Τον Κ.Χ. Mύρη τον γνωρίσαμε από τον Μαρκόπουλο: Χρονικό, Ιθαγένεια αριστουργήματα. Μετά η πρώτη σύγκρουση με τον κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο. Λυσιστράτη. Το ʼ86. Στο αεροδρόμιο της Καβάλας πήρα Τα Νέα∙ μας έχεσε πατόκορφα. Για μένα είχε γράψει ότι αποπατώ επάνω σε όλη την ελληνική μουσική. Του απάντησα, όχι θα καθόμουνα, μέσα από κάποια συνέντευξη. Μέχρι που κάποιο καλοκαιράκι, στο μικρό πανεπιστήμιο στην Πλάκα, ο αγαπημένος μου Ιωσήφ Βιβιλάκης έριξε την ιδέα: γιατί δεν κάνετε χορικά με τον Κώστα, και έτσι ήρθε στα χέρια μου ένας κόκκινος φάκελος Με χειρόγραφα από κωμωδίες και τραγωδίες! Έφτιαξα δύο χορικά και μοίρασα δουλειά στους δύο σύνθετες της Σπείρας, τον Χρήστο Θεοδώρου και τον Νίκο Κολλάρο. Έγραψε και ο Νίκος ο Ασλάνης από την Καβάλα που έπαιζε μπουζούκι, ένα υπέροχο. Και ο Άρης ο Βλάχος το «Έλα Ειρήνη». Και φώναξα τον εξαιρετικό Στέφανο Κόκκαλη, τον εκλεκτό Παναγιώτη Καλαντζόπουλο με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον αγαπημένο μου Κώστα Λειβαδά και γράψανε κι αυτοί ο καθένας το δικό του. Πρόταση στο φεστιβάλ, το περνάει ο Λούκος στην μικρή Επίδαυρο και στο καπάκι μας καλεί η Άννα η Νταλάρα στο Μέγαρο στην αυλή, όπου και το ηχογραφήσαμε! Κυκλοφορεί. Μας είχε βγάλει τότε η φίλη μου η Βάσω η Κόλλια ένα ποσόν από το υπουργείο Νέας Γενιάς και πληρώσαμε τον κόσμο.
Μείνανε τα χορικά! Γράψανε ιστορία. Τα παίξαμε και στην Όπερα της Φραγκφούρτης, αίθουσα Μότσαρτ! Πολλά παιδιά που τραγούδησαν τότε είναι σήμερα ικανοί Άνθρωποι στον χώρο του τραγουδιού. Και του θεάτρου. Έτσι ήρθαμε πολύ κοντά με τον Κώστα. Και την υπέροχη Ναυσικά. Την γυναίκα του που έφυγε πρώτη. Από κει και μετά ο Κώστας δεν έλειψε ποτέ από κοντά μας. Αληθινή απολογία του Σωκράτη. Λόγος του Κολοκοτρώνη στα ελληνόπουλα. Μνημειώδεις ρηξικέλευθες κριτικές.
Είχα καιρό να μιλήσουμε. Του έστειλα στη γιορτή του και δεν μου απάντησε. Και κάπως φρικάρισα! Οι κουβέντες με τον Κώστα στα τραπέζια, μαθητής του Ροντήρη κι αυτός, ολόκληρα επεισόδια, ολόκληρα μαθήματα. Ιστορία. Θυμάμαι κάτι που μας είχε πει για τον Μινωτή. Όταν έπαιζε τον Οιδίποδα επί Κολωνώ στην Επίδαυρο, λέει, αναρωτιόταν αν μετά από τον ύπνο του στο δάπεδο άφηνε αποτύπωμα ο ιδρώτας στο χώμα. Όχι, του απάντησαν. Και γέλαγε ο τεράστιος λέγοντας «αυτό θα πει καλός Ηθοποιός, να μπορείς να ελέγχεις ακόμα και τους ιδρωτοποιούς αδένες.» Σας λέω ένα από αυτά γιατί ήταν πολλά, πάρα πολλά! Ιστορίες ολόκληρες. Και όταν δεν τα θυμόταν μόνος, του τα θύμιζε η Εύα.
Έπαιξα και μελοποίησα τη μετάφρασή του στους Αχαρνής. Έπαιρνα και τον ρώταγα! Όταν μου έγινε η πρόταση από το Χατζάκη να παίξω τον ρόλο, τον πήρα στο τηλέφωνο. Τι λέτε, του είπα, να το κάνω; Να μελετήσεις και να το κάνεις, μου είπε. Μετά την ανάγνωση επάνω στην Θεσσαλονίκη τον πήγα με το αμάξι μου στο αεροδρόμιο. Κατεβαίνοντας, μου είπε «με τη μετάφραση να κάνεις ό,τι θέλεις, άλλαξε ό,τι σου γουστάρει».
Ξανασυναντηθήκαμε στις υπέροχες Νεφέλες που έκανα με τον θεατρικό οργανισμό Κύπρου μερικά χρόνια μετά. Με σκηνοθέτη τον Βαρνάβα Κυριαζή. Μετά την παράσταση στην Επίδαυρο, πήγα στον Λεωνίδα σαν βρεγμένη γάτα γιατί του είχα αλλάξει τα φώτα. Με φώναξε κοντά του ο γλυκός μου. Και μου είπε γελώντας μέσα απ’ την καρδιά του: «Εντάξει τα χορικά ήταν και με ολίγο Γεωργουσόπουλο». Όποτε συναντήθηκα με τον Κώστα, είτε καλλιτεχνικά είτε για κουβέντες, έφευγα γεμάτος και πλουσιότερος.
Να πάει στο καλό ο γλυκός μου ο δάσκαλος, να πάει στο καλό να συναντήσει την αγαπημένη του Ναυσικά που τον περιμένει. Φαντάζομαι κάθε άνθρωπος από το θέατρο έχει τις δικές του ιστορίες. Πάντως, τον διάβαζα από παιδί. Και αυτός μας έτρεχε στα θέατρα. Ναι, ήταν εμμονικός Δε χαριζότανε, αλλά ήταν και γενναιόδωρος.
Κάτι έγραψε ο Κοροβίνης και είναι αλήθεια. Μια από τις τελευταίες πόρτες της ελληνικής γλώσσας έκλεισε! Χρόνια και χρόνια στον τροχό! Με την Μέμη και τον Ξυλούρη. Αν αυτό δεν είναι ροκιά… Και το μνημειώδες εξώφυλλο του Μυταρά το 1972. Μην ξεχάσω το φοβερό χάπενινγκ που οργανώσαμε για να σωθεί το Θεατρικό Μουσείο. Απ’ έξω ο χαμός. Και σώθηκε! Δεν θυμάμαι ποια κυβέρνηση ούτε ποιος υπουργός. Πάντως είχαν βαλθεί να το κλείσουνε!
Μνήμη Ιωάννη Λένον.
Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2024.
