… και όχι μόνο παπαρούνες, Βασίλη μου, δεν είναι μόνο με παπαρούνες στρωμένη η πεδιάδα της Επανάστασης, άσε που δεν είναι μόνο πεδιάδα, είναι και κοιλάδα της Επανάστασης, είναι και οροσειρά της Επανάστασης, και ωκεανός της Επανάστασης είναι, κι άμα το τραβήξουμε, και γιατί να μην το τραβήξουμε άλλωστε; τι ζόρι τραβάμε; ναι, ας το τραβήξουμε λοιπόν και ας πούμε ότι είναι και πλανήτης, και γαλαξίας της Επανάστασης, δεν είναι ζήτημα γειτονιάς ή πολίχνης η Επανάσταση, είναι διαπλανητικό, διαστρικό, διαγαλαξιακό ζήτημα, δεν είχε και τόσο άδικο ο Ποσάδας, τα έλεγε χρόνια αυτά, τα έγραφε, τα διακήρυττε, τα διαλαλούσε, υπάρχουν έγγραφα, χαρτιά και ντοκουμέντα, κι αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι διόλου δεν βλάπτει να επανερχόμαστε πού και πού όχι μόνο στον Ρεμπώ και στον Μπωντλαίρ, όχι μόνο στον Αρτώ και στον Ριγκώ, αλλά και στους άλλους καταραμένους, σ’ εκείνους τους αλησμόνητους λησμονημένους, που τράβηξαν των παθών τους τον τάραχο για να ταράξουν συνειδήσεις και ύδατα λιμνάζοντα, ναι, να ξαναπιάνουμε κατά καιρούς τον Στσεγκλόφ, τι γλωσσοδέτης!, και τον Ποσάδας, αμφότεροι στο περιθώριο του περιθωρίου, δε λέω, αλλά τι εμπρηστικοί νόες, τι έλλογοι διασαλευμένοι, τι έκκεντρες φυσιογνωμίες, πού να σου εξηγώ, αλλά μιας και φτάσαμε ως εδώ, και μιας και το 2021 συμπληρώθηκαν τρεις δεκαετίες από τη μετακόμιση του δεύτερου στους ουράνιους λειμώνες, όπου, και εκεί, σίγουρα, θα αναστατώνει κόσμο και κοσμάκη, ας πούμε δυο κουβέντες, ή μάλλον ας σου πω εγώ δυο κουβέντες, αφού βλέπω το απορημένο ύφος σου, Βασίλη μου, για τον Χουάν Ποσάδας, όπως έμεινε στην Ιστορία, διότι το πραγματικό του όνομα δεν ήταν Χουάν Ποσάδας, αυτό ήταν το επαναστατικό του ψευδώνυμο, όλοι οι επαναστάτες είχαν επαναστατικά ψευδώνυμα, το ξέρεις, αλλά, ναι, το πραγματικό του όνομα ήταν Ομέρο Ρομούλο Κριστάλλι Φρασνέλλι, και βεβαίως μεν είναι γνωστός ως Αργεντινός επαναστάτης, κομμουνιστής, τροτσκιστής, και, οφκόρς, ποσαδιστής, καθόσον φανατικός οπαδός του εαυτού του, και ιδρυτής του ποσαδισμού, αλλά γεννημένος Ιταλός από Ιταλούς γονείς που εν συνεχεία μετέβησαν στην Αρτζεντίνα, μετανάστες άνθρωποι, και εκεί στο Μπουένος Άιρες τα κατάφερε και διέπρεψε, αλλά πριν διαπρέψει ζητιάνεψε κι έκανε ένα σωρό δουλειές του ποδαριού, και όταν λέω του ποδαριού, εν προκειμένω κυριολεκτώ, διότι ο δικός μας, ένεκα η ανέχεια και τα τουλάχιστον εννέα πάμφτωχά του αδέλφια, που ορφάνεψαν μικρά, μπήκε από νιάνιαρο στη βιοπάλη, κι έμαθε τσαγκάρης, έντυνε πόδια με υποδήματα, και καθότι τα δικά του πόδια ήταν γερά και άξια, ήταν ωκύπους ο δικός μας, τον ανακάλυψαν οι παράγοντες του ποδοσφαίρου στις αλάνες, κι ο μικρός Ομέρο έγινε μπαλαδόρος επαγγελματίας και έκανε ντρίπλες κι έβαζε γκολ με τη φανέλα της ομαδάρας Estudiantes de La Plata που έχει διακριθεί πολλάκις, κι όπως τον ανακάλυψαν οι παράγοντες του ποδοσφαίρου, έτσι κι αυτός ανακάλυψε την Επανάσταση, και χώθηκε και χύθηκε και χάθηκε, με την καλή έννοια και τα τρία, στο Μεγάλο Ποτάμι, και φάνηκε απ’ την αρχή τι κουμάσι, επίσης με την καλή έννοια, ήταν ο Ομέρο Ρομούλο Κριστάλλι Φρασνέλλι, καθόσον την έκανε με λοξά πηδηματάκια, πάλι τα πόδια, βλέπεις, από κάθε ορθοδοξία και γραμμή, πήγε με τους τροτσκιστές, με την Τέταρτη Διεθνή, αλλά κι εκεί δεν τον χώραγε ο τόπος, και πήρε τα πόδια του και πήγε και βρήκε τον Μισέλ Πάμπλο, τον δικό μας, τον Μιχάλη Ράπτη, που είχε στήσει φράξια στη φράξια των Τεταρτοδιεθνιστών, και έλαβε, ο Φρασνέλλι