Το πρώτο παιχνίδι
Κουτσό.
Το πρώτο ψέμα
Τότε που είπα: «Ορκίζομαι πως δεν θα πω ψέματα ποτέ».
Το πρώτο παραμύθι
Μια διασκευή ενός μύθου του Αισώπου. «Η αλεπού και το κοράκι». Μεγαλώνοντας αγάπησα πολλά κοράκια: Του Λαφοντέν, του Μυσσέ, του Βαν Γκογκ, του Πόε. Και πάντα αναρωτιόμουν: Πώς γίνεται πανέξυπνα πτηνά να την πατάνε από πονηρές αλεπούδες;
Η πρώτη μέρα στο σχολείο
Ιδρωμένες παλάμες. Το χέρι μου μέσα στη χούφτα της μάνας. Είσοδος σχολείου. Το χέρι ξεγλιστρά από τη χούφτα. Ανοίγομαι. Πλέω.
Η πρώτη φωτογραφία
Οι σχέσεις μου με τον φακό δεν ήταν ποτέ αγαθές. Με μισούσε κι εγώ, μονίμως, του έκανα γκριμάτσες. Για να μάθει!
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα
…ο Ρεμί, ο Βιταλί…, η αγελάδα της μαντάμ Μπαρμπερόν…. Ένας θίασος εκπαιδευμένων σκυλιών. Όταν το ξεκίνησα, συλλάβιζα. Όταν το τελείωσα, είχα μάθει να διαβάζω. (Ω, ναι! Έχω πληροφορηθεί πως με το ίδιο βιβλίο ξεκίνησε κι ο Ζαν Πωλ…)
Η πρώτη τιμωρία
Κάποτε ο πατέρας είχε κατεβάσει τον γενικό διακόπτη για να μη διαβάζω τη νύχτα. Αλλά εγώ είχα φακό. Με φακό διάβασα κάτω απ’ τις κουβέρτες τον Ρομπέν των Δασών. Με φακό και τον Μεγάλο περίπατο του Πέτρου. Για την Δροσούλα της Ζέη έκανα το πρώτο μου (μεγάλο) ξενύχτι.
Το πρώτο κατοικίδιο
Πάντα μεγάλωνα με γάτες. Γάτες με υιοθετούσαν πάντα. Αν όμως είναι από όλες τις γάτες της ζωής μου κάποια να ξεχωρίσω και «πρώτη» να την πω, εκείνη είναι η Φοίβη, η λευκή αγριόγατα με τα γαλάζια μάτια, εκείνη που αντιστρατεύτηκε τη φύση της κι έγινε «κατοικίδια».
Η πρώτη απογοήτευση
Ποια να πρωτοθυμηθώ; Όποιος συχνά από ιδιοσυγκρασία ή αφέλεια γητεύεται, υφίσταται και τις συνέπειες…
Ο πρώτος έρωτας
Αυτός που βρίσκεται τώρα απέναντί μου. Αντίκρυ.
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα
Η Ερωμένη. Ένα βιβλίο για μια γυναίκα που κοιμόταν με προγόνους συγγραφείς και περιπλανιόταν ασκόπως, αλλά ηδέως στους τόπους της γραφής.
Η πρώτη φορά που κατάλαβα πως κάτι πρέπει να αλλάξει στην παιδική/εφηβική λογοτεχνία.
Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα τον όρο «παιδική/ εφηβική λογοτεχνία». Υπάρχει παιδική/ εφηβική/ ενήλική/ μεσήλικας λογοτεχνία; Η Λογοτεχνία είναι μία. Τα παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ είναι γραμμένα για παιδιά; Ο Μικρός Πρίγκιπας του Μέγιστου σε ποιους απευθύνεται; Τα παραμύθια του Άντερσεν (στην πρωτότυπη μορφή τους) που στηλιτεύουν ανηλεώς με σκώμμα απαράμιλλο τα κακώς κείμενα της εποχής τους σε ποιους απευθύνονται; Και ο Τομ κι ο Χακ του Τουέιν είναι ήρωες «εφηβικής λογοτεχνίας»; Και η Σέλμα με τον Νιλς της, σε ποιούς ήθελε να μιλήσει; Για τον Τζόναθαν, καλύτερα να μην πούμε κουβέντα… Και η Πηνελόπη, για ποιους έγραψε το παραμύθι της;
Ερωτήματα… Έως ότου απαντηθούν, πάω να ξανά, ξανά διαβάσω του Βολταίρου τον Μικρομέγα.