Οι ταινίες είναι συντροφιά, είναι φρενάρισμα χρόνου, είναι χρώματα, κινήσεις, μουσική, γωνίες λήψης, μυρωδιές, κι εγώ σαν σκυλί τις ακολουθώ.
Μερικές ταινίες είναι ποιήματα και μυθιστορήματα.
Τις ταινίες τις αγαπώ και τις «μισώ» –επειδή με επηρεάζουν οι «καλές», μου δίνουν ένα χαστούκι, κάνω μια βόλτα στο τετράγωνο και τις σκέφτομαι, μου δείχνουν την «αλήθεια» των άλλων αλλά και τη δική μου.
Οι ταινίες έχουν λόγο αλλά δεν θα γίνουν ποτέ Λόγος.
Οι ταινίες έχουν μουσική αλλά δεν θα γίνουν ποτέ Μουσική.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη Ζωγραφική.
Οι ηθοποιοί βγαίνουν στο φως, οι σκηνοθέτες συνήθως μένουν στο σκοτάδι.
Θα παραμείνω πάντοτε σκυλί του σινεμά.
*
Μεγαλώνοντας
(Boyhood)
2014
Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
Ηθοποιοί: Έλαρ Κολτρέιν, Ίθαν Χοκ, Πατρίσια Αρκέτ
Πώς χωνόμαστε μέσα στα πράγματα σπουδάζουμε γνωρίζουμε ανθρώπους μερικοί παντρευόμαστε κάνουμε ή δεν κάνουμε παιδιά χωρίζουμε ή δεν χωρίζουμε μετά η πραγματικότητα μας πλακώνει υπάρχουν κι ελάχιστοι που ακολουθούν το αστέρι τους με όποιο κόστος με κανένα κόστος ο υπερβολικός φόβος μάς χωρίζει για το τι θα πουν οι άλλοι (να πάνε να χεστούν οι άλλοι πάντα κάτι θα βρουν να πουν).Μια ταινία που χτίζεται πάνω στον χρόνο των ηθοποιών (όχι πως οι άλλες δεν τον παγώνουν).
Ο ταξιτζής
(Taxi Driver)
1976
Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορτσέζε
Ηθοποιοί: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τζόντι Φόστερ
Ένα κομμάτι πανί που γίνεται ό,τι ζητήσεις. Στο Brazil ή στον Ταξιτζή τον πρωτοείδα; Μεταμορφώσεις συνεχείς. Σ’ έκανε να πιστεύεις ότι ήταν αυτό που έβλεπες. Μάλλον επειδή το πίστευε κι αυτός. Δεν υποκρινόταν. Ήταν. Όσο μεγάλωνε, το προσωπικό του δράμα έβγαινε. Κι αυτό είχε συσσωρευτεί γύρω από το στόμα.
Άσχημος ή όμορφος; Και τα δύο. Κι όταν τον κοιτάς είναι σαν να κοιτάζεις μια τίγρη βαθιά μέσα στα μάτια.
Στον Ταξιτζή το κόκκινο του αίματος είναι σαν το βαμμένο κόκκινο μικρό νύχι του νταβατζή (Χάρβεϊ Καϊτέλ).
Ένας λόγος να ξυρίσω τα μαλλιά μου μοϊκάνα.
Ένας θύσανος τρίχες σ’ ένα στήθος τόσο δυνατό κι ευαίσθητο.
Ο τρόπος που ρίχνει κάτω την τηλεόραση δείχνει το ξέκομμά του από την «κοινωνία».
Ο προσωπικός μονόλογός του είναι ακόμη σημαία για ατομική επανάσταση έστω κι αν περνάει από τη βία. «Are you talking to me?» στον καθρέφτη.
Κατά τη γνώμη μου η ταινία θα τελείωνε δυνατότερα με τους φόνους. Ως εκεί.