μας, το επαναστατικό όνομα Χουάν Πασάδας, και τα ʼσπασε και με τον Πάμπλο κι έφτιαξε δικό του, πλέρια και κάργα οραματικό γκρουπούσκουλο, την Ποσαδική Διεθνή, βεβαίως, και αφού επηρέασε αρχικά, άκου!, Κουβανούς σιδηροδρομικούς, Βολιβιανούς μεταλλωρύχους και Βραζιλιάνους αγρότες, άρχισε να εκνευρίζει, ή μάλλον να ταράζει, τα σύμπαντα, εκπονώντας θεωρίες που τις λες και εξωφρενικές εάν περιορίζεις την Επανάσταση στη γειτονιά και στην πολίχνη και στην πεδιάδα και στην κοιλάδα και δεν την οραματίζεσαι ν’ ανοίγεται στο πλανητικό σύστημα, στ’ αστέρια, στους γαλαξίες, όπως ακριβώς την οραματίστηκε ο Ποσάδας, πατώντας πού λες; με εφαλτήριο τι λες; τους δικούς μας, βασικά, ναι, τους Δημόκριτο κι Αριστοτέλη που τους μελετούσε εμβριθώς, και μελετώντας τους συνήγαγε ότι δεν είμαστε μόνοι, μοναχούληδες σε τούτο τον ντουνιά αλλά έχουμε και παρέα, σαφώς, τα καρντάσια τους εξωγήινους, και άρχισε, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, να προπαγανδίζει την ιδέα να πάρουμε τα πόδια μας και να τους βρούμε και να συμμαχήσουμε με τους μπαγάσηδες από τον Άρη κι από τον Δία κι από τον Σείριο κι από την Ανδρομέδα, και να κάνουμε, εμείς οι προλετάριοι, της γης οι κολασμένοι, παρέα με τ’ αδέλφια μας και με τα ούφο, ντου από παντού στον καπιταλισμό και να πάρουμε τα σώβρακα των κεφαλαιοκρατών και να θριαμβεύσει ο σοσιαλισμός σ’ όλο το σύμπαν, αλλά ενδιαμέσως εξεμάνη ο πολύς Φιδέλ Κάστρο με τις οραματικές, δεν μπορείς να πεις, προπαγάνδες του Ποσάδας και του έκλεισε το υποκατάστημα που διατηρούσε στην Κούβα, ναι, έστειλε, ο Φιδέλ, τους Μουσάτους και τα έκαναν, κυριολεκτικώς, γυαλιά καρφιά, και τσίμπησε αφορισμό ο Ποσάδας, καίτοι, αργότερα, ο Τσε, μάλιστα, ο Γκεβάρα, αυτός, ζήτησε, εμμέσως πλην σαφώς, συγγνώμη και είπε δεν ήταν σωστό, το παρακάναμε, πάντως του δικού μας δεν ίδρωσε το αυτί και πήγε ποδαράτος σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη να κάμνει τις προπαγάνδες του και να κηρύττει, όπως σχολίασε, γελώντας ομηρικά με τον τέως Ομέρο Φρασνέλλι και νυν Χουάν Ποσάδας, ο Πάμπλο, όχι τη διεθνή επανάσταση, που ήταν των παμπλιστών και των μετατροτσκιστών κόλπο, αλλά τη διαπλανητική επανάσταση, και μάλιστα, με τη φόρα που είχαν πάρει τα πράγματα το εξήντα οχτώ, με τον Μάη στο Παρίσι κι όλο εκείνο το Μεγάλο Πανηγύρι της Ρεβολουσιόν και της Ρεβόλτ, ο Ποσάδας στρώθηκε κι έγραψε ένα σπουδαίο, μέγκλα, μεγαλείο πόνημα, υπό τον γενναίο τίτλο, γαλλιστί, Les Soucoupes Volantes, le processus de la matière et de l’énergie, la science et le socialisme, αγγλιστί Flying Saucers, the process of matter and energy, science and socialism, και ελληνιστί, Ιπτάμενοι δίσκοι, η διαδικασία της ύλης και της ενέργειας, επιστήμη και σοσιαλισμός, όπου, στην κατακλείδα, και στην τελική, και άμα λάχει, προέβαινε σε κάλεσμα προς όντα από άλλους πλανήτες να παρέμβουν και να συνεργαστούν με τους γήινους για να ξεπεραστεί η δυστυχία, αμ πώς, ή/και αμ τι γαρ, που έλεγε κι ο Καρούζος, ο οποίος Καρούζος, ο Νίκος μας, θα γλένταγε πολύ με τις ποσαδικές πιρουέτες περί εξωγήινων κομρέιντς αλλά και με τις άοκνες προσπάθειες του Ποσάδας να μας πείσει, συν τοις άλλοις, για το πόσο πολύτιμη είναι η επικοινωνία των ανθρώπων με τα δελφίνια, μάλιστα: τα δελφίνια!, εκπόνησε κιόλας πολλά πονήματα επί του θέματος, ο ευρυμαθής τέως τσαγκάρης και μπαλαδόρος, όλο έγραφε κι έγραφε κι έγραφε, σε αντίθεση με τον Στσεγκλόφ, που σου έλεγα πιο πριν, ο οποίος Στσεγκλόφ, Βασίλη μου…
[Συνεχίζεται]