ΠΑΛΙΑΜΠΕΛΟ
Κάθε μέρα πίνεις το κρασί της εξορίας
σε γραφεία θλιβερά κι ολόφωτους διαδρόμους
οι φρουροί γνωρίζουν καλά τις κινήσεις σου ανάμεσα
στις φυλακές της σκέψης και στα κλουβιά της ψυχής.
Πόσα χρόνια σ’ αυτό το παλιάμπελο
που το δέρνουν οι μπόρες.
Είσαι στο στόχαστρο δεν μπορείς να ξεφύγεις
η προσοχή τους είναι στραμμένη πάνω σου.
Προσάρμοσε τον βηματισμό σου στα εμβατήριά τους
δέσε τα λουριά στην άγκυρα που σου ρίχνουν.
Αυτές είναι διαταγές από ψηλά!
Προσαρμόσου!
Μην κάνεις τον καμπόσο!
Η δύναμή σου ένα σπυρί μολυσμένο.
Μη νομίζεις πως τα μαντζούνια των τσαρλατάνων μπορούν να σε σώσουν.
Λύσε τα πανιά και φύγε σ’ άλλη γη, αν θέλεις να σωθείς.
Πόσο σε χάλασε αυτό το παλιάμπελο!
Ήθελες, βλέπεις, να πιεις κι εσύ
από το δισκοπότηρο κείνο το ξακουστό κρασί.
Πού να ’ξερες τι σπάνιες χημικές προσμίξεις αυτό περιείχε
τι χολή και όξος κι άλλα πικρά συστατικά
που σου κόβουν την ανάσα
σ’ αναστέλλουν τη χαρά.
Δεν είμαστε για τα πανηγύρια.
Σ’ αυτή τη γωνιά δεν μας φτάνουν οι πνοές του Θεού.
Ένα παλιάμπελο είμαστε στην άκρη του γκρεμού
που το θυμούνται μόνο οι άνεμοι κι οι τεκτονικές δονήσεις.
Παρατημένοι στις απέραντες εκτάσεις των παροξυσμών
πώς να ξεχάσουμε τα γκέμια των αλόγων που πρόλαβαν
τ’ αμπέλι στις δόξες του με τα πουλιά να γιορτάζουν
τον τρύγο λεύτερα και δυνατά
στο φως της μέρας που δεν ξέρει
από μυστικές συσκέψεις, πρωτόκολλα,
επιτροπές, πρακτικά, σημειώματα,
υποσημειώσεις, παραπομπές
και δεμένα κόμπο στομάχια
κάθε φορά που πλησιάζουν επικίνδυνα
οι συνοδείες των σπεκουλαδόρων
με εμβατήρια, παράτες και θεατρικές υποκλίσεις.
5.10.2025 – 26.10.2025
❧
ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Στο χωριό της λύπης μου δεν υπάρχουν πύργοι
με φρουρούς στις επάλξεις
ούτε διάδρομοι με παρατρεχάμενους κι ωτακουστές
πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες.
Όμως εδώ πολλά τα σημειώματα είναι
που για χρόνια γεμίζουν τους τόμους της καρτερίας μου
με ερυθρές σημάνσεις κι υπομνήματα και συνημμένες ενστάσεις.
Στο χωριό της λύπης μου δεν υπάρχουν ανεπίδοτες επιστολές
ούτε θαλασσινές σπηλιές και πολυπλόκαμα
χταπόδια του πρωτοκόλλου και της εθιμοταξίας
ούτε κολλάρα σιδερωμένα και γραβάτες
και κοστούμια συνεδρίων και παρασυναγωγών.
Στο χωριό της λύπης μου δεν υπάρχουν αχανείς
εκτάσεις για την άνετη στάθμευση των οχημάτων της απάτης.
Όμως εδώ κάθε νταής μπορεί να σταθμεύει τη ματαιοδοξία του
ακόμη και μέσα στα γραφεία των χαρτουλαρίων δίχως φόβο.
Γι’ αυτό και στο χωριό της λύπης μου δεν συντάσσονται
σημειώματα κι άλλες μάταιες εκθέσεις κι υπομνήματα
που δεν βρίσκουν παρά μια θέση στο χάος της γραφειοκρατίας.
Στο χωριό της λύπης μου μόνο μιλάς κοιτάζοντας στα μάτια.
Έχουν προ πολλού καταργηθεί η γραφή και τα πρωτόκολλα.
Εκεί τα λόγια πέφτουν στο χώμα
και δεν καταδέχεται κανείς να τα περισυλλέξει.
Εδώ γεμίσαμε από αρχεία που σαπίζουν
στις γωνίες των υπογείων. Κι ακόμη πολύ περισσότερα
στις δαιδαλώδεις διακλαδώσεις των ηλεκτρονικών φακέλων.
Στο χωριό της λύπης μου ανεμίζουν φλάμπουρα
στις κληματαριές, με τη βροχή την οργή να ξεπλένει
των σταφυλιών που ξεχάστηκαν ατρύγητα
κι ελπίζουν ακόμη πώς θα μπορέσουν κάποτε να γίνουν
αίμα Χριστού!
6/10/2025 – 1/1/2026
