Το πρώτο παιχνίδι
Καταρχάς τα παιχνίδια όταν ήμουν παιδί ήτανε λιγοστά έως ανύπαρκτα. Το πρώτο παιχνίδι που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου ήταν ένα επιτραπέζιο, «Ο φωτεινός παντογνώστης». Κάθε φορά που το λαμπάκι άναβε στη σωστή απάντηση, ενθουσιαζόμουν. Μου φαινόταν ένα παιχνίδι μαγικό.
Το πρώτο ψέμα
Για να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι το πρώτο πρώτο ψέμα. Θυμάμαι όμως πως έλεγα αρκετά, διότι αν δεν έλεγες ψέματα δεν γλίτωνες από ένα σωρό τιμωρίες είτε στο σχολείο είτε στο σπίτι. Οπότε, τα πρώτα ψέματα ήταν:
Δεν το έκανα εγώ.
Δεν ξέρω.
Δεν είδα.
Έγινε κατά λάθος.
Το πρώτο παραμύθι
Ήταν το παραμύθι της γιαγιάς. Στην ουσία η γιαγιά μας έλεγε την ιστορία της, για το πώς αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα, ένα παραθαλάσσιο χωριό κοντά στην Προύσα και να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή στην Ελλάδα, σε ένα χωριό κοντά στο βουνό. Ήταν ένα συναρπαστικό παραμύθι.
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
Δεν είναι και πολύ ευχάριστη ανάμνηση. Δεν ήθελα με τίποτε να πάω για δύο λόγους:
α) Η ποδιά που μου έδωσε να φορέσω η μαμά ήταν μεταχειρισμένη. Εγώ ήθελα καινούργια.
β) Το κτήριο του Δημοτικού μού φαινόταν τεράστιο και χαώδες. Άσε που είχε και υπόγειο, το οποίο το φοβόμασταν όλοι. Κυκλοφορούσαν φήμες πως εκεί κλείνουν τους άτακτους.
Ευτυχώς στη Δευτέρα τάξη αγοράσαμε καινούργια ποδιά, συνήθισα το κτήριο και όλα έστρωσαν.
Η πρώτη φωτογραφία
Είναι μια φωτογραφία που τράβηξε ένας φωτογράφος στη Γερμανία. Ήμουν λίγων μηνών, ξαπλωτός και χαμογελαστός.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα
Δυστυχώς πολύ λίγα βιβλία κυκλοφορούσαν στο χωριό κι αυτά από χέρι σε χέρι. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν ένα θρησκευτικό βιβλίο που μας δάνεισε μια γειτόνισσα. Δεν θυμάμαι τον τίτλο, που σημαίνει πως μάλλον δεν ήταν πολύ ενδιαφέρον.
Η πρώτη τιμωρία
Συνέβη κάπου στο Δημοτικό. Για να μπω στην ομάδα των σκληρών αγοριών του σχολείου, έπρεπε να κάνω μια σκανταλιά που να την δούνε όλοι και κυρίως ο δάσκαλος. Έτσι στο διάλειμμα, έβαλα τρικλοποδιά σε μια συμμαθήτριά μου, η οποία ευτυχώς δεν χτύπησε σοβαρά. Έφαγα ένα σωρό ξυλιές, αλλά ταυτόχρονα πήρα το εισιτήριο εισόδου για το κλαμπ των ισχυρών.
Το πρώτο κατοικίδιο
Το πρώτο μου κατοικίδιο ήταν η Μαρούλα. Ένα γκριφόν-κανίς που ευτύχησα να δω να γεννάει σε ένα χαρτόκουτο πέντε μικρά. Τώρα ζει μαζί μας η Πέπερ, μια μικρόσωμη σκυλίτσα που υιοθετήσαμε.
Η πρώτη απογοήτευση
Αν θυμάμαι καλά, ήταν στην Α΄ Δημοτικού όταν δεν μπορούσα να μάθω ένα ποίημα απ’ έξω για την 25η Μαρτίου και κάποιοι από τους συμμαθητές μου με κορόιδεψαν. Πείσμωσα και το είπα νεράκι. Αλλά και πάλι δεν ήμουν ευχαριστημένος γιατί είχα ακόμη μεταχειρισμένη ποδιά.
Ο πρώτος έρωτας
Ήταν στο νηπιαγωγείο. Θυμάμαι πως είχα μείνει μια δυο μέρες στο σπίτι με κρυολόγημα και φώναζα «θέλω να δω τη Σούλα για να γίνω καλά». Τελικά η Σούλα –συμμαθήτρια στο νηπιαγωγείο και γειτόνισσα– ήρθε να με δει μαζί με τη μαμά της και έτσι έγινα καλά την επόμενη κιόλας μέρα.
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα ήταν ένα βιβλίο με τίτλο Παίζουμε θέατρο;. Περιείχε δύο θεατρικά έργα για παιδιά. Γράφτηκε κάπου στα 1998 και κυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα από τοπικό εκδότη.
Την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στην παιδική-εφηβική λογοτεχνία Ήταν στα πρώτα μου χρόνια ως δάσκαλος. Στα σχολεία που υπηρέτησα, τα βιβλία που κυκλοφορούσαν, ήταν πολύ λίγα. Από αυτά τα λιγοστά, μετρημένα στα δάχτυλα ήταν αξιόλογα. Έπειτα το διαπίστωσα με τις αναγνώσεις και τις δράσεις στην τάξη. Έλειπαν τα βιβλία που θα κέρδιζαν το ενδιαφέρον των παιδιών. Τα παιδιά χρειάζονται καλά βιβλία, σκεφτόμουν. Ευτυχώς, νομίζω πως τα τελευταία χρόνια τα καλά βιβλία που κυκλοφορούν έχουν αυξηθεί με αλματώδεις ρυθμούς.