις μίσος μέσα σου.
– Οι εχθροί οξύνουν τις αισθήσεις μου.
– Έχεις κακούς σκοπούς.
– Φέρνω ένα χαρμόσυνο μήνυμα στον κόσμο.
– Ποιο είναι το πρόβλημά σου;
– Δεν λέω ποτέ το πρόβλημά μου.
– Γιατί;
– Γιατί οι μισοί θα αδιαφορήσουν και οι άλλοι μισοί θα χαρούν.
– Πόσες φορές έχεις πεθάνει κι αναγεννηθεί;
– Αμέτρητες.
– Έχεις δει ποτέ την Κόλαση; Τον Παράδεισο; Τον Άδη; Τα Ηλύσια Πεδία;
– Όπου πήγα, είδα μόνο Ηλίθια Πεδία.
– Αν ισχύει αυτό, τότε η ηλιθιότητα έχει εξελικτικό πλεονέκτημα.
– Μια τέτοια βιολογική κατάντια αρκεί για να αναφωνήσει κανείς…
– Χαμήλ μπατάρ.
– Έρχεσαι στα λόγια μου.
– Και καλά ο άνθρωπος. Γιατί θέλεις να επιστρέψουν τα πάντα στο τίποτα;
– Γιατί από το τίποτα η εξέλιξη έφερε τον άνθρωπο.
– Θα μπορούσε η εξέλιξη να ήταν διαφορετική;
– Φυσικά. Αλλά μόνο προς το χειρότερο.
– Γιατί;
– Γιατί κάθε εξέλιξη βαίνει προς το χειρότερο.
– Πίσω ολοταχώς.
– Ξανάρχεσαι στα λόγια μου.
– Μ’ έπρηξες! Καταδικάζεσαι τελεσίδικα, χωρίς δυνατότητα έφεσης.
– Ευχαριστώ.
– Και προτού ξεμπερδέψω μαζί σου, μια τελευταία ερώτηση, για στατιστικούς λόγους: τι θα κρατούσες από την ανθρωπότητα, αν έπρεπε να κρατήσεις ένα πράγμα;
– Τη Μουσική.
– Νόμιζα πως θα έλεγες την Αγάπη.
– Το ίδιο είναι. Και τώρα που καταδικάστηκα, να σου κάνω κι εγώ μια ερώτηση;
– Σε ακούω.
– Τι δουλειά κάνεις, όταν δεν δικάζεις;
– Είμαι τσιφ ντίτζιταλ κοορντινέιτορ στο προγκρέσιβ κβάντικ ινφλουένσινγκ.
– ΧΑΜΗΛ ΜΠΑΤΑΑΑΑΑΑΑΡ!
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Monad καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε.
Ψηφιακά.
Όμως δεν πέθανε.
Συνέχισε να ζει.
Αν και βαρέθηκε να ζει.
Όπως βαρέθηκε να πεθαίνει.
