Track #1 / Προηγήθηκε η συλλογή & αρχειοθέτηση υλικού σαράντα ετών [Κοντσέρτο για Τέσσερις Δεκαετίες, 1984-2024 –ζωή νά ʼχουμε!]
Track #2 / Το Μυθιστόρημα είναι, με εργώδη αλλά και παιγνιώδη προσπάθεια, μια υπό επεξεργασία καρτελοθήκη. Είναι φωριαμός· ασφαλώς, εμπεριέχει παλαιότητα, συναντάται πάντως με το νυν, με το σήμερα, και διαισθάνεται το αύριο, την έλευση, λόγω μιας απροσδόκητης και εξόχως ευπρόσδεκτης συνάντησης, στο κέντρο των Αθηνών, τον Οκτώβριο του 2023, του Συγγραφέα με την κρυφή ηρωίδα του Μυθιστορήματος, μια μεταμοντέρνα καλλονή Βεατρίκη, που ακούει με παλιακό walkman μάρκας Sony, μοντέλο WM-EX368, έτος παραγωγής 1997 (ήτοι δέκα έτη μετά την γέννησή της) Erik Satie, Joy Division, Μάνο Χατζιδάκι, Jonathan Richman, Αρλέτα, Dirty Three, Διονύση Σαββόπουλο, και Smiths. Η εν λόγω μεταμοντέρνα Βεατρίκη θυμίζει, αμυδρώς αλλά βεβαιωμένα από δύο εγκυρότατες πηγές, τη νεαρότατη ηρωίδα του σπουδαίου φιλμ Stranger than Paradise, το οποίο μας πρόσφερε ο Jim Jarmusch (22.1.1953) το υπέροχο, αναδρομικώς, σωτήριον έτος 1984, τουτέστιν την ουγγρικής καταγωγής Αμερικανίδα ηθοποιό & τραγουδίστρια & μουσικό & στενή φίλη του Jean-Michel Basquiat (22.12.1960 – 12.8.1988), η οποία φέρει το θεσπέσιο όνομα Eszter Balint(7.7.1966).
Track #3 / Το Μυθιστόρημα δεν απεκδύεται τον έντονο αισθησιασμό, μολοντούτο, συνάμα στέργει στοργή. Το θέμα του Μυθιστορήματος είναι, πρωτίστως, ο γλυκασμός.
Track #4 / Ιδρυτική συνθήκη της συγγραφής του Μυθιστορήματος, 1: «Διήγηση για μια κόρη, που ακούει και σκύβει να δει πού υπάρχει φως. Τη βλέπει ένας άγουρος και τη γεμίζει φιλιά. Το πηγούνι της λυχνάρι φαρφουρί, διώχνει από την καρδιά του κάθε φόβο. Σκηνοθεσία αφθόνου χιονιού που σκεπάζει τα πάντα, όπως έν’ άσπρο μαντίλι καλύπτει το πρόσωπο νεκρού» [Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Αρχείον, Αγροτικές Συνεταιριστικές Εκδόσεις, σ. 19].
Track #5 / Άλλα, ευλόγως συναφή, θέματα: η φροντίδα, η μέριμνα, η προσοχή· η απεμπόληση του δόλου, η παράκαμψη υστερόβουλων σκέψεων, η επανάκαμψη της αθωότητας –και, οπωσδήποτε, η λειτουργία (ως λειτούργημα, ως λιτανεία) της γραφής.
Track #6 / Εν προκειμένω, στις σελίδες του Μυθιστορήματος καθίστανται όλα παρόντα· το συρτάρι είναι ξεκλείδωτο, το ερμάριο παραμένει αφύλακτο –όλα, ναι, όλα παρόντα, σε κοινή θέα, εδώ παρόντα, εκεί παρόντα, παντού, στα μάτια όλων μπροστά.
