Διαβάζοντας πρόσφατα κριτικές για μια πραγματικά σημαντική φιλολογική εργασία, μου φάνηκε αξιοπερίεργο που πολλοί αναγνώστες σχολίαζαν ότι το βιβλίο έχει αστυνομικό ενδιαφέρον, ότι η συγγραφέας έπαιξε τον ρόλο του ντετέκτιβ κ.λπ. Οι φράσεις αυτές εκφέρονταν με ανυπόκριτο θαυμασμό και ήταν σαφώς κολακευτικές, καθώς σκοπός τους ήταν πρωτίστως να τονίσουν τον συναρπαστικό χαρακτήρα ενός πονήματος απ’ το οποίο μάλλον όλοι περίμεναν ότι θα ήταν σχολαστικά βαρετό.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι στη συνείδηση του αναγνωστικού κοινού, η αστυνομική λογοτεχνία, με τον ασθματικό και ταυτόχρονα σκοτεινό και μυστηριώδη της χαρακτήρα, δεν μπορεί παρά να είναι –το λιγότερο– ενδιαφέρουσα. Κι ότι ενώ άλλοτε κατατασσόταν ως είδος στην παραλογοτεχνία, οι όροι έχουν αντιστραφεί και πλέον χρησιμοποιείται ως μέτρο σύγκρισης για την αποτίμηση ενός κλασικού φιλολογικού συγγράμματος. Οι εποχές έχουν αλλάξει, η αστυνομική λογοτεχνία έχει μπει στον Κανόνα και διαβάζεται μανιωδώς. Τι κι αν οι παλιότερες γενιές ξεκινούσαμε από τους Μυστικούς Εφτά και τους Πέντε φίλους της Ένιντ Μπλάιτον, περνούσαμε στον Άρθουν Κόναν Ντόιλ και στην Αγκάθα Κρίστι για να καταλήξουμε στον Σιμενόν, τον Τσάντλερ και στον Τάιμπο, ενώ τα σημερινά παιδιά ξεκινάνε από τις σειρές στο Νέτφλιξ για να περάσουν στους Νορβηγούς. Τώρα πια δεν υπάρχουν αποκλειστικά και μόνο οι ξένοι συγγραφείς και ο Μαρής, αλλά μια ολόκληρη και πολύ δυναμική ελληνική σκηνή που αξίζει να την ανακαλύψουμε.
Θα θέλαμε και από τη θέση αυτή να ευχαριστήσουμε τον Κώστα Θ. Καλφόπουλο που σχεδίασε και έφερε εις πέρας αυτό το αφιέρωμα.
Καλή ανάγνωση!
Δ.Α.