Οι ρίζες της μουσικής χάνονται στην αρχαιότητα και η σημασία της είναι τεράστια. Μας παρηγορεί, μας δίνει εσωτερικότητα, μας δίνει μια άλλη ζωή και μια άλλη πραγματικότητα. Συνηθίζω να λέω πως η μουσική είναι ένα όχημα πάνω στο οποίο ταξιδεύουμε σε άλλες διαστάσεις, είναι κατά κάποιον τρόπο ένα διαστημόπλοιο. Σε ό,τι αφορά τη σύγχρονη μουσική, θα έλεγα πως πολλά από τα ακούσματα γύρω μας είναι ουσιαστικά σύγχρονη μουσική, είτε είναι τραγούδια που γράφονται τώρα, είτε καλλιτέχνες που δρουν τώρα, είτε είναι μουσική pop, είτε μουσική ethnic, είτε οτιδήποτε. Δεν πιστεύω πως πρέπει να σκεφτόμαστε τη μουσική σε κατηγορίες και κουτιά, γι’ αυτό και δεν βάζω τον εαυτό μου στην κατηγορία του σύγχρονου «κλασικού» συνθέτη, οι κλασικοί συνθέτες έζησαν και πέθαναν στην κλασική εποχή, άφησαν ένα καταπληκτικό έργο αλλά η μουσική συνεχίζεται, η μουσική προχωράει. Αυτό που χρειαζόμαστε έντονα είναι να γράφεται πάντα καινούργια μουσική, να υπάρχει ζωντανή μουσική, να υπάρχει διαρκώς μια καινούργια ερμηνεία του τι μπορεί να είναι ένα κοντσέρτο, μια σονάτα, μια συμφωνία, ένα τραγούδι, ακόμα και ένα soundscape. Όλες αυτές οι έννοιες, όλοι αυτοί οι λιγότερο ή περισσότερο καθιερωμένοι όροι και μορφολογικές κατηγορίες της μουσικής είναι οργανισμοί ζωντανοί, ανανεώνονται και αναθεωρούνται συνεχώς από μας, από τους συνθέτες και τους δημιουργούς που ζουν και δρουν ΤΩΡΑ. Φυσικά και υπάρχει κοινό για τη σύγχρονη μουσική, ειδικά νεανικό κοινό και μάλιστα πάρα πολύ. Προσωπικά, οι μεγαλύτεροι θαυμαστές μου είναι οι φίλοι της κόρης μου που είναι σε ηλικία 19-20 χρονών. Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς σε τι επίπεδο κινούνται αυτά τα παιδιά και πώς καταλαβαίνουν τη μουσική. Πιστεύω πως αυτό που χρειάζεται είναι να είμαστε ΑΝΟΙΧΤΟΙ, πρέπει το μυαλό μας να είναι ανοιχτό, να μη βάζουμε στεγανά. Όσο πιο πολλά στεγανά μπαίνουν, τόσο λιγότερο ζούμε μια ζωή με χρώματα, τόσο περισσότερο ζούμε μια ζωή μονόχρωμη, μια ζωή θα έλεγα γκρίζα. Ναι λοιπόν, υπάρχει κοινό και εξαρτάται κι από μας τους δημιουργούς να επικοινωνούμε ξεκάθαρα μαζί του. Εγώ τουλάχιστον ενδιαφέρομαι πολύ γι’ αυτό και είμαι πάρα πολύ ανοιχτή στην επικοινωνία με το κοινό.
Το επίπεδο της μουσικής παιδείας και των συνθετών είναι πάρα πολύ υψηλό στην Ολλανδία. Θα έλεγα πως είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες χώρες συνθετικά σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό φυσικά δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στον πολύ κόσμο, επειδή έχουμε μείνει προσκολλημένοι σε πρότυπα περασμένων δεκαετιών ή και αιώνων.
Στην Ολλανδία μια μεγάλη ομάδα συνθετών με επικεφαλής τον Louis Andriessen, που υπήρξε και δάσκαλος μου, ανανέωσαν το μουσικό τοπίο ριζικά, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας πλούσιας και θα έλεγα «πλουραλιστικής» μουσικής σκηνής και πρακτικής. Εμείς που σπουδάσαμε με τον Louis και αποτελούμε την επόμενη γενιά γράφουμε εντελώς διαφορετική μουσική ο ένας από τον άλλο, αλλά έχουμε έναν κοινό τρόπο σκέψης. Ο πολύ σπουδαίος Ολλανδός σύνθετης που ανήκει και αυτός στην σχολή της Χάγης, Diderik Wagenaar, έχει ορίσει ότι η συνθετική σχολή της Χάγης δεν είναι ένα μουσικό ιδίωμα αλλά ένας τρόπος σκέψης.