Track #7 / Ποιος, αν όχι εγώ; Πότε, αν όχι τώρα;
Track #8 / Το προς επεξεργασία και διάταξη υλικό φυλάσσεται σε κουτιά αποθήκευσης υποδημάτων, παλαιές μεταλλικές συσκευασίες για μπισκότα Παπαδοπούλου, κίτρινους φακέλους, κόκκινα ντοσιέ, πράσινα κλασέρ και έναν χαρτοφύλακα μάρκας Samsonite της δεκαετίας του εβδομήντα (τον οποίο δώρισε ο αείμνηστος πατέρας του Συγγραφέα στον Συγγραφέα την ημέρα των δέκατων όγδοων γενεθλίων του).
Track #9 / Ο τίτλος του Μυθιστορήματος, ο οποίος δεν θα αποκαλυφθεί παρά μόνο την ημέρα της εκδόσεώς του, όπως και οι τίτλοι των τριών μάλλον πολυσέλιδων κεφαλαίων του, εμφανίστηκαν αιφνιδίως σε ενύπνιο του Συγγραφέα τη νύχτα της 14ης Δεκεμβρίου του έτους 2023.
Track #10 / Και τι δε θά ʼδινεο Συγγραφέας για να έχει γράψει τη φράση «Σώθηκα ως εκ θαύματος από ένα δάκρυ» [Jean-Paul Sartre, Οι λέξεις, μτφρ. Ειρήνη Τσολακέλλη, εκδ. Άγρα, σ. 158].
Track #11 / Επαίρεται, εντούτοις, για το ότι έχει αντιγράψει τη φράση «Οι ποιητές του χθες είναι οι ντετέκτιβ του σήµερα. Περνούν µια ζωή προσπαθώντας να βρουν τον εκατοστό στίχο, κλείνουν µια υπόθεση και µετά χάνονται µε κουρασµένα βήµατα στο δειλινό».
Track #12 / Ιδρυτική συνθήκη της συγγραφής του Μυθιστορήματος, 2: «Das Selbstbewusstsein erreicht seine Befriedigung nur in einem anderen Selbstbewusstsein’» [Hegel, Phänomenologie des Geistes, εκδ. Suhrkamp, σ. 144] και «Η αυτοσυνειδησία επιτυγχάνει την ικανοποίησή της μόνο μέσα σε μιαν άλλη αυτοσυνειδησία» [Έγελος, Φαινομενολογία του νου, μτφρ. Γιώργος Φαράκλας, εκδ. Εστία, σ. 185].
Track #13 / Το Μυθιστόρημα ως ασύστολος κλεπταποδόχος.
Track #14 / Το Μυθιστόρημα ως Χορογραφία Βλεμμάτων.
Track #15 / Στο προς επεξεργασία και διάταξη υλικό του Μυθιστορήματος περιλαμβάνεται του ποίημα «Heart’s Desire / Η επιθυμία της καρδιάς» της Louise Glück (22.4.1943 – 13.10.2023), το οποίο συναντάμε στις σελίδες 150-153 της συλλογής Meadowlands (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός, εκδ. Στερέωμα) –εννοείται αποδομημένο & αναδομημένο σύμφωνα με τις προσφιλείς στον Συγγραφέα μεθόδους détournement και cut-up.
Track #16 / Τα Τρία Δέλτα του Μυθιστορήματος είναι: Διελκυστίνδα / Διαλεκτική / Διαφάνεια.
Track #17 / Το Μυθιστόρημα γράφεται στο χέρι, αρχικά, με πένες Lamy LX 090 Marron και Kaweco ART Sport Hickory Brown με μελάνια Lamy Crystal T53 500 Topaz και Kaweco 50ml Caramel Brown 10002190, σε σκληρόδετα τετράδια Lechtturm1917, 145 x 210 mm, καντριγιέ, σε πολυτονικό, σε πολλές σελίδες των οποίων έχουν κολληθεί, από τον Συγγραφέα, φωτογραφίες της τεσσαρακονταετίας 1984-2024, προορισμένες να αποτελούν οδοδείκτες γραφής.
