Η μνήμη αδυνατεί
να αγγίξει
τους τσαλακωμένους στίχους
που έκρυψε κάποτε
σε συρτάρι ξενοδοχείου.
Ήταν πρωινό χειμώνα
κάπου κοντά στην
Μπρατισλάβα.
Πέρασμα ποιητή
που έμεινε ξάγρυπνος
γυρεύοντας λέξεις
στην έμπνευση
που μέρες τώρα
τον τυραννούσε.
Κι όμως θυμάται ακόμη
το τρένο που περνούσε
το κρεβάτι που θορυβούσε
κι όλα να μπλέκονται
με γέλια, βογκητά,
φιλήδονα μουρμουρητά
και μια σπασμένη βρύση
που έσταζε.
Μετρούσε άραγε στιγμές
ή μήπως το τέλος
που όλο επικίνδυνα πλησίαζε ;
