…κι έτσι που λες βρίσκουν τρόπους οι εραστές τον χρόνο να ξεκάνουν, πίσω στα παιδικά τα χρόνια ξανά και ξανά να επιστρέφουν, ορισμένοι μάλιστα να επαίρονται κιόλας ότι ποτέ δεν βγήκαν από της παιδικής ηλικίας τον λαβύρινθο, ότι πάντα εκεί έμειναν, ως ενήλικες και λίαν ώριμοι μάλιστα που αποφάσισαν να μην εξέλθουν από το Λούνα Παρκ της Παθιασμένης Πιτσιρικαρίας κι εκεί αενάως να τραγουδάνε το τραγούδι που ξεγελάει τον χρόνο και από κει να βάλλουν ακατάπαυτα κατά των κακών και των κακομούτσουνων και των ελεεινών που μαγαρίζουν τη ζωή που φτηναίνουνε τον βίο που αποτελούν προσβολή και για τις έξι αισθήσεις, κι αυτό έπραξαν κάτι ωραίοι τύποι που μπορείς κάλλιστα να τους έχεις πρότυπο δεν χάνεις τίποτα δεν κινδυνεύεις να σε μπαγλαρώσουν αν τέτοιους μπαγάσηδες έχεις για εικόνισμα, διότι το κόλπο είναι να παριστάνεις ότι έχεις βγει από της παιδικής ηλικίας το μέλαθρο και ασχολείσαι με τα όσα κι οι άλλοι ασχολούνται αλλά αυτό είναι το καμουφλάζ, η παραλλαγή, η κάλυψη, και παραμένεις έτσι undecover agent του Καλού με κου κεφαλαίο Λόγου με λου κεφαλαίο καθόσον εν προκειμένω, μ’ ακούς Βασίλη;, σ᾽ ακούω να λες, και όντως να μ’ ακούς διότι καίτοι μιλάμε περί παιδικής ηλικίας και παιχνιδιού μιλάμε απολύτως σοβαρά και ενηλίκως σοβαρά, συνεπώς όταν ομιλώ και λέγω περί Καλού Λόγου, με κεφαλαία κου και λου, δεν ομιλώ περί λόγου, τύπου Τι λόγο είχε ο Τσετ ο Πεταλούδας να τα βάλει με τον Ντέρτυ Χάρρυ, ή τύπου Μα είναι λόγος τώρα επειδή μέθυσε και πλάγιασε με την αδελφή της όχι μόνο να πετάξει απ’ το σπίτι τον Φιούριους Ράσκυ η Τόνια Αλαμπρατσέτα αλλά και να του εκτοξεύσει απ’ το μπαλκόνι όλα του τα υπάρχοντα συν και τον δίσκο των Can, ξέρεις ποιον σου λέω, το Ege Bamyasi, αντιλαμβάνεσαι λοιπόν, Βασίλη μου, ότι μιλώ περί Καλού Λόγου αλλέως πως, ήτοι φιλοσοφικώς, τύπου Κριτική του Καθαρού Λόγου, τύπου Λόγος & Επανάσταση, για να θυμηθούμε και τον Μαρκούζε που τόσα καλούδια μας πρόσφερε, ιδίως το εν λόγω Λόγος & Επανάσταση, από τα πιο γεμάτα και γαμάτα πονήματα για το έργο του Μάστορα Εγέλου, τύπου ο Λόγος στην Ιστορία του ιδίου του Εγέλου, τον οποίο Έγελο ο αείμνηστος ποιητής και σωσίας του Τόμας Μαν Διονύσης Μενίδης είχε εν έτει χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα, παρακαλώ, χαρακτηρίσει μέγα punk φιλόσοφο, αν είναι δυνατόν!, κι όμως είναι!, γιατί να μην είναι;, τα πάντα είναι δυνατά, τα πάντα παίζονται, είχεν άλλωστε αποφανθεί ο περιβόητος Γέρος