Το πρώτο παιχνίδι
Ένα παιχνίδι που θυμάμαι να παίζω πολύ χαρακτηριστικό ήταν.. μηχανικός αυτοκινήτων! Έχοντας μεγαλύτερο αδερφό, που μού έκανε την τιμή να με παίζει, όριζε εκείνος τα παιχνίδια. Έτσι, συχνά, παίρναμε διάφορα εργαλεία που είχαμε στο σπίτι και ξαπλώναμε στο πάτωμα, κάτω από τα κρεβάτια μας για να επιδιορθώσουμε τα χαλασμένα αυτοκίνητα-κρεβάτια. Όταν μεγαλώσαμε και τα πάρτυ γενεθλίων στο σπίτι συχνά εξόκειλαν, τα κρεβάτια μας όντως χρειάζονταν επιδιόρθωση αφού τα σπάγαμε χοροπηδώντας κάμποσα παιδιά πάνω τους.
Το πρώτο ψέμα
Αν είναι κάτι που δεν έκανα καθόλου στην παιδική μου ηλικία, ήταν να λέω ψέματα. Δεν μου χρειάζονταν γιατί οι γονείς μου ήταν περισσότερο δεκτικοί στην ομολογημένη σκανταλιά, παρά στο ψέμα. Ανακάλυψα το ψέμα μαζί με τον έρωτα. Και πήγαιναν ωραία μαζί. Σαν το σταφύλι με το τυρί!
Το πρώτο παραμύθι
Το πρώτο παραμύθι που θυμάμαι ήταν ένα λαϊκό παραμύθι που μου έλεγε η γιαγιά μου η Μαρίκα. Δεν έχω μπορέσει να το ταυτίσω με κάποιο από αυτά που γνωρίζω. Θυμάμαι μόνο που έλεγε κάποια στιγμή ανοίγοντας διάπλατα τα γαλανά της μάτια «είχε κρύψει τα κόκκαλα μέσα στην κοιλιά του!» Νομίζω πως ήταν πιο τρομακτικό από κάθε Χίτσκοκ που ακολούθησε.
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
Η μόνη πρώτη μέρα που θυμάμαι ήταν στην Α’ Γυμνασίου γιατί άλλαξα σχολείο και πήγα μάλιστα, με μια εβδομάδα καθυστέρηση. Ήμουν η τεσσαρακοστή μαθήτρια της τάξης και η μόνη κενή θέση ήταν δίπλα σε αγόρι. Ευτυχώς ήταν συμπαθητικό το αγόρι και μ’ έκανε να νιώσω άνετα. Για καλή μου τύχη, το σχολείο είχε βιβλιοθήκη που έγινε το καταφύγιό μου σε κάθε διάλειμμα για τον πρώτο μήνα.
Η πρώτη φωτογραφία
Ήμουν στρουμπουλή ως μικρό παιδάκι κι οι γονείς μου με έγραψαν στο μπαλέτο στην ηλικία των τριών χρόνων. Έχω λοιπόν μια φωτογραφία από την πρώτη μου παράσταση με κάτι μεγάλα μάγουλα, πεταχτή κοιλιά, τονισμένη από το κορμάκι του μπαλέτου, ελαφρύ στραβισμό, ύφος εξωγήινου που μόλις προσγειώθηκε σε άγνωστο πλανήτη, που την αγαπώ γιατί μου θυμίζει τον μέσα μου εαυτό που νιώθει ακόμη έτσι και ας μην του φαίνεται.
Το πρώτο μου βιβλίο
Από την παιδική ηλικία θυμάμαι μόνο τη σειρά της μυθολογίας και τους ποιητές που είχαμε στο σπίτι. Τώρα μοιάζει αλλόκοτο, αλλά τότε μού φαινόταν φυσικό να διαβάζω Αριστοτέλη Βαλαωρίτη με στόμφο και να συγκινούμαι με το Ψυχοσάββατο.
Η πρώτη τιμωρία
Από την Τρίτη Δημοτικού και μετά, κάθε φορά που με έβγαζαν από την τάξη οι δάσκαλοί μου, ήταν γιατί μιλούσα και γελούσα πολύ. Πολύ χαίρομαι γι’ αυτές τις τιμωρίες!
Το πρώτο κατοικίδιο
Σε όλα τα χρόνια της ζωής μου υπήρχε κάποια γάτα στο σπίτι και σήμερα έχω την Γκριζέλα. Όμως το πρώτο κατοικίδιο που δέθηκα πολύ, ήταν ένας σκυλάκος, μεσαίου μεγέθους, που έμοιαζε με τη ράτσα μπιγκλ, αν και δεν ήταν. Τον λέγαμε «Λούπο», που στα ιταλικά θα πει λύκος, αλλά ήταν μόνο κατ’ ευφημισμό.
Η πρώτη απογοήτευση
Δεν θυμάμαι αυτό το συναίσθημα στην παιδική ή εφηβική ηλικία. Ωραίο δεν είναι αυτό;
Ο πρώτος έρωτας
Ο πρώτος παιδικός έρωτας διήρκησε έξι χρόνια! Από την Α’ ως την Στ’ τάξη. Στην Α’ τάξη, έριχνα την ξύστρα κάτω κι έπεφτα στο πάτωμα για να την πιάσω. Το ίδιο έκανε και ο Δημήτρης όπως του είχα πει να κάνει και συναντιόμασταν κάτω από τα θρανία. Πρέπει να μας έβαλε σε μπελάδες η ιδέα μου, γιατί δεν θυμάμαι να ενέδωσε ξανά σε κάποια από τις πολλές που είχα…
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα
Δεν έγραψα ποτέ ένα βιβλίο. Έγραφα ποιήματα, στίχους και κάποιες φορές, ημερολόγιο. Το πρώτο μου βιβλίο που εκδόθηκε, Ο Κίου-Νίου, μια ιστορία με πολλή φασαρία, γράφτηκε για τις ανάγκες μια θεατρικής παράστασης για παιδιά δημοτικού, χωρίς καμία σκέψη να γίνει βιβλίο. Οι φίλοι που έχουν το βιβλιοπωλείο «Βιβλιόφωνο» στον Βύρωνα, είδαν την παράσταση και μού πρότειναν να εκδώσουν το κείμενο σε βιβλίο σε εικονογράφηση του Βαγγέλη Ελευθερίου. Ήταν όλο δική τους ιδέα. Κάπως έτσι, προέκυψαν και τα επόμενα βιβλία, από πρωτοβουλία άλλων. Το πρώτο κείμενο που θέλησα εγώ να γίνει βιβλίο ήταν Το κουτί του Σιλάν.
Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στην παιδική/εφηβική λογοτεχνία
Δεν ήξερα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ήξερα μόνο πως εγώ θα το έκανα αλλιώς. Αυτό το «αλλιώς» προσπαθώ να πετύχω.