Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017: Από το πρωί ως το μεσημέρι περνώ στην έτοιμη σχεδόν ανθολογία Η Ελλάδα ταξιδεύει, ολοένα ταξιδεύει τις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου των ποιητών που περιλαμβάνει. Στις 3.30 την παραδίδω στην «Ιωλκό». Στα Νέα γράφω ένα κείμενο για το αφιέρωμα στον γλύπτη Γεώργιο Λάππα που έχω ετοιμάσει για το Βημαgazino. Στις 10 με Τίτο Πατρίκιο στην «Αγορά», στον Θύμιο. Μου αποκαλύπτει τις περιπέτειές του με διάφορους συναδέλφους, αλλά κυρίως μου μιλάει για το σκάνδαλο, μ’ έναν διανοούμενο που φρόντισε ώστε στους Ολυμπιακούς Αγώνες να περιληφθεί μια έκθεση ζωγραφικής με έργα ψυχικώς πασχόντων ατόμων, οργανωμένη από τη γυναίκα του, έναντι εκατομμυρίων. Παραμένει πάντα το ίδιο ζωηρός είτε εξιστορεί γεγονότα εξοργιστικά ή μελαγχολικά, είτε ευχάριστα και ελαφρώς πιπεράτα. Ο ίδιος έχει φάει σαρδέλες, εγώ μόνον φρούτα, ο λογαριασμός όμως έρχεται μηδενικός, όπως μηδενικός ήρθε και χθες βράδυ που φάγαμε εδώ με την Ζωζώ και τον Πύρρο. Φεύγοντας περνάμε από το διπλανό μαγαζί που είναι και αυτό επιχείρηση του Θύμιου για να τον ευχαριστήσουμε («κοντεύουμε να γίνουμε επαγγελματίες κερασμένοι», σχολιάζει ο Τίτος), αλλά και για να ευχηθούμε «χρόνια πολλά» στη Μιμή Ντενίση που έχει τα γενέθλιά της και έχει καλέσει σε τραπέζι την κόρη της Μαριτίνα, τη μητέρα της και την αδελφή της.
Τρίτη, 16 Μαΐου 2017: Ημέρα γενεθλίων του Αντώνη Φωστιέρη. Στην «Οδό Πανός» αγοράζω το τελευταίο τεύχος, με 5 αντί για 10 ευρώ. Στην «Τράπεζα Πειραιώς» έχει μπει στον λογαριασμό μου από τα Νέα το υπόλοιπο του δεύτερου δεκαπενθημέρου του προηγούμενου μηνός, 234 ευρώ. Στην Ομόνοια, σ’ ένα πολυκατάστημα της Πατησίων που κάνει μεγάλες εκπτώσεις, αγοράζω ένα καλοκαιρινό παντελόνι, σλιπ και κάλτσες. Στο βιβλιοπωλείο του «Εικοστού πρώτου», στη Ζαλόγγου, αγοράζω το τελευταίο τεύχος του Εντευκτηρίου που δημοσιεύει ημερολόγιά μου. Ετοιμάζω έναν φάκελο για την Μάρω Δούκα με την Οδό Πανός, το Εντευκτήριο και μια φωτογραφία της με τον Τάκη Σινόπουλο και τον Αλέξανδρο Κοτζιά που την βρήκα αναδιφώντας το αρχείο του Θανάση Βαλτινού και του τη ζήτησα για να τη δώσω στην Μάρω. Στις 10 στην «Αγορά», στον Θύμιο. Έρχονται ο Μάνος Ελευθερίου, ο Τίτος Πατρίκιος με μια φίλη του Κυπρία, ο Χάρης Λίθος με μια άγνωστή μας κοπέλα. Ο Τίτος μιλάει ακατάπαυστα, λέει πράγματα που τα έχω ακούσει πάμπολλες φορές, αλλά συμπεριφέρομαι σα να τα ακούω για πρώτη φορά (φαίνεται πως τα θυμάται τόσο καλά, αν και πρόκειται για πολύ παλιά περιστατικά, γιατί τα επαναλαμβάνει διαρκώς). Ο Ελευθερίου σαν κάτι να έχει πάθει τον τελευταίο χρόνο και να θέλει να λέει διαρκώς πράγματα που τον εκθέτουν, ενώ παλαιότερα συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Όταν έρχεται ο λογαριασμός –90 ευρώ– τον πληρώνουν ο Ελευθερίου και ο Λίθος, ο Πατρίκιος μένει με το 20ευρω στο χέρι.
Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017: Γράφω με σχετική άνεση το κείμενο για τα διηγήματα της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου (μια ευγενέστατη γυναίκα, τη γνώρισα στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, στη Θεσσαλονίκη). Απομεσήμερο στον Γιάννη Βαρβιτσιώτη, με μια τσάντα με βιβλία που του στέλνει ο Μάνος Ελευθερίου. Στον Καστανιώτη ο Λιοντάκης μου έχει φέρει ρεβύθια, δεν τρώγονται με τίποτε, πέτρες. Σε Νέα υπαγορεύω σε Κατερίνα Μαρούσιτς το κείμενο για τα διηγήματα της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου. Κάνω την τυπογραφική διόρθωση των κειμένων του αφιερώματος στον γλύπτη Γιώργο Λάππα που έχω ετοιμάσει για το Βημαgazino της Κυριακής. Στον Καστανιώτη ο Γιώργος Ζεβελάκης έχει αφήσει το κείμενό του για τη σελίδα των Νέων «Μια φωτογραφία πολλές ιστορίες». Με μια σοκολατόπιτα από τον «Ασημακόπουλο», στις 9.30, με ταξί σε Αγία Βαρβάρα. Μ’ έχουν καλέσει για φαγητό οι γονείς του Σπύρου, φτωχοί άνθρωποι αλλά νοικοκύρηδες. Μένουν σε μια μονοκατοικία, από τον τρόπο που έχουν οργανώσει μια μικροσκοπική αυλή στο πίσω μέρος του σπιτιού, σκιασμένη από μια κληματαριά, με πολλές γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια, καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με ανθρώπους που ακόμη και μια απλή έξοδος ως το καφενείο της γειτονιάς, δεν μιλάμε για διακοπές, τους είναι απαγορευμένη. Μαζί μας είναι και η αδελφή του Σπύρου με το αγοράκι της, τον Κωνσταντίνο, δύο χρόνων. Όταν έφτασα, με περίμενε ο Σπύρος στην είσοδο του σπιτιού, λέγοντάς μου «Το πόσο χαίρομαι που ήρθες, δεν λέγεται». Στις 12, όταν φεύγω, ο Σπύρος θέλει να με ανεβάσει με το μηχανάκι του στην Αθήνα, αλλά κάνει κρύο, πηγαίνουμε με τα πόδια ως την λεωφόρο για να βρω ταξί. Αύριο πρωί, όταν ανοίξω το κινητό, θα βρω μήνυμά του που μου το άφησε στις 12.30, μισή ώρα αφότου έφυγα. Μου λέει: «Μόλις φτάσεις σπίτι, να μου τηλεφωνήσεις».
Τρίτη, 23 Μαΐου 2017: Όλη μέρα στο σπίτι, δουλεύω, δεν βγαίνω καθόλου. Στις 10.30, στην Ιπποκράτους, τρώω ένα σουβλάκι στο «Καλοψημένο». Με το μετρό σε Νέα, περισσότερο για να παρατείνω την παραμονή μου έξω παρά γιατί χρειάζεται, αν και κάτι μου έχει αφήσει πάνω στο γραφείο μου ο Μητσάκος. Στις 12 επιστρέφω με ταξί σπίτι.
Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017: Στο βιβλιοπωλείο του Φαρφουλά στη Μαυρομιχάλη, αφήνω τον φάκελο με τα βιβλία για τον Γιάννη Βιτσαρά. Στο γραφείο του Σωτήρη Φέλιου, στο Κολωνάκι, δίνω σ’ έναν γραμματέα, μια φωτογραφία του Κώστα Ταχτσή που μου τη ζήτησε ο ίδιος για να γράψει για τη σελίδα «Μια φωτογραφία, πολλές ιστορίες». Στη συνέχεια σε Νέα υπαγορεύω στην Κατερίνα Μαρούσιτς το κείμενο για το βιβλίο του Νίκου Σηφουνάκη. Στις 2, δύο απανωτές συναντήσεις (στον διπλανό «Παύλου») με την Τατιάνα Πολάλη και τον συνθέτη Δημήτρη Μαραμή, προκειμένου να τους δώσω τις φωτογραφίες ώστε να γράψουν για την ίδια σελίδα των Νέων. Στις 8.30 έρχεται σε Νέα η Σοφία Αλμπάνη, σε θέατρο «Βασιλάκου». Πρεμιέρα του Μάνου Καρατζογιάννη με τις Φωνές του Χάρολντ Πίντερ. Θαυμάσια παράσταση, έξοχος και ο ίδιος, ίσως για πρώτη φορά χρησιμοποιεί όλους τους φωνητικούς τόνους που διαθέτει. Μετά την παράσταση με την Δήμητρα Παναγοπούλου και την Αλμπάνη για φαγητό στην «Αγορά», στον Θύμιο. Λίγο αργότερα έρχεται και ο Καρατζογιάννης, ο λογαριασμός, ως συνήθως, μηδενικός. «Επαγγελματίες κερασμένοι» που λέει ο Πατρίκιος.
Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017: Δουλειά ως το μεσημέρι στο σπίτι. Όταν βγαίνω, με τα πόδια Αθηνάς και Βλαχάβα, η Αλεξάνδρα Βοβολίνη μου δίνει τους δύο τόμους με τα απομνημονεύματα του Χρήστου Σαρτζετάκη. Στο «Αιγαίον», τρώω λουκουμάδες, σπίτι, κοιμάμαι 4-5. Με ταξί σε Σύλβια Ιωάννου, της δίνω τους δύο τόμους των απομνημονευμάτων του Χρήστου Σαρτζετάκη με το ίδιο ταξί σε Σωτήρη Σόρογκα. Μου έχει ετοιμάσει για να μου το χαρίσει ένα έργο του, χωρίς να του το έχω ζητήσει, ώστε πουλώντας το ν’ αντιμετωπίσω μερικά από τα πάγια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Χρειάζομαι και μια λιθογραφία του με αφιέρωση, αλλά ντρέπομαι να του τη ζητήσω. Ενώ συζητάμε, χτυπάει το κινητό μου, είναι ο Κωστής Χατζηδάκης (της Νέας Δημοκρατίας), έχει έτοιμο το κείμενό του για τη σελίδα της φωτογραφίας. Του λέω για το δώρο που μου κάνει ο Σόρογκας, μου ζητάει να του τον δώσω να του μιλήσει, τον ευχαριστεί και ο ίδιος για λογαριασμό μου. Με ταξί σε Νέα, έχουν έρθει τα κείμενα του Δημήτρη Σεβαστάκη και του Κωστή Χατζηδάκη για τη φωτογραφία. Στις 8 σε «Εθνικό Θέατρο» με τον Μηνά Βιντιάδη. Το έργο του Πολωνού συγγραφέα Ταντέους Σλομποντζιανεκ Η τάξη μας. Ωραίο έργο, αλλά πολύ σκληρό. Εντυπωσιακό, αλλά κουραστικό, άριστοι οι ηθοποιοί. Έτσι ή αλλιώς μια σημαντική δουλειά του Τάκη Τζαμαργιά. Όταν τελειώνει η παράσταση με το μετρό σε Νέα. Βλέπω, μη τυχόν κι έχει ξεφύγει κανένα λάθος, τις σελίδες του Σαββάτου. Στις 1 βρίσκομαι να τρώω μπιφτέκια γωνία Ακαδημίας και Ασκληπιού, είναι το μαγαζί που προμήθευε με σουβλάκια το Μέγαρο Μαξίμου, όταν ήταν πρωθυπουργός ο Κώστας Καραμανλής.
Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017: Επιτέλους «ανακαλύπτω» ένα πλυντήριο, γωνία Ιπποκράτους και Ερεσσού, φέρνω δύο τσάντες γεμάτες με ρούχα. Στην «Ιωλκό» (ο εκδότης Κώστας Κορίδης λείπει στις Βρυξέλλες) παραδίδω στην Ζωή Ιωακειμίδου τις τελευταίες διορθώσεις της ανθολογίας Η Ελλάδα ταξιδεύει, ολοένα ταξιδεύει έχοντας προσθέσει τρία ποιήματα, του Τίτου Πατρίκιου, του Αντώνη Φωστιέρη και του Ηλία Κεφάλα. Όλο το απόγευμα απομαγνητοφωνώ το ήμισυ –και περισσότερο– της συνομιλίας με τον Σωτήρη Σόρογκα και τον Θοδωρή Ρουσόπουλο. Στις 10.30 σε «Αγορά», στον Θύμιο. Έρχονται η Ζωζώ με τον Πύρρο και τη φίλη τους την Έλπη που έχει αύριο τα γενέθλιά της. Η Έλπη έχει φέρει από τη Θεσσαλονίκη μία τούρτα με δύο κεράκια, από τον «Αγαπητό». Στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, φεύγοντας οι τρεις τους για την Κινέτα, με κατεβάζουν στην Ομόνοια. Αγοράζω τα Νέα του Σαββάτου για τους τρεις τους και για μένα. Με ταξί επιστρέφω σπίτι μου.
Κυριακή, 28 Μαΐου 2017: Με ταξί στον σταθμό του Ηλεκτρικού στην Κηφισιά. Με παραλαμβάνουν ο Στρατής Παττακός με την Βιβή, ερχόμαστε στην Χαλκίδα. Καλεσμένοι του καρδιοχειρουργού Γιάννη Μαντά, μαζί μας και η γυναίκα του με την κόρη τους Άννα, ηθοποιό, που έκανε στο Τρίτο Στεφάνι του Ταχτσή την Νίνα σε νεαρή ηλικία στην παράσταση (το λιγότερο προβληματική), που είχε ανεβάσει στη διασκευή του Σταμάτη Φασουλή και τη δική μου ο Θανάσης Παπαγεωργίου στο ΚΘΒΕ. Άψογη περιποίηση του ζεύγους και της κόρης τους, σε μια ψαροταβέρνα, «Ο Γιάννης». Επιστρέφουμε στις 5 το απόγευμα. Στις 6, στην είσοδο του ραδιοφωνικού σταθμού 9.84, με περιμένει ο Μάνος Ελευθερίου, κατευθείαν στο θέατρο VAULT. Έρχεται και ο Σπύρος. Με πρόσκληση του Δημήτρη Καρατζιά, το έργο λέγεται The cuzingroom. Επτά γυμνοί άνδρες για δύο περίπου ώρες, υποτίθεται πως έχουν εξοικειωθεί σε τέτοιο βαθμό με τα δεινά και τη βία που συνεπάγονται οι πόλεμοι, ώστε τρώει ο ένας τον άλλον. Κάτι αφόρητο για τους θεατές και ίσως και για τους ηθοποιούς. Μετά την παράσταση ο Ελευθερίου κάνει το τραπέζι στον Σπύρο και σε μένα στον «Μάστρα» της Παπαδιαμαντοπούλου. Στην είσοδο του πολύ κοντινού ΔΟΛ, παίρνω τον φάκελο με τα ποιήματά του που μου έχει αφήσει ο Βαγγέλης Χρόνης.
