Πολλά. Πάρα πολλά. Πολλά γεγονότα. Πολλά διαβάσματα. Αλλά και πολλοί. Πάρα πολλοί άνθρωποι προπαντός. Κι οι συνδυασμοί τους κάθε φορά, κάθε στιγμή, κάθε ώρα.
Αλλά πάνω απ’ όλα τώρα πια, νομίζω, τώρα που με ξανασκέφτομαι στο παρελθόν, αυτός ο χρόνος στα δώδεκά μου. Όταν ο πατέρας μου, που θα τον έχανα στα δεκατέσσερά μου, έφερε στο σπίτι εκείνο το βιβλίο με τα διηγήματα του Τσέχωφ στη μετάφραση του Κυριάκου Σιμόπουλου, που κυκλοφορεί, είδα, ακόμα.
Και μου είπε: —Να σου διαβάζω κάθε βράδυ ένα διήγημα και το επόμενο βράδυ να μου διαβάζεις ένα εσύ; Κι έτσι έγινε τη χρονιά εκείνη. Αυτό κάναμε.
Και μέσα μου μπήκε του μεγάλου αυτού συγγραφέα όλη η σημασία, ο τόσο απλός κι ανεπανάληπτος τρόπος. Έτσι νομίζω.
ΥΓ. Του πατέρα μου του άρεσε πιο πολύ απ’ όλα το «Θαυμαστικό», γιατί ήταν κι εκείνος δημόσιος υπάλληλος, κι εμένα το «Καλά ξεμπερδέματα», γιατί από τότε ίσως με γοήτευε ο σουρεαλισμός.