Για να επανέλθω, λοιπόν, το επίπεδο της μουσικής παιδείας είναι πολύ υψηλό στην Ολλανδία, και αυτό δημιουργεί ένα δυνατό υπόβαθρο για την ύπαρξη κοινού σύγχρονης μουσικής που επισκέπτεται, με μία διάθεση θα έλεγα περιπέτειας, συναυλίες με πρεμιέρες νέων έργων. Μέσα σε όλη αυτή την τόσο ζωντανή και άμεσα δημιουργική μουσική σκηνή δημιουργήθηκε και η ενεργή Ελληνική «σχολή» σύνθεσης του Άμστερνταμ, στην οποία ανήκουν με χρονολογική σειρά εγώ, ο Γιάννης Κυριακίδης, η Ασπασία Νασοπούλου, ο Θανάσης Δελληγιάννης και άλλοι.
Το αν μπορεί να ζήσει κάποιος από τη σύνθεση μουσικής είναι μάλλον μια «καριερίστικη» ερώτηση, η αλήθεια είναι πως οι συνάδερφοί μου παλιότερα λιμοκτονούσαν, εμείς έχουμε σαφώς μια καλύτερη ζωή, τουλάχιστον στην Ολλανδία όπου υπάρχει και ένα σύστημα που μας υποστηρίζει, αν και τα τελευταία χρόνια και αυτό έχει αρχίσει να «αμερικανοποιείται» τρόπον τινά με τον νεολιμπεραλισμό. Αρχίζει να εμφανίζεται η άποψη πως οι καλλιτέχνες πρέπει να «φέρνουν λεφτά». Μας υποβιβάζουν, ουσιαστικά, στο επίπεδο του καταναλωτικού αγαθού. Εγώ θα έλεγα πως πρέπει να ανέλθουμε πάνω από αυτό, να βγούμε από εκεί, να βγούμε από τη γωνία που μας έχουν τοποθετήσει, δεν ανήκουμε εκεί. Η τέχνη ποτέ δεν υπήρξε στοιχείο και αντικείμενο καταναλωτικό, η τέχνη είναι η ψυχή μας, δεν την πουλάμε, δεν την εξαργυρώνουμε, τώρα, αν μπορούμε να ζήσουμε ή όχι απ’ αυτήν είναι μια άλλη ιστορία. Επίσης χρειάζεται να πούμε σε όλους τους πολιτικούς όλων των χωρών πως πρέπει να σταματήσουν τους δημαγωγισμούς και να στηρίξουν την τέχνη, γιατί η τέχνη ανεβάζει τη σκέψη και το επίπεδο όλων των ανθρώπων, ανεβάζει την ίδια την ποιότητα της ζωής όλης της ανθρωπότητας.
Πιστεύω πως η ελληνική δημιουργία έχει καθιερωθεί στη διεθνή μουσική σκηνή σε όλα τα επίπεδα, από τον Vangelis που χάσαμε πρόσφατα, με καταπληκτική κινηματογραφική αλλά και ηλεκτρονική μουσική, από τον Ιάννη Ξενάκη, τον Γιάννη Χρήστου, τον Γιώργο Απέργη στη Γαλλία, τον Χρήστο Χατζή στον Καναδά, τον Δημήτρη Ψαθά στη Ν. Ζηλανδία και πολλούς πολλούς νέους, είναι πολλά τα ονόματα. Πιστεύω πως η ελληνική μουσική δημιουργία δίνει κάτι διαφορετικό, δίνει έναν άλλον αέρα, αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε «περήφανοι» γι’ αυτό, αλλά χρειάζεται να μην το ξεχνάμε. Εγώ δεν θέλω να λέω «είμαι Ελληνίδα και τα ξέρω όλα», αλλά «είμαι Ελληνίδα, έχω να δώσω κάτι άλλο και το κάνω».