του Βουνού, ναι αμέ, Τίποτα Δεν Είναι Αληθινό Τα Πάντα Επιτρέπονται είχε ψελλίσει ο Χασάν Ιμπν Σαμπάχ, ο Πρωτοσύγκελος του Άλαμουτ, του Απόρθητου Οχυρού, ο οποίος Πρωτοσύγκελος του Άλαμουτ τους έκανε τους οχτρούς όλους τ’ αλατιού, ακριβώς εμμένοντας και αυτός στα κόλπα και στα όπλα της παιδικής ηλικίας, πάει να πει παίζοντας με την ποίηση, που η ποίηση είναι το πεδίον βολής της παιδικής ηλικίας, το είχε εμμέσως πει και ο ζαβός αλλήθωρος φιλοζόφ, ο Ιωάννης Παύλος Σαρτρ, ναι, Βασίλη, είχε αποφανθεί ο Σαρτρ, ότι ποιητής είναι κάποιος που βιαίως τον εξόρισαν από την παιδική ηλικία, αλλά, λέω εγώ, ο βιαίως εξορισθείς επανέρχεται αενάως και πλατσουρίζει ασμένως στην τάφρο της παιδικής ηλικίας, διότι αν δεν πλατσουρίσεις ασμένως σ’ αυτήν την τάφρο, σ’ αυτήν τη ζωοδότρα κολυμπήθρα πού αλλού θα πλατσουρίσεις, οπότε λοιπόν, για να επανέλθω, καλά κάνουμε κι έχουμε εικονίσματα τους αγίους που αγρίως εμμένουν αιώνες τώρα να πεσσεύουν, έχει ειπωθεί Αἰὼν παῖς ἐστι παίζων, πεσσεύων, άνω τελεία, παιδὸς ἡ βασιληίη, αμ τι γαρ!, αμ τι γαρ!, αμ τι γαρ!, τρις, διότι άμα δεν πεσσεύεις δεν μένεις παιδί και παθαίνεις εμβοές και ταχυκαρδίες και φλεβίτιδες και ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές από τα χαζοάγχη της καθημερινής ζωής και την πατάς και στην ερωτική επικράτεια, το ʼχε γράψει κι ο Μαγιακόφσκι στην ακροτελεύτια επιστολή του, Του Έρωτος το Πλεούμενο Τσακίζεται στα Βράχια της Καθημερινής Ζωής, ήγουν οφείλεις, αν είναι καλά να τα πηγαίνεις και στην ερωτική επικράτεια να κάμεις Λούνα Παρκ και Παιδική Χαρά την καθημερινή ζωή και να μην έχει υφάλους και λιθάρια υποβρύχια που θα τσακίσουν το πλεούμενό σου και θα πάει κατά διαβόλου η βαρκάδα με τη Θεά τη Φρέγια, την Κόκκινη Κερασένια Βασίλισσα του Αρνητικού, κι όταν ομιλώ και λέγω Αρνητικό το εννοώ με την εγελιανή έννοια, εννοώ την εργασία του αρνητικού που υπερβαίνει μίζερες καταστάσεις και σε οδηγεί στην άρνηση της άρνησης και στων ονείρων την πραγμάτωση και στο να κάνεις τις βόλτες σου με την Κόκκινη Φρέγια που το κόκκινο άρμα της το σέρνουν έξι κόκκινες αγριόγατες και σού ʼρχεται με το άρμα για μπρέκφαστ και μένει μαζί σου για να συμπράξετε στην Ευλογημένη Έλευσης της Εποχής των Επανειλημμένων Συνταράξεων στην αρένα της Παιδικής Ηλικίας, ώστε να διαδώσετε στα πέρατα της οικουμένης, πάει να πει στα περίχωρα της Κυψέλης, τον Καλό Λόγο, με κεφαλαία κου και λου, μην τα ξαναλέμε, και ν’ αρχίσει το