Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος είναι για εμάς στο θέατρο το μέτρο και ο κανόνας. Είναι ο τελευταίος αυτής της υπέροχης γενιάς των σοφών, που δεν ακουμπούσε μόνο στο θέατρο, αλλά σε ολόκληρη τη ζωή. Τα γραπτά του, οι αναλύσεις του, οι μελέτες του γύρω απ’ το θέατρο, οι κριτικές του, ακόμα μας φωτίζουν, μας οδηγούν και μας δίνουν υλικό για τη σκηνοθεσία και την υποκριτική του κάθε ρόλου ξεχωριστά. Γι’ αυτό στην εισαγωγή χρησιμοποίησα το ρήμα είναι και όχι ήταν. Άνθρωποι και διανοητές σαν το Γεωργουσοπουλο δεν πεθαίνουν ποτέ!
Εντύπωση μου έκανε πάντα που στις δημόσιες αγορεύσεις του, για οποιοδήποτε θέμα, δεν χρησιμοποιούμε ποτέ χαρτί, δεν συμβουλευόταν ποτέ προσημειωμένα και επεξεργασμένα κείμενα. Ήταν τέτοιο το βάθος των γνώσεών του και της σοφίας του που μπορούσε να μιλάει ώρες ολόκληρες από στήθους. Μια συζήτηση μαζί του ή μια διάλεξή του, σου χάριζε υλικό για όλη σου τη ζωή!
Είχε μια πρωτοφανή αγάπη και ένα ασίγαστο πάθος για το θέατρο. Και, βέβαια, ένα καυστικό χιούμορ που, όπως απαιτεί το χιούμορ, αντλούσε υλικό και καύσιμο από τις απέραντες γνώσεις του γύρω απ’ όλα τα θέματα.
Η απώλεια είναι ανυπολόγιστη… η θλίψη μας τεράστια… μόνη παρηγοριά η αύρα του και τα ανεκτίμητα κείμενά του που για μας είναι οδηγοί και κανόνες.
