Κυριακή, 20 Μαΐου 1999: Σπίτι ως το βράδυ, προσπαθώ να συγκεντρώσω τα χαρτιά για την εφορία, καταχωνιασμένα ένας Θεός ξέρει σε τι απίθανα σημεία. Μια δουλειά κυριολεκτικά ανυπόφορη. Όταν κατορθώνω να τα μαζέψω, τα πηγαίνω στου Φωστιέρη. Βράδυ σε Μαρίνα Καραγάτση, προκειμένου να κάνουμε το κείμενο για τον Ανδρέα Εμπειρίκο, παρόντος του φίλου της, και φίλου του Σημίτη, Μαλαγαρδή.
Δευτέρα, 21 Μαΐου 1999: Συνεχίζω να βασανίζομαι προκειμένου να βρω το σύνολο των χαρτιών που χρειάζονται για την Εφορία. Αργά σε Τάκη. Επινοώ την ύπαρξη ενός «παππού» –παππού μου υποτίθεται και φτιάχνω μια ιστορία για τον Θοδωρή.
Τρίτη, 22 Μαΐου 1999: Στον φοροτεχνικό Αλαλεόπουλο, στον Νίκο Μπακουνάκη στο Βήμα, παραδίδω το κείμενο για τον Μάρκο Μέσκο. Το απόγευμα στον Τάκη, παίρνω τον Βασίλη και τον Θοδωρή, πηγαίνουμε στο μάθημα των κινέζικων. Προηγουμένως καθόμαστε σ’ ένα καφέ στην Βαλαωρίτου. Καφές, πορτοκαλάδες, σάντουϊτς. Ενώ ο Βασίλης κάνει κινέζικα, σ’ ένα διπλανό γραφείο παίζουμε ένα επιτραπέζιο με τον Θοδωρή, με μια αριθμομηχανή. Όταν τελειώνουμε, έρχεται και τους παίρνει ο Τάκης. Στο γραφείο, στον Καστανιώτη, τακτοποιώ βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης μου. Στις 8 σε εκδήλωση για τον Διαμαντή Πεπελάση. Ο παρών Νίκος Κούνδουρος για τον επίσης παρόντα Μηνά Χρηστίδη: «Μια σταγόνα υδροκυάνιο» (γιατί;) Μετά σε «Greek House». Όταν τελειώνουμε, ο Τάκης με την Χριστίνα φεύγουν με τη μηχανή τους. Εμένα με φέρνει σπίτι μου ο Γιώργος Βέης.
Τετάρτη, 23 Μαΐου 1999: Πρωί ως το μεσημέρι διάφορες δουλειές. Γύρω στις 5 σε Σταμάτη Φασουλή. Τρώμε, κυρίως όμως επιλέγουμε κείμενα για το βιβλίο του Ένας ηθοποιός διημερεύει, που θα εκδοθεί το φθινόπωρο. Στις 9.30 με τον Μένη Κουμανταρέα και τη Λιλή στην «Φαίδρα», στην Φωκίωνος Νέγρη. Μεθαύριο κυκλοφορεί το βιβλίο του Η μέρα για τα γραπτά κι η νύχτα για το σώμα. Ο ίδιος έχει τη μελαγχολία της δουλειάς που έχει τελειώσει και δεν αλλάζει τίποτε πια.
Πέμπτη, 24 Μαΐου 1999: Ημέρα εγκαινίων πριν από τριανταεπτά χρόνια (1962) του τελευταίου μαγαζιού του πατέρα μου, της περίφημης «Μινέρβα» (με τη μοναδική πια «πάστα φούρνου», που τη λάτρευε ο Μάνος Χατζιδάκις) στην παραλία του Βόλου, Αργοναυτών και Γκλαβάνη. Γράφω το κείμενο για την Άλκη Ζέη που θα διαβάσω το βράδυ στην εκδήλωση που γίνεται προς τιμήν της στο «104» της Θεμιστοκλέους. Θα διαβάσει συγκλονιστικά η Κάτια Γέρου, ο Βαγγέλης Σκούφας που ήταν να μιλήσει και αυτός, έχει πάει σε άλλη εκδήλωση. Θα έρθει και η αδελφή μου με τρεις συναδέλφους της. Μετά την εκδήλωση για φαγητό με τους Αλμπάνηδες στο «Άμα λάχει».
Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2000: Το βράδυ με την Ασπασία Παπαθανασίου, την Σοφία Αλμπάνη και τη Βαρβάρα Χατζάκη στο «Θέατρο Τέχνης». Δυτική αποβάθρα του Κολτές. Ωραίο έργο, όπως επίσης και παράσταση, το πρώτο μέρος τουλάχιστον. Έξοχος ο Νίκος Αρβανίτης. Μετά την παράσταση, τρώμε οι τέσσερίς μας στην Λαχαναγορά. Ενώ ήμασταν ακόμη στο θέατρο, ο Κώστας Μουρσελάς μου είπε πόσο του άρεσε η σημερινή επιφυλλίδα μου στα Νέα.
Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2000: Το μεσημέρι ραντεβού με τον Κώστα Λαλιώτη στο Υπουργείο. Εγκάρδιος όσο ποτέ. Μου λέει πως αδυνάτισα, προσθέτοντας πως «η Μαρίνα έχει κόψει τον καφέ και κοντεύει να τρελαθεί». Μου υπόσχεται πως θα γράψει για τον τόμο με τις ομιλίες των νομπελιστών που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες. Στα τηλεφωνήματα που του γίνονται, μιλάει για άκρως απόρρητα θέματα σα να μην υπάρχει κανείς άλλος μέσα στο γραφείο. Μου αρέσει αυτή η εμπιστοσύνη. Μου λέει για τον Σημίτη πως «είναι ένα άκρως συναισθηματικό άτομο που δεν το δείχνει όμως ούτε στα παιδιά του». Για το βράδυ ακυρώνω την πρόσκληση για την «επίσημη» στο θέατρο «Βρετάνια» και ανεβαίνοντας στον Τάκη, ανάμεσα στα παιχνίδια του Βασίλη και του Θοδωρή, ολοκληρώνω την εργογραφία του Λέοντα Κουκούλα. Ο Θοδωρής ανακαλύπτει διαρκώς καινούργιους τρόπους «πλησιάσματος», απόψε θέλει να με προκαλέσει με τον θόρυβο που κάνουν τα δάχτυλά του όταν τα «σπάει». Φεύγοντας με τον Τάκη και την Χριστίνα περνάμε από το καθαριστήριο που ετοιμάζουν στην 17 Νοέμβρη, τα εγκαίνιά του θα γίνουν την Δευτέρα. Το έχουν κάνει υπέροχο.
Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2000: Έχω φέρει μάστορα στο σπίτι για να σοβαντίσει την κουζίνα, το ξήλωμα των ντουλαπιών έχει δημιουργήσει πρόβλημα. Είναι ένας ευγενέστατος άνθρωπος από τη Ρωσία, το όνομά του είναι Βλαδίμηρος. Στις εκδόσεις «Γαβριηλίδη», παραδίδω στον Σάμη για τη σειρά «Εκ νέου», το βιβλίο με τα ποιήματα του Λέοντα Κουκούλα. Ακυρώνω για το βράδυ τη συνάντηση με τον Μένη Κουμανταρέα, για να μείνω επιτέλους για λίγο σπίτι μου. Άλλωστε, από το μεσημέρι και, κατά διαστήματα, βρέχει καταρρακτωδώς. Κάνω διορθώσεις για τη Λέξη, σήμερα το πρωί έφυγε ο Φωστιέρης για το Παρίσι.
Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2000: Το βράδυ στο θέατρο «Πόρτα». Το σκλαβί της Ξένιας Καλογεροπούλου με την Μίνα Αδαμάκη. Μετά την παράσταση, με την Μίνα Αδαμάκη, την Ζωζώ Λιδερίκη και (αιφνίδια συνάντηση στην έξοδο του θεάτρου) με την Κατερίνα Γιαννάτου και την κόρη της Σαββίνα για φαγητό σε μία πιτσαρία Μεσογείων και Φειδιππίδου. Ως αργά με έντονη τη συγκίνηση της συνάντησης με την Κατερίνα Γιαννάτου που την επισκεπτόμουν, αρχές της δεκαετίας του ’70, ενώ ήταν ακόμη ενεργή οδοντογιατρός, στην οδό Σούτσου, στην Πλατεία Μαβίλη. Ο ίδιος έμενα πολύ κοντά, στην οδό Λαμψάκου. Ένας πολύ ωραίος άνθρωπος, σύζυγος του σπουδαίου δημοσιογράφου Σπύρου Γιαννάτου (η Σαββίνα, νήπιο ακόμη, γυρόφερνε στους χώρους του οδοντιατρείου πάνω σ’ ένα ποδηλατάκι).
Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009: Επιστροφή το μεσημέρι από την Ύδρα. Στρώνομαι αμέσως και δαχτυλογραφώ την επιφυλλίδα, την παραδίδω στην εφημερίδα. Βραδάκι πάλι στην εφημερίδα, προκειμένου να δω τη «διόρθωση», αφού προηγουμένως περάσω από το περίπτερο που είναι έξω από την πολυκατοικία που μένει η Μεγαπάνου για να πάρω την πίττα, τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα που μου έχει αφήσει η Αμαλία. Στις 9 στο θέατρο «Βολανάκης», με Άκη Δήμου, Μάνο Καρατζογιάννη και Βασιλική Αλμπάνη, ένα ωραίο έργο και μία συγκλονιστική παράσταση, με την Ρένη Πιττακή και τον Κωνσταντίνο Κάππα. Την παρακολουθούμε μαζί με την Μιμή Ντενίση που, αν και παραγωγή του θεάτρου της, δεν την είχε δει ακόμη. Με την εγκάρδια Μιμή στο διάλειμμα της παράστασης, κουβεντιάζουμε στο γραφείο της. Μετά την παράσταση με Άκη, Μάνο και Βασιλική στην «Αγορά». Ο συγκινητικότατος Θύμιος, για μια ακόμη φορά, ενώ κάνουμε έναν υψηλότατο λογαριασμό, δεν παίρνει δεκάρα.
Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009: Απόγευμα στις 6 με τον Μάνο Καρατζογιάννη στον σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη προκειμένου να συζητήσουμε την προοπτική να ανέβει το Χάρολντ και Μωντ, με δική του σκηνοθεσία και τον Μάνο στον ρόλο του Χάρολντ. Αλλά και για ένα CD με ηθοποιούς να τραγουδάνε τραγούδια που ακούστηκαν για πρώτη φορά στο θέατρο που θα προσφέρεται δωρεάν μαζί με ένα από τα επόμενα τεύχη της Λέξης. Όση ώρα κουβεντιάζουμε –έχουμε καθίσει στην κουζίνα– η γάτα του Νικολαΐδη έχει ανέβει στον νεροχύτη και πίνει νερό από τη βρύση. Φεύγουμε στις 8, ο Μάνος με αφήνει στη Μιχαλακοπούλου, για δύο ώρες στα Νέα, στη συνέχεια για δυόμιση ώρες στους Φωστιέρηδες τρώγοντας και κουβεντιάζοντας μαζί τους.
Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009: Βράδυ σε κυρία Μαίρη, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Μας έχει καλέσει για φαγητό ο Γιάννης Κοντός για τη γιορτή του. Μένης Κουμανταρέας, Κική Δημουλά, Αργύρης Παλούκας. Μετά την παράσταση της Λάσπης, έρχονται κι ο συγγραφέας της Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης με τον Μάνο Ελευθερίου. Η Ντόρα Βυζοβίτου με τεράστια συντροφιά κι έναν καθηγητή αρχαίου δράματος που μιλάει πολύ δυνατά σ’ ένα διπλανό τραπέζι. Κάνει πολύ κρύο, χωρίζουμε γύρω στις 12.30.
Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009: Βράδυ με Μάνο Καρατζογιάννη, Μάνο Ελευθερίου, Ντίνο Πετράτο και Δημήτρη Παπανικολάου (είναι καθηγητής πανεπιστημίου στην Οξφόρδη), στο Αμάρτημα της μητρός μου, του Βιζυηνού στο «Θέατρο Τέχνης». Επειδή έχω δει την παράσταση πριν από μία εβδομάδα, στο φουαγιέ του θεάτρου (μου έχουν αφήσει τα φώτα αναμμένα) γράφω την επιφυλλίδα της Πέμπτης. Κάθε φορά που ο Ηλίας Λογοθέτης βγαίνει από τη σκηνή κι έρχεται στο φουαγιέ για να ξαναμπεί στη σκηνή από μίαν άλλη πόρτα, λέμε και κάτι. Όταν τελειώνει η παράσταση, φεύγει ο Ελευθερίου, οι υπόλοιποι τέσσερις για φαγητό στην «Κανέλα». Έκπληξη ο Πανεπιστημιακός, συζητά με την ίδια άνεση τόσο για τον Βιζυηνό όσο και για την Πέγκυ Ζήνα. Στις 2 τη νύχτα, ενώ με το αυτοκίνητο του Μάνου τον πηγαίνουμε στο σπίτι του, τον αισθάνομαι ιδιαίτερα συγκινημένο, όταν ο χορευτής Δημήτρης Παπάζογλου, όπως μας έχει σταματήσει ένα «φανάρι», μας αναγνώρισε και μας έπιασε την κουβέντα.
Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009: Μετά τη διόρθωση της επιφυλλίδας το βραδάκι στα Νέα, με την ανιψιά μου στη brasserie της οδού Βαλαωρίτου. Ενώ συζητάμε, μπαίνει ο Τίτος Πατρίκιος, περνώντας είδε την πλάτη μου από την τζαμαρία, μ’ αναγνώρισε και θέλησε να πούμε καμιά κουβέντα. Στις 10 όταν τελειώνει η παράσταση της Ιοκάστης στο θέατρο «Χορν» –σχεδόν δίπλα στη brasserie– με την Βασιλική Αλμπάνη και τον φίλο της Λευτέρη –έχουν δει την παράσταση– ερχόμαστε στην αποθήκη της Λέξης –την έχουν διαρρήξει. Φαντάζομαι την έκπληξη των διαρρηκτών, όταν θα βρέθηκαν μπροστά σε τόνους αντιτύπων ενός περιοδικού που, επιπλέον, θα τους ήταν σίγουρα άγνωστο. Χωρίς να αισθανθώ καμιά απολύτως ταραχή, ερχόμαστε στην «Αγορά», στον Θύμιο. Μας περιμένουν ο Μάνος Καρατζογιάννης και η Σοφία Φιλιππίδου –στον Θύμιο έχω φέρει ως δώρο για τη γιορτή του που είναι σε λίγες μέρες, ένα χαρακτικό του Παναγιώτη Τέτση με αφιέρωση. Όταν φεύγουμε, σ’ ένα διπλανό τραπέζι τρώνε ο Γιάννης Βαρβέρης με την Ρένη Πιττακή. Φιλώ τη Ρένη κι ευχαριστώ τον Γιάννη για τα δώρα που μου έστειλε για τη γιορτή μου. Η Φιλιππίδου, αν και ο Βαρβέρης έχει γράψει στην Καθημερινή να εγκαταλείψει το θέατρο, λόγω του τρόπου που προφέρει το «ρ», τον χαιρετά εγκάρδια.
Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009: Νωρίς το πρωί σε Μάνο Ελευθερίου προκειμένου να μου δώσει τις φωτογραφίες για το CD, με τα τραγούδια του που ετοιμάζουν τα Νέα ως προσφορά. Στις 3.30 με Νίκο Σηφουνάκη σε «Brasserie» της Βαλαωρίτου. Μου προτείνει κάτι πολύ σημαντικό για το καλοκαίρι στην Μυτιλήνη. Του αποκαλύπτω τις λεπτομέρειες όσον αφορά το παρασκήνιο της συμμετοχής του Γιώργου Παπανδρέου στην εκδήλωση για τον Μάριο Πλωρίτη, στο θέατρο «Δανδουλάκη» (δεν τις έχω πει ούτε στον Καστανιώτη). Στο διπλανό μας τραπέζι, η Σμαρούλα Γιούλη με τον Βαγγέλη Λειβαδά σκυμμένοι πάνω από κουτιά με χάπια προσπαθούν να ξεκαθαρίσουν τι πρέπει να πάρει ο ένας, τι ο άλλος. Βλέποντας την σχεδόν απελπισμένη τους έκφραση, ο Νίκος θα κάνει μία ωραία παρατήρηση: Είναι φοβερό η θητεία σου στην τέχνη, να έχει υπάρξει παρηγορητική για τους άλλους, αλλά να μην παρηγορεί, έστω εκ των υστέρων, εσένα που διέγραψες αυτή τη θητεία». Στις 8.30 συνάντηση για δεύτερη φορά μέσα στη μέρα, με τον Μάνο Ελευθερίου προκειμένου να γράψουμε την «ιστορία» των τραγουδιών του για το προετοιμαζόμενο από τα Νέα CD. Τελικά, όμως, την γράφει μόνος του.
Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009: Όλη μέρα δουλειά στο σπίτι, τρώω ό,τι έχει περισσέψει από τα φαγητά που μου έχει φέρει μέσα στην εβδομάδα ο Λιοντάκης. Δεν υπάρχει τίποτε πιο απολαυστικό από το να μένω όλη τη μέρα στο σπίτι και να δουλεύω, να πιάνω το ένα ή το άλλο, τίποτε να μην τελειώνω, να μένουν όλα σε κατάσταση εκκρεμότητας, με την προοπτική να ολοκληρωθούν μέσα στον πυρετό της καθημερινής δουλειάς των επομένων ημερών.
