Αγαπημένο μου ημερολόγιο
(Caro diario)
1993
Σκηνοθεσία: Nάνι Μορέτι
Ηθοποιοί: Νάνι Μορέτι, Τζένιφερ Μπιλς, Ρενάτο Καρπεντιέρι
Με τρόπο πολύ απλό
–που είναι και το πιο δύσκολο–
ο λόγος γίνεται εικόνα
και η εικόνα μάς οδηγεί εκεί
που ο μουσάτος με τη βέσπα αγάπησε.
Οι Ιταλοί μπορούν και αγαπούν
τους τόπους, τις εξαιρετικές μουσικές
και το ημερολόγιό τους.
Κι εμείς μπορούμε.
Ίσως πιο πολύ.
Τα μήλα του Αδάμ
(Adam’s Apples)
2005
Σκηνοθεσία: Άντερς Τόμας Γιένσεν
Ηθοποιοί: Μαντς Μίκελσεν, Ούλριχ Τόμσεν, Αλί Καζίμ, Νικόλας Μπρο
Πώς είναι η μηλόπιτα του Θεού
ο Ιώβ
τα μαύρα πουλιά
τα άσπρα σκουλήκια
(όχι ακόμα, δεν θ’ ανατριχιάσω ούτε θα ξεράσω)
και ο ουρανός σε ποιους ανήκει;
Σε όλους
ή σε λίγους
στους Πακιστανούς
στους παπάδες
στους νεοναζί
και η συγχώρεση
τι όπλο είναι
μας σκοτώνει
ή μας ανοίγει μια τρύπα στην καρδιά;
(είχα κάτι αιώνες ν’ ακούσω τους Bee Gees)
Η κόκκινη χελώνα
(La tortue rouge)
2016
Σκηνοθεσία: Μίκαελ Ντούντοκ ντε Βιτ
Animation
Η ερημιά του ανδρός,
αυτό το αίσθημα του μηδενός
η κραυγή των γλάρων
η αναλαμπή των φάρων
όπως το σκοτάδι πέφτει
η κόκκινη χελώνα
χρυσό αγκίστρι
και γυναίκα
η μεταμόρφωσή της γίνεται
κόκκινα μακριά μαλλιά
μα και παιδί
και το παιδί κραυγή
και φτου ξανά
απ’ την αρχή:
είσαι το ανθάκι που μυρίζω
και λιγώνομαι
σε φιλούν
όλα τα ζώα
με μεγάλα μάτια
αθώα.
Dogman
2018
Σκηνοθεσία: Mατέο Γκαρόνε
Ηθοποιοί: Μαρτσέλο Φόντε, Εντουάρντο Πέσε, Άνταμο Ντιονίζι
Για τα σκυλιά
για τους ανθρώπους-σκυλιά
για τους ανθρώπους amore
για την ευαισθησία
που την τρώει ο πισινός της
κι όταν η βία ξεσπάσει
νίπτει τας χείρας της
(αν της έχουν μείνει βέβαια χέρια).
Ο τρίτος άνθρωπος
(The Third Man)
1949
Σκηνοθεσία: Κάρολ Ριντ
Ηθοποιοί: Όρσον Γουέλς, Τζόζεφ Κότεν, Αλίντα Βάλι
Την έχω δει αμέτρητες φορές, σε διαφορετικές ηλικίες, και πάντα μ’ αιχμαλωτίζει, μου αφήνει κάτι, κάτι καινούργιο βλέπω. Είναι αυτό το ασπρόμαυρο, οι φωτισμοί, το δαιμόνιο μάτι που κρύβεται από πίσω;
O καιρός των τσιγγάνων
(Dom Za Ve Sanje)
1988
Σκηνοθεσία: Εμίρ Κουστουρίτσα
Ηθοποιοί: Ντάβορ Ντούμοβιτς, Λιούμπικα Άτζοβιτς, Μπόρα Τοντόροβιτς
Μ’ έμαθε ν’ αγαπάω τη λάσπη και τα φτερά στους ώμους.
Ότι η αγάπη πίνεται σαν ρακί
και με φως και με σκοτεινιά
και ν’ αποδέχομαι αδιακρίτως (μανιακούς, τρελούς, όλοι αδέρφια)
τους ανθρώπους.
Ειδικά αυτούς που γυρνοβολάνε ασκόπως
δίχως σύνορα
χωρίς πατρίδα
αλλά με αρχές
σαν τσιγγάνοι.
Blade Runner
1982
Σκηνοθεσία: Ρίντλει Σκοτ
Ηθοποιοί: Χάρισον Φορντ, Σον Γιανγκ, Ρούτγκερ Χάουερ
Το διάφραγμα αυτού του ματιού
δεν είναι δικό μου
είναι αλλουνού
και μπορεί να έχω κατασκευαστεί
από σκάρτα υλικά
η αγάπη όμως αντέχει
για πράγματα και πρόσωπα
που θεώρησα ιδανικά.
Η σκηνή στο τέλος
για τα δάκρυα της βροχής
που δεν προλάβαμε
τα δάκρυα μιας θυσίας που δεν τολμήσαμε
παρά το ουράνιο χάδι που λάβαμε.
Όταν η επιστημονική φαντασία
γίνεται πραγματικότητα
η μουσική γίνεται ανάσα.
