Το πρώτο παιχνίδι
Στο μέγεθος του μεσαίου δακτύλου ενός ενήλικα ήταν η κούκλα με «κοκάλινο» υλικό, δώρο των γονιών μου από το πανηγύρι της Λάρισας. Όμως με κρυφό λαστιχάκι συγκρατημένα τα άνω και κάτω μέλη, έτσι μπορούσα να την ξαπλώνω ή να την βάζω να κάθεται σε αυτοσχέδια κρεβατάκια ή καρότσια, κι αυτό ήταν μαγικό για εκείνα τα χρόνια που οι κούκλες ήταν άκαμπτες συνήθως.
Το πρώτο ψέμα
Ήθελα τόσο πολύ να φορέσω στο σχολείο το καινούργιο μου άσπρο φόρεμα που η μητέρα μου είχε αγοράσει, που είπα το ψέμα «Aύριο θα πω εγώ την προσευχή στο σχολείο!». Αυτό ήταν σπουδαίο γιατί εννοούσα την προσευχή με την έναρξη της μέρας που συγκεντρώνονταν στο προαύλιο του 2ου Δημοτικού Σχολείου της Λάρισας όλοι οι μαθητές ενώπιον των δασκάλων και κάποιος μαθητής έλεγε την προσευχή στο μικρόφωνο. Και το φόρεσα. Και η μητέρα μου το ανακάλυψε φυσικά και δε φτάνει αυτό, αλλά επιστρέφοντας από το σχολείο εκείνη την ημέρα τόση ήταν η χαρά μου που φόρεσα το φόρεμα, ώστε παρέκαμψα τη διαδρομή και μπήκα στην παιδική χαρά για κούνια. Όμως ήταν φρεσκοβαμμένες και το φόρεμα κόλλησε και…
Το πρώτο παραμύθι
«Ο μισοκοκοράκος» από τα χείλη της γιαγιάς Μαρίας.
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
Δεν θυμάμαι την πρώτη μέρα στο σχολείο, αλλά την προηγούμενη ημέρα. Η μητέρα μου με κρατούσε αγκαλιά και είπε με χαμόγελο και ενθουσιασμό: «Έλα, πρέπει να κοιμηθείς νωρίς απόψε γιατί αύριο έχεις σχολείο». Δεν ένιωσα τον ενθουσιασμό της, αλλά από τότε άρχισα να κατανοώ τον χρόνο και τις εποχές.
Η πρώτη φωτογραφία
Στα δυο μου χρόνια στην αγκαλιά του πατέρα μου και δίπλα μας η μητέρα. Φοράω άσπρα ρούχα και ένα χελιδόνι σκουλαρίκι της μαμάς πιασμένο στο μέτωπό μου. Ήταν Απόκριες.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα
Τα παραμύθια του Άντερσεν, δανεισμένο από την δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης.
Η πρώτη τιμωρία
Δεν είχα ποτέ την εμπειρία αυτή ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο.
Το πρώτο κατοικίδιο
Πολύ αργά. Η Ρόζυ (γατάκι) στα 33 μου. Που έδωσε και τον τίτλο σε βιβλίο για παιδιά που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη
Η πρώτη απογοήτευση
Στην κατασκήνωση (κρατικές στον Αγ. Δημήτριο Κισσάβου), την πρώτη φορά που δυο φίλες σκάρωσαν σε βάρος μου μια κατηγορία κλοπής. Ήταν άδικο πολύ, αν και η ομαδάρχισσα το χειρίστηκε πολύ καλά.
Ο πρώτος έρωτας
Στα 14, με καρδιοχτύπι που νόμιζα ότι το άκουγαν όλοι, ακόμη και εκείνος που πέρναγε με ένα ποδήλατο έξω από το σπίτι. Εγώ μέσα και πίσω από το τζάμι κοιτούσα απλά το πώς τα πόδια του ανεβοκατέβαιναν στα πεντάλ.
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα
Ήταν δύο και κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Πατάκη ταυτόχρονα όταν ήμουν 21. Περιπέτεια στη θάλασσα, Ο Ασπρούλης και η ουρά του. Μάλιστα σε ασπρόμαυρο σκίτσο δικό μου…
Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στην παιδική / εφηβική λογοτεχνία
Ως έμπειρη εκπαιδευτικός και ερευνήτρια πια, μελετώντας και ξένη λογοτεχνία διαπίστωσα τον έντονο παιδαγωγικό χαρακτήρα της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας. Ζήλευα τα βιβλία και σε περιεχόμενο και σε ύφος και σε εικονογράφηση των άλλων χωρών… Καμιά φορά ζηλεύω ακόμη και τώρα.