Σε ό,τι αφορά την ηλεκτρονική μουσική, θα έπρεπε πρώτα να αναρωτηθούμε τι ορίζουμε ως ηλεκτρονική μουσική. Π ι σ τ ε ύ ω π ω ς πρέπει να ανανεώσουμε τις απόψεις μας πάνω σε αυτό γιατί η ηλεκτρονική μουσική έχει εξελιχθεί από τις αρχές του 1900, από τη στιγμή δηλαδή που κάποιοι πρωτοπόροι συνθέτες χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά ηλεκτρονικά όργανα όπως το theremin, το croix sonore, τα ondes martineau. Η ηλεκτρονική μουσική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής δημιουργίας, είναι ένας άλλος τρόπος να μπορεί κανείς να χτίζει ένα ηχητικό περιβάλλον, να δημιουργεί έναν διαφορετικό ήχο που δεν έχουμε ακούσει ποτέ ξανά. Υπάρχουν συνθέτες που έχουν αναπτύξει αυτό το ιδίωμα σε φοβερά υψηλό επίπεδο, ο οραματιστής Edgar Varese, ο Pierre Henri, ο Ξενάκης ο Stockhausen και πολλοί άλλοι.
Η μελοποίηση ποίησης με ενδιαφέρει πολύ. Το 2000 κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το cd μου με τίτλο «Το πρόσωπο της αγάπης» με μελοποιημένα ποιήματα των Καβάφη, Σαραντάρη, Πολυδούρη –συμπεριέλαβα ακόμα κι ένα δικό μου ποίημα!– που έγραψα ειδικά για τη Νένα Βενετσάνου και τον Βασίλη Τσαμπρόπουλο. Ποιήματα όμως δεν είναι καθόλου εύκολο να βρει κανείς γιατί θα πρέπει να ταιριάζουν με το μουσικό ιδίωμα του κάθε συνθέτη. Ως προς τα λιμπρέτα, έχω ασχοληθεί πιο πολύ με κείμενα που έχω διαλέξει ή επεξεργαστεί προσωπικά, όπως και στην πρόσφατή μου δουλειά για τη Λυρική Σκηνή Καποδίστριας, Μονόδραμα μίας μυστικής ζωής όπου έκανα μόνη μου την επιλογή και τη σύνθεση του κειμένου, βασισμένη στις ερωτικές επιστολές του Καποδίστρια και της Ρωξάνδρας Στούρτζα. Επίσης για τα Πάθη κατά Λουκάν έκανα προσωπικά την επιλογή των κειμένων από το Ευαγγέλιο του Λουκά, όπως επίσης και την επιλογή από ύμνους του Ρωμανού του Μελωδού.
Έχω συνεργαστεί με τον σύζυγο μου, συγγραφέα Edzard Mik, με τον οποίο έχουμε κάνει την όπερα Oidipous. Ο Edzard συνδυάζοντας και τις δύο τραγωδίες –Οιδίποδα επί Κολωνώ και Οιδίποδα τύραννο– έκανε μια δική του ενιαία δραματοποίηση και μετά εγώ, με τη βοήθεια της φίλης και διδάκτορος στη Φιλοσοφική, Μαντώς Μαλάμου, βρήκα τα ανάλογα αρχαία κείμενα τα οποία και μελοποίησα. Επίσης έχω γράψει, πάλι με τον Edzard, ένα μουσικό-θεατρικό έργο με τον τίτλο Dark σε δικό του λιμπρέτο, σε συνεργασία με το θεατρικό σύνολο Hollandia και σκηνοθεσία Paul Koek.
Η μουσική είναι μια τέχνη αυτόνομη, όλα τα άλλα είναι ένας τρόπος να κάνουμε ένα Gesamtkunstwerk, ένα συνολικό έργο τέχνης, να συνδυάσουμε δηλαδή, να τοποθετήσουμε μουσική και κάποια άλλη τέχνη μαζί για να δώσουμε ένα άλλο περιεχόμενο. Για μένα, μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει αυτός ο συνδυασμός. Κανένα από τα δύο στοιχεία δεν λειτουργεί σαν στοιχείο διακοσμητικό, ούτε το ένα υπάρχει για να υποστηρίζει το άλλο επειδή ο ακροατής χρειάζεται «βοήθεια» για να μη βαρεθεί σε μια συναυλία το 2022.