Λευκός θεός
2014
Σκηνοθεσία: Κορνέλ Μουντρούτσο
Ηθοποιοί: Σοφία Πζότα, Σάντορ Ζότερ, Σάμπολκς Τουρότσι
Τα ζώα έχουν φτερά που δεν βλέπουμε επειδή είμαστε τυφλοί. Οι αγελάδες, τα γουρούνια, οι σκαντζόχοιροι, τα πρόβατα, τα κατσίκια, τα γατιά, τα γαϊδούρια, τα άλογα, τα σκυλιά και τόσα άλλα, τα φίδια και τόσα ακόμα που δεν μπορώ ν’ αναφέρω τώρα, τα ζώα θέλουν και μπορούν γιατί δεν υποκρίνονται, έχουν ψυχή ανώτερη από τη δική μας επειδή αψηφούν τον θάνατο, μερικές φορές κι αυτόν τον φόβο για ένα χάδι. Τα ζώα είναι παιδιά, δεν είναι δούλοι, κι ο βασανισμός τους τιμωρείται όχι από τον νόμο –ποιος ενδιαφέρεται για τον νόμο;– μα απ’ τον λευκό θεό ή τον μαύρο, ανάλογα με το χρώμα του δέρματος που οδηγεί τη ζωή μας σε απάνεμο λιμάνι ή σε θύελλα.Τα ζώα χαμογελάνε, πεινάνε, κλαίνε, σιχαίνονται, ερωτεύονται, υποφέρουν, πονάνε, γαμάνε, όπως κι εμείς. Απλώς δεν το κάνουν για ν’ αποδείξουν κάτι.
Pat Garrett and Billy the Kid
1973
Σκηνοθεσία: Σαμ Πέκινπα
Ηθοποιοί: Τζέιμς Κόμπερν, Κρις Κριστόφερσον, Μπομπ Ντίλαν
Κάθε παράνομος που κυνηγάει και τελικά σκοτώνει το κράτος είναι ένας μικρός Χριστός. Κι όλα αυτά μέσα από τα μάτια και τη μουσική του Ντίλαν.
Pulp Fiction
1994
Σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο
Ηθοποιοί: Τζον Τραβόλτα, Ούμα Θέρμαν, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μπρους Γουίλις
Κατά κάποιον τρόπο αυτή η ταινία μού άνοιξε τον δρόμο για να γράψω την Κόκκινη. Το μακάβριο χιούμορ, οι ιστορίες που ενώνονταν για να γίνουν μία, όλα ήταν πιθανά, χαμογελαστά κι ελεύθερα, όπως η γλώσσα και η μουσική. Τα πράγματα που σιωπηλά πιθηκίζουμε αποδεικνύονται στο τέλος γελοία. Όλα έχουν αισθητική κι ένα ξεχωριστό στυλ. Κι ο έρωτας. Ύφος, όλα.
Καπερναούμ
2018
Σκηνοθεσία: Ναντίν Λαμπακί
Ηθοποιοί: Ζαΐν Αλ Ραφία, Γιορντάνος Σίφεραου
Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος, μη μ’ αρνηθείς αυτή την εκδρομή, έθαψα τις όμορφες στιγμές μου, αντί γι’ αυτό φύτεψα δυο κερασιές, και τώρα που άνθισαν μες στο κεφάλι ένα παιδί έντεκα χρονών για ν’ αρνηθεί τη μάνα του ξεκλείδωσε τη ζωή και τα είδε όλα.
Εκεί που χτυπά η καρδιά
(Τhis must be the place)
2011
Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο
Ηθοποιοί: Σον Πεν, Φράνσες Μακ Ντόρμαντ, Τζουντ Χιρς
Επειδή μ’ αρέσει ο Σον Πεν και οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει στον θεατή του, και μ’ άρεσαν οι Talking Heads και μ’ αρέσουν τα πλάνα και οι μουσικές του Σορεντίνο. Και κάποτε έρχεται η στιγμή που δεν φοβάσαι πια, κι αυτή είναι η τωρινή, κι από τότε δεν φοβάσαι ξανά.