Είμαι φοιτητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής μάς διδάσκει νεοελληνικό θέατρο και θεατρική κριτική με φωνή βροντερή. Με πάθος μας μυεί στη μέθοδο Ροντήρη, στη γραφή του Αισχύλου, στη θέση του Καμπανέλλη στην ιστορία του μεταπολεμικού θεάτρου, ενώ ταυτόχρονα με την απίστευτη μνήμη του μας μιλάει για πρόσωπα και άγνωστες ιστορίες της σκηνής και υπερασπίζεται την πορεία της συντεχνίας των καλλιτεχνών του θεάματος μέσα στους αιώνες. Στο πρόσωπό του αναγνωρίζεις τον χαρισματικό και εμπνευσμένο δάσκαλο, τον αφιερωμένο στη θεατρική παιδεία του τόπου. Τον βλέπω συχνά μπροστά μας, νιώθω την ενέργεια που εκπέμπει όταν ερμηνεύει χορικά των Περσών με δραματική απαγγελία. Ο Γεωργουσόπουλος στο τέλος βούρκωνε. Τα μαθήματα αυτά ήταν κατήχηση στο δράμα και εθισμός στο θέατρο και μαζί με το πολύτιμο γραπτό του έργο έχουν εμπνεύσει την ευρύτερη κοινότητα των μελετητών του θεάτρου να εξερευνήσουν κείμενα και έργα με κριτική ματιά και σκέψη.
Αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένος γιατί προτού γνωρίσω τον Κώστα Γεωργουσόπουλο ως διδάσκοντα αρχές του 1990 στο ΕΚΠΑ, αναζητούσα επίμονα τις κριτικές στην εφημερίδα, οπού εκεί έβλεπες έναν σταθερό, συχνά έντονο συνομιλητή με τη σκηνή και τους ανθρώπους της. Άλλοτε τον συναντούσα σε ομιλίες και διαλέξεις, απολάμβανα τις μεταφράσεις του στο θέατρο και στεκόμουν μικρό παιδί από τη δεκαετία του ʼ70 μαζί με ένα κοινό, που ήταν πραγματικά διψασμένο, να μάθει από έναν ακάματο δάσκαλο και ποιητή, τον ωκεανό της ρηματικής σοφίας, όπως τον αποκαλούσε, ο αείμνηστος κοινός φίλος μας Ματθαίος Μουντές.
Καλό ταξίδι στην απαλάμη του Θεού, δάσκαλε, κύριε Γεωργουσόπουλε. Σε ευχαριστώ για την εμψύχωση, την καθοδήγηση και την αγάπη σου.