Track #18 / Το Μυθιστόρημα ως Μυχιοθήκη.
Track #19 / Πολαρόιντ, στιγμιαίες λήψεις, εκτυπώσεις φωτογραφιών τραβηγμένων με το κινητό, σκίτσα σε πακέτα τσιγάρων, λέξεις γραμμένες εσπευσμένα σε εισιτήρια της δεκαετίας του ενενήντα.
Track #20 / Στις σελίδες του Μυθιστορήματος που, σύμφωνα με εκτιμήσεις ακριβείας του Συγγραφέα, θα είναι εννιακόσιες (900), ήγουν τριακόσιες (300) για κάθε ένα από τα τρία κεφάλαια, συναντάμε (θα συναντήσουμε, δηλαδή) θραύσματα από ήδη υπάρχοντα κείμενα του Συγγραφέα, ακόμα και ολόκληρα ήδη δημοσιευμένα κείμενά του, ενίοτε αποδομημένα & αναδομημένα, άλλοτε όμως και ως είχαν (όπως το ενδιαίτημα οικογενείας όπου συνοικούν νεότερα και προγενέστερα τέκνα).
Track #21 / Η ολοκλήρωση του Μυθιστορήματος, Θεού θέλοντος, υπολογίζεται από τον Συγγραφέα το έτος 2026, και δη την Παρασκευή 10 Απριλίου, ημέρα των εξηκοστών έκτων γενεθλίων του.
Track #22 / Καίτοι, αναπόδραστα, ο τόνος του Μυθιστορήματος δεν μπορεί παρά να είναι αισθητά μελαγχολικός –αν μη τι άλλο λόγω της αρκετά προχωρημένης, φευ, ηλικίας του Συγγραφέα και της συναρπαστικά μικρής ηλικίας της κρυφής ηρωίδας, αλλά και λόγω της αδυσώπητης απώλειας στενών φίλων του σχεδόν γηραιού Συγγραφέα (Χρήστος Βακαλόπουλος, Ηλίας Λάγιος, Κωστής Παπαγιώργης, Νικόλας Τριανταφυλλίδης, Δημήτρης Αρμάος, Περικλής Κοροβέσης, Κορνήλιος Γραμμένος, Σάμης Γαβριηλίδης, Γιώργος Μπλάνας) – δεν θα απουσιάζει από το Μυθιστόρημα το ιδιότυπο χιούμορ που διακρίνει τον Συγγραφέα ήδη από την πρώτη του νιότη, ενώ θα είναι σίγουρα ορατές οι αναλαμπές της περιλάλητης (ενίοτε σκανδαλώδους) αισιοδοξίας του· και ας είμαστε βέβαιοι ότι θα θριαμβεύει εδώ κι εκεί, σε κάποια δεκαεξασέλιδα, η λεγόμενη κατάφαση στη ζωή.
Track #23 / Τα κατά καιρούς δημοσιοποιούμενα fragmenta του Μυθιστορήματος σε επιλεγμένα από τον Συγγραφέα έντυπα και διαδικτυακά περιοδικά (Το Δέντρο, Φρέαρ, Χάρτης, Εγχείρημα Κορέκτ, Νέα Ζάλη, Kaput) δέον όπως θεωρούνται τμήματα του φέροντος οργανισμού του Μυθιστορήματος.
Track #24 / Ιδρυτική συνθήκη της συγγραφής του Μυθιστορήματος, 3: «[το αρχείο είναι ένα είδος ορθόδοξης υπερπραγματικότητας: όλα είναι εδώ, και θα είναι εδώ, μαζί με τα καινούργια όλα: λέγεται και αιωνιότητα]» / Θάνος Σταθόπουλος, 11 Απριλίου 2024, στις 9:27 μ.μ.
