Ὅσο πλησιάζω τὸν χρόνο
συντρίβομαι.
Τὰ ὀστᾶ, οἱ χόνδροι, οἱ νευρῶνες
τὸ βάρος τῆς ἱστορίας
οἱ ἀπωθήσεις τῆς μνήμης
οἱ διαδρομὲς χωρὶς ἐπιστροφή
ἡ μάχη μὲ τὴ λήθη
σῶμα μὲ σῶμα
οἱ ἀπώλειες ποὺ ξεμακραίνουν
τὸ δάσος ποὺ καίγεται.
Ὅσο πλησιάζω τὸν χρόνο
ἐξασθενῶ.
Καὶ κρατῶ ἀποστάσεις
ἀπ’ ὅλους καὶ ὅλα.
Ἀκόμα κι ἀπὸ τὴ θάλασσα
ποὺ δὲν εἶναι μετρήσιμη
ποὺ δὲν ἔχει ἡλικία
ποὺ δὲν ἔχει διαστάσεις
σκελετό, κέντρο βάρους.
Κρατῶ ἀποστάσεις
εὐελπιστώντας
ὅτι θὰ κρατήσει ἀποστάσεις
κι ὁ χρόνος ἀπὸ μένα.
Λεμεσός
1.7.2025
