Ναι, έχω. Εμείς οι Κυπραίοι μιλούμεν άλλωσπως. Εκφραζούμαστεν άλλωσπως. Τζιαι γράφουμεν άλλωσπως. («τζιαι» σημαίνει «και», ελπίζω να μεν σε δυσκολέψω πολλά.)
Το ότι μιλούμεν άλλωσπως δεν είναι κάτι που σε ενδιαφέρει όμως, ξέρεις το. Τζιείνον (εκείνο) που θέλεις να μάθεις εν αν η λογοτεχνία της Κύπρου έσιει (έχει) κάτι να σου πει. Όι (όχι) μόνον εσέναν, αλλά του κόσμου. Έσιει κάτι να προσφέρει; Μια άποψην του κόσμου τούτου που να εν κυπριακή; Δεν εν η διάλεχτος η ουσία, δεν γράφω στα κυπριακά για να σου πω πόσον διαφορετικός είμαι ή πόσον μυστηριώδης ή εξωτικός, να σου παίξω τον έξυπνον. Γράφω στα κυπριακά επειδή πιστεύκω ότι τούτος ο τρόπος που εκφράζουμαι αντικατοπτρίζει τον κόσμον όπως τον θωρώ εγώ. Όπως τον θωρούμεν (βλέπουμε) εμείς οι κυπραίοι.
Δεν εν επίσημη γλώσσα τα κυπριακά. Κατακρίβειαν δεν εν γλώσσα, εν γλωσσική ποικιλία. Εν ήταν ποττέ γλώσσα, ούτε θα γινεί τζιαι ξέρεις, ούτε θέλω να γινεί. Αρέσκει μου έτσι. Τούτη η προφορικότητα τζιαι η απουσία γραμμένων κανόνων βολεύκει με άμα γράφω. Εν έχω να δώκω λοαρκασμόν σε κανένα. Ούτε σε λεξικόν, ούτε σε βιβλίον γραμματικής τζιαι συντακτικού. Γράφω ακριβώς όπως σκέφτουμαι τζιαι όπως μιλώ με τους φίλους τζιαι τους συγγενείς μου. Εν η ίδια ελευθερία που νιώθει κανένας άμαν (όταν) εν στο εξωτερικόν τζιαι θυμωθεί τζιαι ξιτιμάσει (βρίσει) στην γλώσσαν του τζιαι ξαφνικά καταλάβει ποιος ένι. Τούτη εν η ουσία της λογοτεχνίας για εμένα. Να μπόρεις να φκάλεις τον κόσμον που έσιεις μες την κκελλέν (κεφαλή) σου τζιαι την αλήθκειαν που έσιεις μες την καρκιάν σου πας το χαρτίν. Αν είναι να σκεφτεσαι πρώτα «πώς να γράψω τούτον για να εν όπως τα βιβλία του σχολείου» εξίκκο σου (ας λείπει) για τέχνη.
Δεν θέλω να με θκιαβάζουν τζιαι στην Ελλάδαν; Σίουρα θέλω. Να με θκιαβάζετε, να γράφετε κριτικές, να δω τα βιβλία μου να μπαίνουν στες βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Αν έσιει κανέναν που γράφει τζιαι λαλεί εν το θέλει εν ψεύτης. Προτιμώ όμως να μάθετε να θκιαβάζετε τα κυπριακά παρά να μάθω εγώ να γράφω στα νέα ελληνικά. Έχω το τούτον το δικαίωμαν αφού εγώ είμαι ο δημιουργός. Εν έμαθα τζι’ εγώ που έξι χρονών να θκιαβάζω τζιαι γράφω όπως εσάς; Έμαθα. Έγραφα «εφύτεψά το» τζιαί εδιόρθωννεν το η δασκάλα να γίνει «το φύτεψα» που εν το σωστόν. Τζιαι τούτον μεινίσκει μας εμάς του Κυπραίους: εν το «σωστόν» τζιαι το «κυπριακόν». Επειδή το κυπριακόν εν χωρκάτικον, παρακαθκιανόν. Επειδή το κυπριακόν εν πρόβλημαν. Ήταν πρόβλημαν που πριν να γεννηθώ το κυπριακόν. Κυπριακόν δίχως πρόβλημαν εν κολλά. Κάποιος πρέπει να έσιει πάντα απαίτησην που τους Κυπραίους. Είτε εν για το πως πρέπει να συντάσσουν τες προτάσεις τους είτε εν για στρατιωτικές βάσεις. Τζιαι οι Κυπραίοι εν άθρωποι ρεαλιστές εν η αλήθκεια τζιαι ξέρουν ότι για να γινεί η δουλειά σου πρέπει να βάλεις το άρθρον πριν το ρήμαν τζιαι να πεις ΟΚ για τες βάσεις.
Επροσπάθησα να γράψω τούτον το κείμενον στα νέα ελληνικά τζιαι δεν μου άρεσεν. Όι επειδή ήταν στα νέα, αλλά επειδή ήταν σαν τες εκθέσεις ιδεών που εγράφαμεν στο γυμνάσιον. Μόνον άμαν γυρίσω το κουμπίν στα κυπριακά μου φκαίννει ο λόγος μου έτσι στρωτός, να μου αρέσκει, να θωρώ τες λέξεις να τζιυλούν(κυλούν) πας την οθόνην τζιαι να τες σιαίρουμαι (χαίρομαι). Άλλοι Κυπραίοι καταφέρνουν τα με τα νέα καλλύττερα.
Έβαλα σε παρενθέσεις κάποιες λέξεις στα νέα ελληνικά για να σας βοηθήσω τζιαι ελπίζω ότι ήδη επιάσετε τα βασικά. Κάμνουμεν κάποια γράμματα δασέα τζιαί ήβραμεν τρόπον να τα αποδίδουμεν με το να προσθέτουμεν κάποια γράμματα. Το «και» γίνεται «τζιαι», το «χέρι» γίνεται «σιέριν» κ.ο.κ. Βάλλουμεν τζιαι τα τελικά «ν» ακόμα τζιαι τζιαμαί που εν πάσιν πολλές φορές για να τζιυλά ο ρυθμός της γλώσσας σωστά, τζιαι κατά κανόνα βάλλουμεν τα άρθρα μετά τα ρήματα.
Ξέρω το, εν κόπος για τον αναγνώστην που δεν εν Κυπραίος, αλλά μπορεί να αξίζει τον κόπον.