Track #25 / Πρόθεση του Συγγραφέα (γραπτή δεδηλωμένη) είναι η σύνθεση ενός νέου τύπου βιβλίου στα χνάρια των Fin de Copenhague (Κοπεγχάγη, εκδ. Bauhaus Imaginiste, Μάιος 1957) και Mémoires (Κοπεγχάγη, εκδ. Internationale Situationniste, Ιανουάριος 1959), αμφότερα καρπός της συνεργασίας του Guy Debord (28.12.1931 – 30.11.1994) με τον Asger Jorn (3.3.1914 – 1.5.1973), ενώ έχει ληφθεί, πολύ σοβαρά, υπʼ όψιν το παράθεμα του Adorno, «Κανένα έργο τέχνης και καμία σκέψη δεν έχουν πιθανότητες να επιβιώσουν αν δεν φέρουν μέσα τους την απόρριψη του ψεύτικου πλούτου της πρώτης τάξεως παραγωγής, της έγχρωμης ταινίας και της τηλεόρασης, των περιοδικών γύρω από τους εκατομμυριούχους, και του Toscanini. Τα παλιότερα μέσα έκφρασης, που δεν ήταν σχεδιασμένα για μαζική παραγωγή, αποκτούν νέα επικαιρότητα: αυτή του μη ενταγμένου και του αυτοσχεδιασμού. Μόνο αυτά θα μπορούσαν να αποφύγουν το κοινό μέτωπο των τραστ και της τεχνικής. Μέσα σε έναν κόσμο, όπου τα βιβλία δεν έχουν πια την εμφάνιση βιβλίων, τη θέση τους παίρνουν μόνο αυτά που δεν είναι τέτοια. Αν η εφεύρεση του τυπογραφικού πιεστηρίου εγκαινίασε την αστική εποχή, σύντομα θα έχει ωριμάσει ο καιρός για την ανάκλησή του από τον πολύγραφο, το μόνο ανταποκρινόμενο στα πράγματα, το απαραίτητο μέσον διάδοσης» [Minima Moralia, μτφρ. Λευτέρης Αναγνώστου, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 122].
Track #26 / Το Μυθιστόρημα ως ένα σημείο στίξεως στο αχανές χειρόγραφο του χάους.
Track #27 / Ιδρυτική συνθήκη της συγγραφής του Μυθιστορήματος, 4: «Der Genuß der Vergnügen ist bei ihm ernsthafter, aber um deswillen nicht geringer. Alle Rührungen des Erhabenen haben mehr Bezauberndes an sich als die gaukelnden Reize des Schönen. Sein Wohlbefinden wird eher Zufriedenheit als Lustigkeit sein. Er ist standhaft» [Immanuel Kant, Beobachtungen über das Gefühl des Schönen und Erhabenen, 1764] & «H απόλαυση των διασκεδάσεων είναι σε αυτόν σοβαρότερη αλλά όχι για τούτο και μικρότερη. Όλες οι συγκινήσεις του υψηλού έχουν καθ’ εαυτές κάτι πιο μαγευτικό από τα απατηλά θέλγητρα του ωραίου. Η ευεξία του θα είναι μάλλον η ικανοποίηση παρά η ευθυμία. Είναι σταθερός» [Immanuel Kant, Επιλογή από το έργο του, μτφρ. Κώστας Ανδρουλιδάκης, εκδ. στιγμή, σ. 109].
