«…λάμψιν έχει όλη φλογώδη…»
Ο άλλος Διονύσιος
Το εν Θεσσαλονίκη Συντριβάνι (των παλαιών φοιτητών φαρίσκος), κοντά στην Έκθεση, ήταν δώρο του Σουλτάνου στην πόλη. Κατά τα επίσημα εγκαίνιά του, σερμπέτι έρεε για μέρες, γλυκαίνοντας τους υπηκόους, λίγο προτού το ξεκίνημα του μεγάλου μονδέρνου αιώνα, του εικοστού. Δίπλα λοιπόν και το ξενοδοχείο ABC. Το δείχνω πια στα παιδιά μου, ως τοπόσημο μνήμης, πολιτισμού με γράδα πολλά και περίφημα· εκεί κλείστηκε ο Διονύσιος Σαββόπουλος, κελλιώτης του απίθανου. Κι εκεί (this is the place gentlemen) έγραψε και τη «Μαύρη Θάλασσα».
Ταράσσομαι, χωρίς άλλο, με την αλληλοπεριχώρηση τοπίων, αφηγήσεων, πράξεων και τραγουδιών. Φώτα παλεύουν με παλίμψηστα· σπάνε σιγουριές μελανοδοχείων και το πεντάγραμμο το κάμνουν ερωτήσεις. Από κείνες που σε ελευθερώνουν. Σου δίνουν το περιθώριο να ακούσεις αρχαίες φωνές, «χαίρε» άχραντα, άρα και τη δική σου φωνή να βρεις, ο εσαεί βραχνιασμένος. Σε βάζουν να παίζει ούτι, να μέλπεις με λαούτο –εσένα! Που δεν ξέρεις το «την τρυφήν εν κρυφή ηύραμεν», πόθεν και τι και πώς.
Εκείνος γνώριζε. Βέβαια. Ο Διονύσιος. Και προτού να ξεκινήσει της κιθάρας τα τερτίπια, μας έλεγε ιστορίες. «Προσέξτε τη ζωή των σαράντα φορολογικών δηλώσεων!». Τον άκουγε κανείς μας; Μετά, έπιανε το τραγούδι· όπου σερμπέτι ξάφνου τη σκηνή πλημμύριζε. Φλογώδες. Και εν τω άμα φωταγωγικό. Τα σκοτάδια μας, δηλαδή, σε μερίδες αγαλλιάσεως μεταποιούσε. Και αυτές μοίραζε σαν γλυκό της Κυριακής, μπροστά από τον τρυφερά τραχύ Θερμαϊκό.
