Ο Γεωργουσόπουλος είναι η Ναυσικά του. Πορεύτηκαν μαζί πάρα πολλά χρόνια και μαζί δημιούργησαν αυτή τη διδασκαλική ανοχή και αυστηρότητα ταυτόχρονα, παιδευτικής πάντα παρέμβασης. Αυτή τη διονυσιακή, υπαρξιακή και αξιακή αντιμετώπιση της ελληνικότητας, όπου ο δάσκαλος μαζί με τον παπά και το θέατρο συνυπήρχαν ισότιμα. Το χωριό της Στερεάς Ελλάδας μαζί με την Επίδαυρο, το απολυτίκιο της Κασσιανής με τον Αισχύλο και τον Μπέκετ.
Η Ναυσικά τον προέτρεπε πάντα να είναι ταπεινός και μετριόφρων, όντας ο ίδιος αναρχικός καιόμενος. Υπήρξε η ισορροπία της ζωής του. Η χαρά της ζωής του. Ο τρόπος του να απολαμβάνει τη ζωή. Οι ρίζες, το κρασί και το ψωμί του.
Αν θέλουμε να καταλάβουμε το πνεύμα του Γεωργουσόπουλου, την αγάπη του για τους ποιητές μας και τους πεζογράφους, τις προτεραιοποιήσεις του βίου του, τον τρόπο του να γλιστράει στις χαραμάδες του θεάτρου, θα πρέπει να αφουγκραστούμε τη βραχνή φωνή της Ναυσικάς του, όταν κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, την κριτική της στην τελειομανία, που στερούσε χώρο ζωής και χαρά ζωής, άρα λαϊκότητα, ήθος και χυμούς, τον τρόπο που γευόταν στο τραπέζι στον Μαραθώνα τα καλούδια του χωριού και το γέλιο της, ναι το γέλιο της, χαρά μοναδική και συντροφικότητα ζωής.
Χωρίς τη Ναυσικά, Γεωργουσόπουλος δεν νοείται.
Χωρίς περιστροφές, της το οφείλουμε για πολλά καλά.