Επίσης, να τονίσω πως έχω μια μάλλον αυστηρή αντιμετώπιση σε ό,τι αφορά τον συνδυασμό οπτικών και ακουστικών στοιχείων, γιατί πιστεύω πως η μουσική επηρεάζεται πάρα πολύ από αυτό που βλέπουμε, έχουμε μια τάση να δίνουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο οπτικό ερέθισμα, αυτό που ακούμε έρχεται πάντα σε δεύτερη μοίρα. Σε ένα από τα πιο πρόσφατα έργα μου με τον τίτλο Odysseus για το σύνολο σύγχρονης μουσικής «Asko Schoenberg Ensemble» στο Άμστερνταμ, συνεργάστηκα με τη φωτογράφο Awoiska van der Molen. Το έργο που ήθελα να γράψω είχε να κάνει με τον τέλειο μουσικό αποπροσανατολισμό, την απώλεια της αίσθησης του χρόνου, την απώλεια της αίσθησης του αναμενόμενου. O ακροατής καλείται να αναρωτηθεί «είμαστε άραγε στη μέση, στο τέλος ή στην αρχή του έργου;» και οι μουσικοί είναι αναγκασμένοι να συντονιστούν χωρίς διευθυντή ορχήστρας. Το έργο έχει δύο μέρη: «Το Ταξίδι» και «Η Επιστροφή», τα οποία έχουν μεταξύ τους στοιχεία συμπληρωματικά. Αναγνωρίζει κανείς το πρώτο μέρος στο δεύτερο και ταυτόχρονα το δεύτερο στο πρώτο, δεν υπάρχει διάλειμμα για να μπορεί κανείς να τα διαχωρίσει, υπάρχει φυσικά μία διαχωριστική γραμμή, όπου γίνεται φανερό πως αρχίζει μια άλλη φάση.
Όλη τη μιάμιση ώρα που διαρκεί το έργο, το κοινό ατενίζει την εικόνα / φωτογραφία της Awoiska van der Molen να απεικονίζει έναν επιβλητικό και μεγάλων διαστάσεων βράχο, φωτογραφία παρμένη στην Νότια Κρήτη. Όταν ακούς τη δική μου μουσική και βλέπεις την εικόνα της Awoiska βρίσκεσαι σε έναν διαφορετικό αλλά ενιαίο αυτόνομο φαντασιακό κόσμο. H φωτογράφιση της Awoiska δεν αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο, ούτε η μουσική μου είναι υποδεέστερη. Πιστεύω στην αναγκαιότητα της έκφρασης μέσα από την τέχνη, θα έλεγα την απέριττη αναγκαιότητα.
Είμαι πολύ ανοιχτή ως προς το ποιοι συνθέτες με έχουν επηρεάσει, έχω επηρεαστεί πάρα πολύ και από πάρα πολλά πράγματα και από διάφορες μουσικές σχολές, θα ήταν πολύ χρονοβόρο να απαριθμήσω ονόματα. Φυσικά έχω επηρεαστεί από τον Ξενάκη, χωρίς αυτόν δεν θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα, επίσης, αν δεν είχα κάνει ένα μάθημα με τον Morton Feldman δεν θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα, και φυσικά αν δεν είχα πάει στην Ολλανδία να σπουδάσω με τον Louis Andriessen δεν θα ήμουν σε καμία περίπτωση αυτή που είμαι τώρα. Αυτές οι προσωπικότητες με έχουν επηρεάσει πραγματικά πάρα πολύ. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως έχω επηρεαστεί και από rock συγκροτήματα, από τους Deep Purple, Beetles, Rolling Stones, Pink Floyd, Tangerine Dream, Scorpions, Alan Parsons Project…
Δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Klaus Schulze που υπήρξε μέλος των Tangerine Dream, Γερμανό πρωτοπόρο συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής, και τον βετεράνο μινιμαλιστή μουσικό και συνθέτη Klaus Wiese, ο οποίος υπήρξε και μάστερ Θηβετιανού μπολ (Tibetan singing bowl). Και να μην ξεχνάμε τα ελληνικά τραγούδια με τα οποία μεγάλωσα και τους συνθέτες Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Πλέσσα, Μαμαγκάκη και τόσους άλλους. Με ενδιαφέρει πολύ ο συνδυασμός, η αλληλεπίδραση διαφορετικών μουσικών στοιχείων, το να μπορέσω να ενσωματώσω στο προσωπικό μου ιδίωμα