Track #28 / Η εναρκτήρια φράση του Μυθιστορήματος δόθηκε στον Συγγραφέα, αναπάντεχα και αφού είχε ήδη αρχίσει τη σύνθεση του Έργου, το βράδυ της 15ης Μαρτίου του έτους 2024, καθώς κατηφόριζε, βηματίζοντας και καπνίζοντας ένα άφιλτρο τσιγάρο Καρέλια Αγρινίου, τη Λεωφόρο Συγγρού προκειμένου να φτάσει στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση για να παρακολουθήσει, εκστασιασμένος και σε κατάσταση μέθεξης, το Τρίπτυχο Μουσικό Ποίημα «Correspondences» της Patti Smith και των Soundwalk Collective· ο Συγγραφέας επανέλαβε ρυθμικά την εν λόγω φράση μέσα του, την αποστήθισε για τα καλά, την ενστερνίστηκε με όλο του το είναι και την ψυχή του όλη, και ακόμη δεν την έχει σημειώσει σε κανένα από τα σκληρόδετα τετράδια Lechtturm1917, 145 x 210mm, καντριγιέ, παρά την αφήνει να ωριμάζει εντός του, καίτοι θα την γράψει, ανέγγιχτη έως τότε, αφού ολοκληρώσει το Πρώτο Κεφάλαιο, τριακοσίων σελίδων όπως έχει ειπωθεί, του Μυθιστορήματος.
Track #29 / Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, ήδη από το έτος της πρώτης εκδόσεως του έργου Panégyrique (Éditions Gérard Lebovici, Παρίσι, 28 Ιουλίου 1989), ο τότε μόλις είκοσι εννέα ετών Συγγραφέας αντίκρισε κατάπληκτος, και στη σελίδα 28, την προγραμματική φράση του Guy Debord, την οποία πολύ πόθησε να υιοθετήσει, και εν μέρει τα κατάφερε: «La destruction fut ma Béatrice, écrivait Mallarmé, qui a été le guide de quelques autres dans des explorations assez périlleuses». Οφείλουμε, επίσης, να σημειώσουμε ότι κατέβαλλε επίπονες προσπάθειες, εκείνη την προδιαδικτυακή εποχή, προκειμένου να εντοπίσει πού ακριβώς έγραψε ο Stéphane Mallarmé (18.3.1842 – 9.9.1898) ότι η καταστροφή ήταν η Βεατρίκη του, και ότι οι κόποι του ανταμείφθηκαν: πρόκειται για μιαν επιστολή του Mallarmé (μόλις είκοσι πέντε ετών τότε), από την Μπεζανσόν και με ημερομηνία 27 Μαΐου 1867, προς τον φίλο του και αιγυπτιολόγο Eugène Lefébure (11.11.1838 – 9.4.1908), την οποία ο Συγγραφέας εντόπισε στο βιβλίο τού Henri Mondor Eugène Lefébure. Sa vie – ses lettres à Mallarmé (εκδ. Gallimard, Παρίσι, 1951) και όπου, μεταξύ άλλων, γράφονται τα εξής: «C’est bien ce que j’observe sur moi – je n’ai créé mon Œuvre que par élimination, et toute vérité acquise ne naissait que de la perte d’une impression qui, ayant étincelé, s’était consumée et me permettait, grâce à ses ténèbres dégagées, d’avancer plus profondément dans la sensation des Ténèbres Absolues. La Destruction fut ma Béatrice» –τα οποία ο Συγγραφέας είχε πρόχειρα, και εσπευσμένα, αποδώσει έτσι: «Ιδού τι παρατηρώ για του λόγου μου – δεν δημιούργησα το έργο μου παρά μονάχα μέσα από την εξάλειψη, και κάθε νεοαποκτηθείσα αλήθεια δεν γεννήθηκε παρά μονάχα από μιαν εντύπωση που απολέσθηκε, αφού σπινθίρισε και έσβησε κατόπιν, κι έτσι μέσα σε τούτο το κατορθωμένο σκότος είχα το ελεύθερο να προχωρήσω πιο βαθιά μες στην αίσθηση του Απόλυτου Γνόφου. Η καταστροφή ήταν η Βεατρίκη μου».
Track #30 / Ο Συγγραφέας διατείνεται ότι δεν είναι παρά ένα είδος ανθρωπολόγου της ίδιας του της ύπαρξης.
