Το πρώτο παιχνίδι
Μια σειρά από ξύλινα ζώα αρκετά μεγάλα σε μέγεθος. Άλλα με ρόδες, αλλά που μπορούσες να αποσυναρμολογήσεις και να τα ενώσεις ξανά κάνοντας διάφορους συνδυασμούς. Παιχνίδι που είχαν παίξει τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια μου και που κατέληξε σε μένα σε μια εποχή που τα πράγματα τα πετούσαμε πολύ πιο δύσκολα και υπήρχε μια οικονομία σοφή. Το συγκεκριμένο σετ πέρασε σε μένα, το έχω ακόμη και οι λουστραρισμένοι φίλοι λαμποκοπούν ακόμη. Αυτό μαζί με τον Πολωνικής καταγωγής προβολέα Bajka Diaskop από μαντέμι (έκανε και κάνει ακόμη προβολή σε ακίνητες εικόνες), ήταν τα δυο πολύ πολύ αγαπημένα μου παιχνίδια.
Το πρώτο ψέμα
Αυτό που είχα πει μάλλον σε μια από τις πρώτες του δημοτικού. Ξυπνάω ένα πρωί και βαριέμαι απίστευτα να πάω σχολείο. Εξάλλου το σχολείο ποτέ δεν το συμπάθησα ιδιαίτερα. Αποφάσισα λοιπόν να πω ψέματα ότι είμαι άρρωστος. Τόσο δαιμόνιο και πρωτότυπο ψέμα. Η μάνα μου που ψυλλιάστηκε αμέσως την απάτη, αφού πρώτα έβαλε θερμόμετρο και είδε πως όλα είναι οκ, κοιτάζοντας το θερμόμετρο αναφώνησε «αχ το παιδί μου είναι άρρωστο και πρέπει να μείνει στο κρεββάτι». Και έτσι έκανε δηλαδή. Με τύλιξε σφιχτά σφιχτά (αλλά πολύ σφιχτά λέμε) με την κουβέρτα και δεν με άφησε να κουνήσω ρούπι όλη την υπόλοιπη την ημέρα μέχρι το βράδυ. Εγώ φυσικά έβραζα μέσα μου που είχα όλα τα παιχνίδια δίπλα μου, αλλά δε μπορούσα ούτε δάχτυλο να αφήσω να ξεμυτίσει από τα σκεπάσματα. Εξάλλου είπαμε, το παιδί είναι άρρωστο, το παιδί πρέπει να γίνει καλά, το παιδί πρέπει να μείνει στο κρεββάτι.
Το πρώτο παραμύθι
Το μικρό μικρούτσικο αστεράκι της Ελένης Βαλαβάνη από τις εκδόσεις Κ.Ι. Παπαδόπουλος, με εικονογράφηση την Άννας Μενδρινού Ιωαννίδου. Δώρο από τον θείο μου Χρόνη και τη θεία μου τη Ρηνιώ, αγαπημένοι πολύ και οι δυο με την εξής αφιέρωση. «Βρε Μπόμπο – Μπίλυ. Μου φαίνεται πως αυτό είναι το πρώτο σου βιβλίο. Να δούμε τι τύχη το περιμένει. Φιλάκια, Χρόνης – Ρηνιώ. Πάσχα 1978, Κατακάλι». Πολύ το αγαπώ και εννοείται πως το έχω ακόμη, κακοπαθημένο ελάχιστα αναλογιζόμενοι την ηλικία του. Το ξεφυλλίζω μετά από πολλά χρόνια καθώς γράφω αυτή τη στιγμή.
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
Τραγική. Ποτέ δεν συμπάθησα το σχολείο. Με το ζόρι με πήγαιναν στη πρώτη δημοτικού και έκανα σίγουρα τη ζωή μαρτύριο των δασκάλων μου. Ειδικά εκείνης που είχα δασκάλα στην πρώτη τάξη, μάλλον καλά της έκανα.
Η πρώτη φωτογραφία
Ούτε που θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Καμιά κλασική πόζα μπρούμυτα γυμνός στους πρώτους μήνες της ζωής μου κοιτώντας τον φακό με φάτσα λουκουμά και τουρλωτό πωπουδάκι;
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα
Ο Τρελαντώνης της Π.Σ. Δέλτα. Καθισμένος οκλαδόν σε συγκεκριμένη γωνιά του εξοχικού στο Κατακάλι, εκεί μου άρεσε να βρίσκομαι και να το διαβάζω. Σίγουρα καλοκαίρι ήταν και το λάτρευα αυτό το βιβλίο.
Η πρώτη τιμωρία
Δε θυμάμαι…
Το πρώτο κατοικίδιο
Μια μικρόσωμη αδέσποτη καστανόξανθη σκυλίτσα, πονηρή, παιχνιδιάρα και φοβισμένη. Ήρθε στο κατώφλι του εξοχικού μας κάποιαν ημέρα του καλοκαιριού και την κρατήσαμε για όσο διάστημα μείναμε και παραθερίζαμε. Πριν να επιστρέψουμε στην Αθήνα βρήκαμε φιλικό σπίτι και έμεινε εκεί. Σε σπίτι με μεγάλο κήπο και οικόπεδο, όπου μπορούσε να ζει άνετα και κοντά στη φύση της.
Η πρώτη απογοήτευση
Ίσως αυτός ο αποχωρισμός μου με τη σκυλίτσα; Δεν ξέρω αν ήταν ο πρώτος, αλλά σίγουρα ήταν απογοήτευση με στεναχώρια μαζί και ήμουν πολύ μικρός σε ηλικία.
Ο πρώτος έρωτας
Μάλλον πέμπτη-έκτη δημοτικού με μια συμμαθήτρια μου, την Άννυ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια ζωγραφιά που παίδευα πολύ καιρό για να της κάνω δώρο. Σε πάρτι που είχε κάνει για την ονομαστική της εορτή της την είχα χαρίσει. Δε νομίζω πως είχε δώσει και πολύ μεγάλη σημασία. Πφφ.
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα
Η μαγική ομπρέλα του Παλιάτσου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, σε κείμενο και εικονογράφηση δική μου, με πρώτη κυκλοφορία το 1999. Ήμουν είκοσι τεσσάρων ετών (χαμόγελο).
Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στην παιδική / εφηβική λογοτεχνία
Ως δημιουργός πλέον και όχι ως αναγνώστης. Πολλά αισθανόμουν πως έπρεπε ν’ αλλάξουν και κάποια όντως άλλαξαν. Πολλά εξακολουθούν να συντηρούν παλιές αισθητικές και ξεφτισμένες ιδέες.