ένα άκουσμα ελληνικό, όπως είναι οι Βυζαντινοί ύμνοι. Έχω γράψει για τον Γιάννη Αρβανίτη και τη χορωδία του στο ορατόριο μου Πάθη κατά Λουκάν . Πρόκειται για το πρώτο μου έργο, όπου είναι απόλυτα εμφανές ποιο είναι ακριβώς το προσωπικό μουσικό μου ιδίωμα. Είχα στη διάθεσή μου ένα δυτικό σύνολο, το Nieuw Ensemble, είχα δύο πρωταγωνιστές, δύο ρόλους, τον ρόλο του Χριστού που ενσάρκωσε ο τενόρος Marcel Beekman που έχει μια εξαιρετικά ψιλή φωνή, κάτι που δεν βρίσκεται συχνά στα Πάθη –συνήθως οι συνθέτες χρησιμοποιούν κάποιον βαρύτονο, αλλά εμένα δεν με ικανοποιούσε αυτό γιατί ο Χριστός για μένα είχε να κάνει με την ομορφιά της φωνής του Ορφέα– και τον ρόλο του Ευαγγελιστή, μία πιο βαθιά φωνή, που ενσάρκωνε ο ίδιος ο Γιάννης Αρβανίτης. Επίσης είχα μια εξαιρετική χορωδία με τραγουδιστές που εγώ αποκαλώ μαδριγαλιστές γιατί τραγουδούσαν κυρίως μαδριγάλια κι όχι οπερατικό ρεπερτόριο (έτσι κι αλλιώς δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να γράφω για οπερατικές φωνές με τεράστια βιμπράτι κ.τ.λ., αυτό δεν ταιριάζει νομίζω στη μουσική μου, όσο ωραίες και αν είναι αυτές οι φωνές). Επίσης η άλλη χορωδία που πήρε μέρος ήταν 3 βυζαντινοί ψάλτες από τη χορωδία του Γιάννη Αρβανίτη, συμμετείχε ακόμα ο Γιάννης Λαμπράκης στο νέι, η Neva Özgen στην πολίτικη λύρα και ο Bassem Alkhouri στο κανονάκι, έχω άλλωστε γράψει κι ένα κοντσέρτο για κανονάκι γι’ αυτόν. Από αυτό γίνεται προφανές πως μου αρέσει να γράφω για όλα τα όργανα, για όλα τα κλασικά όργανα, για μπαρόκ όργανα, μου αρέσει να γράφω για βιόλα ντα γκάμπα, για φλάουτο με ράμφος (έχω γράψει πολλά έργα εμπλουτίζοντας το ρεπερτόριο του οργάνου αυτού).
Δεν μπορώ να τοποθετήσω τα έργα μου μέσα σε ένα διαλεκτικό περιβάλλον ερώτησης-απάντησης. Με τη μουσική φεύγουμε από αυτόν τον δυισμό, με τη μουσική ξεπερνάμε το όριο της γνώμης, το όριο της σκέψης με όρους «ερώτηση» «απάντηση», μπορούμε επιτέλους να φύγουμε από αυτόν τον εσωτερικό διάλογο και να αναχωρήσουμε για λίγο, να βρεθούμε σε έναν άλλο κόσμο, σε έναν άλλο κόσμο που μπορεί και να μας ξεκουράσει, σε έναν κόσμο που μπορεί να μη θέλουμε να βρούμε ερωτήσεις και απαντήσεις.
Το να είναι κανείς Έλληνας συνθέτης το 2022 είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το να είναι γενικά συνθέτης το 2022 είναι πάρα πολύ σημαντικό. Θα έλεγα πως πρέπει να γίνουμε περισσότεροι γιατί δίνουμε μια πραγματικότητα που λείπει όλο και πιο πολύ από αυτόν το κόσμο. Το ότι είμαι Ελληνίδα συνθέτρια είναι για μένα κάτι το οποίο μου φαίνεται αυτονόητο, δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο, αλλά είμαι μια Ελληνίδα που είναι πολύ ανοιχτή σε πάρα πολλά άλλα πράγματα και πιστεύω ότι η ελληνικότητα του χαρακτήρα μου, αυτό που είμαι, το ότι είμαι Ελληνίδα, είναι μες το αίμα μου το ίδιο. Όπως λέω αστειευόμενη στους Ολλανδούς φίλους μου, στο αίμα μου ρέει ελληνική θάλασσα γιατί έχω το στίγμα της Μεσογειακής αναιμίας αλλά τέλος πάντων… αυτό το λέω σαν αστείο από τη μια, αλλά από την άλλη είναι και μια πραγματικότητα. Αισθάνομαι Ελληνίδα αλλά δεν θέλω να αισθάνομαι πως με το να είμαι Ελληνίδα οφείλω να περιορίσω τον εαυτό μου σε κάτι. Θέλω να είμαι πάντα ανοιχτή. Θέλω να είμαι ελεύθερη. Εξάλλου το να είναι κανείς Έλληνας, σημαίνει να είναι ελεύθερος.