σύμπαν να γίνεται ένα αχανές φραουλοχώραφο και ν’ ακούγεται απ’ τα μεγάφωνα του Κυψελιώτικου Άλαμουτ ο παιάνας των Σκαθαριών Strawberry Fields Forever, διότι Σύμπραξη και Συντάραξη και Συναγερμός του Καλού Λόγου δίχως παιάνα γίνεται;, δεν γίνεται, όχι, Βασίλη μου δεν γίνεται, άκου με που σου λέω, το έχω ψάξει το ζήτημα, και επαίρομαι ότι είμαι από τους πρώτους που ασπάστηκαν την εξωφρενική φαινομενικά θεωρία ότι ο Τέοντορ Αντόρνο, μάλιστα ο Τέντυ μας, ο Μουσηγέτης της Φρανκφούρτης κρύβεται πίσω από τους Beatles, ναι, ουί, γέα, γιαβόλ, και ντα, ο Αντόρνο είναι ο συνθέτης και στιχουργός όλων, μα όλων, των ασμάτων και παιάνων των Σκαθαριών, και άλλο δεν έκαναν τα Σκαθάρια από το να προμοτάρουν και να διαλαλούν στα κέντρα του καπιταλισμού τις ανατρεπτικές ιδέες των φρανκφουρτιανών, πάει να πει του Τέντυ μας και των συν αυτώ, ήγουν, για να λέμε ονόματα και διευθύνσεις, εξάλλου και εν εξάλλω ύστερα από εννέα Sailor Jerry εδώ που είμαστε, στη μπάρα τη φιλόξενη του Night-Club των Συνειρμών, γιατί να μην πούμε ονόματα και διευθύνσεις, τι θα μας συγκρατήσει;, η φρόνηση;, ας γελάσω, η σύνεση;, ας ξαναγελάσω, οι συν αυτώ του Τέντυ, έλεγα, ναι, ο Μαρκούζε κι ο Χορκχάιμερ κι ο λατρεμένος Βάλτερ-Να-Πιούμε, ο Άγγελος της Ιστορίας, ο Μπένγιαμιν, αυτοί ακριβώς, με αρχηγό τον Τέντυ έστησαν τη ματσαράγκα να γράφουν άσματα αθώα και άκακα και γλυκανάλατα, τύπου Σαγαπώ Μαγαπάς, κι αργότερα Ομπλαντί Ομπλαντά, που δουρειοϊππικώς εισέβαλλαν στα προπύργια του φαύλου καπιταλισμού και διέδιδαν τις λάγνες εξεγερτικές ιδέες του Τέντυ που, μην ξεχνάμε, το βασικό του έργο φέρει την τιτλάρα Αρνητική Διαλεκτική, πού το πας αυτό;, έλα μου ντε, πού το πας, και ξεμυάλιζαν, τα άσματα και οι ιδέες, την πιτσιρικαρία και την έστρεφαν ενάντια στις ξεφτιλισμένες και ξεφτισμένες πρακτικές του φαύλου, ας επαναληφθεί, ας τονιστεί, ας υπογραμμιστεί, καπιταλισμού, ούτως ώστε, σιγά σιγά στην αρχή και μετά απότομα, να γκρεμοτσακιστεί ο φαύλος καπιταλισμός και να περάσουμε στην Άναρχη Αιώνια Αυτοκρατορία της Κόκκινης Φρέγιας, Θεάς της Ηδονής, των Παιγνίων, της Γονιμότητας, Φυτεύτρας Ροδανθών και Εντελβάις, Παγκόσμιας Επιμελήτριας όλων των εκθέσεων των αφιερωμένων στον Σαρλ Φουριέ, Υπεργκέισας του Ξανθού Γυαλάκια Θεού Οντίν, συγγραφέα της οκτάτομης βιογραφίας του σερ Άλεκ Αλέξανδρου Αρνόλδου Κωνσταντίνου Ισηγόνη, μέγιστου ντιζάινερ του θρυλικού Κόκκινου Μίνι Κούπερ, ο οποίος, Βασίλη μου, Ισηγόνης…
