Η Μαρία… Η αέρινη Μαρία… Πέταξε πια προς τα διάφανα πλάσματα, στα οποία ανέκαθεν ανήκε. Μένουν εδώ, στο πέρα από τη θνητότητα σώμα των στίχων της, το ασκητικό της πνεύμα, η απαράμιλλη δεξιοτεχνία των υπαινιγμών, η άκρα οικονομία των δηλώσεων και των συνδηλώσεων της ποιητικής της, εκείνο το τόσο προσωπικό της στοιχείο της υποβολής και του αιφνιδιασμού, οι μουσικότατοι ψίθυροι των συνθέσεών της. Η ποίησή της, το θέατρό της και για όσους την γνώριζαν η ίδια η προσωπικότητά της ήταν ακριβώς αυτό: ένας συγκερασμός ανησυχίας και ανακούφισης, ένας λεπτεπίλεπτος, σχεδόν εύθραυστος κι ωστόσο στιβαρός και ουσιαστικός στο καταστάλαγμά του κόσμος. Τη γνώρισα πολύ νέα, αστραφτερή, με την ομορφιά του τολμηρού ανθρώπου διάχυτη σ’ όλη την παρουσία της. Διασταυρώθηκα έκτοτε μαζί της πολλές φορές είτε ανταλλάσσοντας βιβλία μας και μιλώντας γι’ αυτά είτε και αλλιώς, σπανιότερα. Πάντα κρατούσα μέσα μου για ʼκείνη μια θέση εξαιρετικής τιμής, όπως αρμόζει σε ποιήτρια πνοής: ένα στήθος δυνατό, ένα ηχείο του κόσμου, όπου ο έρωτας, ο θάνατος, η δοκιμασία της συνύπαρξης, το βάρος της απώλειας και η ευθύνη τού να συνεχίζεις να ζεις μεταφράζονταν σε λυρική ομολογία, σε σοφά τονισμένη μουσική. Ας είναι απαλή η αγκαλιά που την έχει δεχτεί. Ευλογήθηκε με δωρεά μεγάλη.
