Στην άκρη του κήπου ένας μικρός ασιατικός
κόκκινος λουλακί λευκός υάκινθος αλί αλί αλί
αλί μου μόνος αλυχτάει – θρηνητικά και αδιάλειπτα.
Στην άνθηση, πενθεί τον τραγικό και θείο έρωτα, αυτόν
του ποιητή για το έρημο κορίτσι, τη βλάστηση της άνοιξης
που μόνο ηλιόμορφος ο θάνατος μπορεί και πάλι ν’ αναστήσει.
Ωστόσο, αυτά τα γράφουν ποιητές κι είναι γνωστός ο θάνατός τους.
Οι μύθοι, εξάλλου, διαθέτουν εκδοχές ποικίλες και ανώτερες του σκότους.
Αυτού του κήπου ο υάκινθος, κόκκινος λουλακί λευκός, θρηνεί, αλί αλί αλί του μόνος, λέω
για την ανατολή του έρωτα την αιματοβαμμένη, που, συνεκδοχικά, άνεμος δυτικός σαρώνει.
