Το πρώτο παιχνίδι
Το πρώτο παιχνίδι που είχα αγαπημένο ήταν μια ροζ αρκουδίτσα από την Αμερική, η Ροζαλία. Κοιμόμασταν μαζί για πολλά χρόνια και ήξερε όλα μου τα μυστικά, τις χαρές και τις λύπες μου.
Το πρώτο ψέμα
Είναι γνωστό πως οποίος λέει ψέματα πέφτει μεσ’ στα αίματα γι’ αυτό είπα: «Δε λέω ψέματα!». Με πιστέψατε;
Το πρώτο παραμύθι
Το Πετρωμένο Δάσος ήταν ένα σκοτεινό, γοτθικό παραμύθι, επικό σε μέγεθος, από τις συλλογές παραμυθιών Άγκυρα που είχα κληρονομήσει από τη μαμά μου. Ήθελα η γιαγιά μου να το διαβάζει δυνατά ξανά και ξανά και με συγκινούσε κάθε φορά! Παρακαλώ αν κάποιος το έχει, να μου το στείλει γιατί το ψάχνω.
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
Η πρώτη μέρα στο σχολείο είχε ποδιές κολλαριστές, μύξες και κλάματα, πόδια κολλημένα, χέρια που τραβούσαν κι αμήχανες καρδιές που ξεκολλούσαν.
Η πρώτη φωτογραφία
Μια σκηνή από νεορεαλιστική ταινία είναι η πρώτη μου φωτογραφία: ένα νεογέννητο βρέφος που κλαίει γοερά στην αγκαλιά της μητέρας του, η οποία υστερικά γελάει.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν Το παραμύθι με τα χρώματα του Αλέξη Κυριτσόπουλου. Το έχω ακόμα, εμπλουτισμένο με τις σημειώσεις που κρατούσα.
Η πρώτη τιμωρία
Η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι να με τιμωρούσαν, δεν συνηθιζόταν στην οικογένεια μου.
Το πρώτο κατοικίδιο
Το παπαγαλάκι μας ο Κόκος. Ζούσε σε ένα κλουβί πάνω στο ψυγείο και μια μέρα πέθανε από πνευμονία. Τουλάχιστον έτσι μου είπαν.
Η πρώτη απογοήτευση
Πέρασα πολύ μεγάλη απογοήτευση όταν υπογράφτηκε το σύμφωνο ειρήνης μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ένωσης. Όχι γιατί δεν ήθελα τη λήξη του ψυχρού πολέμου, κάθε άλλο, αλλά στη σχετική γιορτή που οργάνωσε η τάξη μας περίμενα κάποιο καλύτερο ρόλο: αυτόν της Ειρήνης!
Ο πρώτος έρωτας
Είχε κατάξανθα μαλλιά και γαλάζια μάτια και ένα σκύλο μπόξερ. Παίζαμε ηλεκτρονικά. Η μαμά του με φώναζε «νυφούλα» κι αυτό μου έδινε ελπίδες για την εξέλιξη της σχέσης μας, κάτι που δυστυχώς δεν έμοιαζε να ενδιαφέρει τον μελλοντικό μου σύζυγο. Ίσως γιατί αυτός ήταν 16 ενώ εγώ 6, ή απλώς δεν του άρεσα.
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα
Το πρώτο μου βιβλίο ξεκίνησα να το γράφω το καλοκαίρι της έκτης δημοτικού. Πρωταγωνιστούσε ένα κοριτσάκι, δηλαδή εγώ, που είχε κάνει φίλο ένα φάντασμα. Ξεκινούσε έτσι: «Η δασκάλα μας λέει ότι φαντάσματα δεν υπάρχουν. Το ίδιο λέει και η μαμά και η θεία Νίτσα που είναι χήρα. Αλλά δεν ξέρουνε τι λένε. Υπάρχουν και παρα-υπάρχουν!»
Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στην παιδική / εφηβική λογοτεχνία
Όταν εικονογράφησα το πρώτο μου βιβλίο.