Από τον Νοέμβριο του 2018 έως τον Νοέμβριο 2021 έγραψα 11 συνθέσεις ως Componist des Vaderlands / Composer Laureate της Ολλανδίας, μεταξύ των οποίων το έργο Thin Air για ποικίλα όργανα ως έκφραση συμπόνιας και συμπαράστασης στους δύσκολους καιρούς της πανδημίας, έργο που βραβεύτηκε με το Matthijs Vermeulen Composition Price 2021. Αυτή τη στιγμή έχω ολοκληρώσει μέσα στα τελευταία δύο χρόνια: δύο ρέκβιεμ, το Λίκνον για τενόρο, κόντρα τενόρο και σύνολο μπαρόκ πάνω σε κείμενα του Κρητικού μοναχού Αγάπιου Λάνδου και του Νικόδημου του Αγιορείτη, το Memento Nostri για μικτή χορωδία κουαρτέτο βιόλα ντα γκάμπα και κουαρτέτο φλάουτου με ράμφος, το έργο Odysseus για το οποίο μιλήσαμε πριν, και το έργο που έγραψα ειδικά για τον εορτασμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση Καποδίστριας – Μονόδραμα μίας Μυστικής Ζωής που παρουσιάστηκε στην Εναλλακτική Σκηνή την Λυρικής Σκηνής τον Οκτώβριο του 2021, σε σκηνοθεσία του Θέμελη Γλυνάτση. Πρόσφατα παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση μία σύνθεση για το σύνολο «Black Pencil», που γράφτηκε ειδικά για τα εγκαίνια του σύγχρονου μνημείου τέχνης ανοιχτού χώρου του Ολλανδού καλλιτέχνη Marinus Boezem, που λέγεται «Ο Πράσινος Καθεδρικός Ναός» .
Αυτές τις μέρες ολοκληρώνω δύο συνθέσεις για το πανηγυρικό φεστιβάλ τσέλλου Cello Biënnale Amsterdam: το υποχρεωτικό κομμάτι για τον διαγωνισμό τσέλου Dutch National Cello Competition 2022 και μια άλλη σύνθεση για πιάνο και τσέλο. Αυτά προς το παρόν μαζί με πολλά πολλά άλλα που σχεδιάζω για τον επόμενο χρόνο.
⸙⸙⸙
Ενδεικτικά έργα:
- “Thin Air” εκδοχή για ορχήστρα,
Residentie Orchestra, διεύθυνση: Nicholas Collon
(Για όλες τις πάνω από 50 διαφορετικές εκδοχές και εκτελέσεις του έργου και πληροφορίες όσο αφορούν την πρωτοβουλία Festivals for Compassion για την οποία γράφτηκε το Thin Air: https://festivalsforcompassion.com/info/ )
- “Meeting Point” video clip
Πιάνο: Καλλιόπη Τσουπάκη
Χορός: Shay Latukolan
Σκηνοθεσία : Michael Middelkoop
- «Καποδίστριας, Μονόδραμα μίας Μυστικής Ζωής»
Τρέιλερ :
GNO TV: https://tv.nationalopera.gr/mousiko-theatro/kapodistrias-monodrama-mias-mustikis-zois/
- “Liknon” requiem για τενόρο, κόντρα τενόρο και σύνολο μπαρόκ
Maarten Engeltjes Marcel Beekman & PRJT Amsterdam, διεύθυνση Manoj Kamps
- “Mèlena imi” Hana Blažiková soprano Bruce Dickey cornetto Laura Vaughan viola da gamba
- “Pathos” τελευταίο μέρος από το ορατόριο «Πάθη κατά Λουκάν»
Ευαγγελιστής: Ιωάννης Αρβανίτης
Χριστός: Marcel Beekman
Φωνητικά: Raneen Hana
Egidius φωνητικό τρίο
Τρία μέλη της Βυζαντινής χορωδίας του Ιωάννη Αρβανίτη
Σολίστες:
Χάρις Λαμπράκης νέυ
Bassen Alkhouri κανονάκι
Neva Özgen πολίτικη λύρα
Σύνολο Nieuw Ensemble
Διεύθυνση: Ed Spanjaard