Ο Μιχάλης Γκανάς είναι ο ποιητής της γενιάς του που κατεξοχήν διαμόρφωσε τη φωνή του στην ύπαιθρο και στην προφορική παράδοση του τόπου του και, συγχρόνως (αυτό το «συγχρόνως» κάνει όλη τη διαφορά), είναι ο ποιητής που συνομιλεί διαρκώς με άλλα κείμενα και συγγραφείς με τους οποίους αισθάνεται συγγένεια. Παρομοίως, χρησιμοποιεί μεν τον ελεύθερο στίχο και τον πεζό λόγο της μοντέρνας ποίησης, χωρίς να διστάζει ωστόσο, συχνά πυκνά, να εκφράζεται με τους στιχουργικούς τρόπους της παράδοσης. Είναι ποιητής του ορεινού τοπίου και της γενέθλιας επαρχίας, αλλά περιγράφει διεισδυτικά και επίμονα την καθημερινότητα της αφιλόξενης πόλης και την πικρία της εσωτερικής μετανάστευσης. Και γι’ αυτό ίσως, για όλες αυτές τις αντιθέσεις που γεφυρώνει με το έργο του, είναι ο ποιητής που εκτιμούν και αγαπούν τόσο οι επαγγελματίες όσο και οι απλοί αναγνώστες.
Υπερβάλλοντας λίγο, υποστηρίζω ότι οι μαθητές μας του Γυμνασίου θα ωφελούνταν ίσως περισσότερο αν διδάσκονταν την Ομήρου Οδύσσεια του Μιχάλη Γκανά απ’ ό,τι τώρα που διδάσκονται την Οδύσσεια του Ομήρου σε νεοελληνική μετάφραση. Κι αυτό όχι βέβαια γιατί είναι ολωσδιόλου κακές οι υπάρχουσες μεταφράσεις του έπους, αλλά γιατί η δική του «διασκευή για νέους αναγνώστες» έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν και την ποίησή του τόσο οικεία στον αναγνώστη, όσο οικεία ήταν πάντα η ανώνυμη ποίηση, και συγχρόνως τόσο ξεχωριστή, όπως ξεχωριστή είναι κάθε αληθινή ποίηση. Όποτε τύχαινε να τον συναντήσω σε κάποια εκδήλωση για το βιβλίο, αργά ή γρήγορα η κουβέντα μας έφτανε και στην Οδύσσεια, οπότε με ρωτούσε πάντα πότε θα ολοκληρώσω (επιτέλους) τη δική μου μετάφραση, γιατί ανυπομονούσε, όπως έλεγε, να τη διαβάσει – αν και κανένα δείγμα της δεν είχε δει ακόμα. Δεν πρόλαβα.
