… το οποίο καντιανό σύστημα, μια που τ’ αναφέραμε, καθώς λέγαμε παλιά και κλείναμε το μάτι, Βασίλη μου, πάντα μου φέρνει στο νου τις ταξινομήσεις των σκακιστικών στυλ που κάναμε μες στην τύφλα μας με τον Ευτύχιο τον Μάξιμαλ και τον Μάνο τον Μίνιμαλ, τότες που, ναι, τότες που, όπως θέλησε ο μέγιστος Νάσος Δετζώρτζης να γυρίσει στα ελληνικά το That Time του Σάμιουελ Μπέκετ, ακριβώς λοιπόν τότες που συναζόμασταν στην Κάισσα και ταξινομούσαμε τα σκακιστικά στυλ σύμφωνα με τους φιλοσόφους και λέγαμε ότι ο Μίσια Ταλ έχει στυλ Αρθούρου Σοπενάουερ, ότι ο Αλιέχιν παίζει όπως γράφει ο Νίτσε, ενίοτε φιλοσοφούμε και με σφυριά, έλεγε ο Φρειδερίκος, ο Κασπάροφ, καίτοι στη ζωή του κάνει νερά στη διαλεκτική, θα έλεγες κάλλιστα ότι έχει καταπιεί μασημένη όλη τη Φαινομενολογία του Νου του Εγέλου, ενώ ο Καπαμπλάνκα έχει φέρνει στο νου μας τον Ιμμάνουελ Καντ, κι έτσι λοιπόν πριν προχωρήσουμε στα επόμενα ιρλανδέζικα, μέρα που είναι –τι μέρα, δηλαδή; νύχτα!, όχι, όχι, ούτε νύχτα ούτε μέρα ούτε Σάββατο κι απόβραδο και ασετυλίνη, όχι, άσε, είμεθα, είναι ξεκάθαρο ότι είμεθα, εκτός προσδιορισμένου χρόνου, είμεθα πλέον στο άχρονον, και πώς να μην είμεθα αφού εορτάζουμε τα εκατό χρόνια, τον ένα αιώνα, για σκέψου!, από την έκδοση του Ulysses, εξ ου και τα έως τώρα δεκατέσσερα ιρλανδέζικα που έχουμε πιει, και μένουν άλλα τέσσερα, ήγουν εν συνόλω δεκαοχτώ, όσα τα λεγόμενα κεφάλαια του Ulysses – ω, ναι!, που ανέκραζε και η σεπτή μακαρίτισσα Μαντώ Αραβαντινού που, όπως θυμάσαι, αυτή μας εμύησεν στον Τζόυς, μικρά παιδιά σαν ήμασταν και πηγαίναμε σχολείο, ναι, Βασίλη μου, προτού περάσουμε στα επόμενα τέσσερα ιρλανδέζικα και εν συνεχεία προχωρήσουμε, ως είθισται κάθε χρονιά μέρα, ή και νύχτα, στις δευτερολογίες και τα επίμετρα και τους αστερίσκους υποσημειώσεων και στα υστερόγραφα, επίτρεψέ μου εν τάχει να σου μιλήσω για έναν εκπληκτικό Ιρλανδό, την προσοχή μου στον οποίο μου επέστησε ο μέγας τζοϋσολόγος, ο Άρης φυσικά, ο Άρης οφκόρς, ποιος άλλος;, μια Bloomsday που τα πίναμε, καλή ώρα σαν τώρα, καίτοι σήμερα δεν έχουμε 16 Ιουνίου, δεν είναι Bloomsday, αλλά δεν παύουμε να εορτάζουμε τα εκατό χρόνια, τον ένα αιώνα, για ξανασκέψου!, από την έκδοση του Ulysses, συνεπώς κάθε μέρα και νύχτα είναι Bloomsday, και ποιος θα μας συγκρατήσει να μην είναι; η σύνεσις; ας γελάσω, χαχαχαχαχα και πάλι χαχαχαχαχα!, και παρεμπιπτόντως, προτού αρχίσω να σου μιλάω για τον εκπληκτικό Ιρλανδό, στην προσοχή μου στον οποίο και τα λοιπά, ο Άρης και τα λοιπά, και τα λοιπά, ας ρίξω μια μικρή κατάρα στον μπαγάσα τον Γερμανό, τον Χανς Βάλτερ Γκάμπλερ, που τον έπιασε η προπέτεια να σιάξει το κείμενο του Ulysses και τα έκανε μαντάρα, ο προπετής και τώρα, στα ογδονταφεύγα του, ούτε η πρώτη ερωμένη δεν τον θυμάται, ή δεν θέλει να τον ξέρει, και κάνει ότι δεν τον θυμάται, κι αν κάτι λέει αυτό –πώς δε λέει; πώς δε λέει; σε τέτοια εποχή που ζούμε λέει και παραλέει!– ναι, αν κάτι λέει αυτό, που λέει και παραλέει, ούτε στη Wikipedia δεν τον βρίσκεις, τον έχει εξάλλου περιποιηθεί δεόντως και ο Άρης, ο οποίος Άρης, όπως σου είπα, μου επέστησε την προσοχή σε έναν εκπληκτικό Ιρλανδό, ονόματι Τζων Χήλυ, να δες μισό λεπτό στο μπλοκάκι μου, βλέπεις; JOHN HEALY, τον οποίο, αν κάτι λέει αυτό, που λέει και παραλέει στην εποχή που ζούμε, τον έεεεεεεεχει η Wikipedia, καίτοι δεν ήταν κάνας βαρύς κι ασήκωτος scholar σαν τον Χανς Βάλτερ Γκάμπλερ, που παρά την τρίτομη βαρυγδουπιά για το Ulysses δεν τον έχει καν η Wikipedia, και σαφώς τον έχει ξεχάσει η πρώτη του ερωμένη και τα λοιπά, αλλά, ο μη λόγιος και μη scholar Τζων Χήλυ είχε διαβάσει περιπαθώς, ναι, είχε μελετήσει, είχε κάνει φύλλο και φτερό το Ulysses και ναι μεν δεν έγραψε λέξη γι’ αυτό, εννοώ για το Ulysses, δεν έγραψε λέξη, κιχ δεν έβγαλε, για τον Τζόυς, ενσωμάτωσε τα όσα αποκόμισε από την περιπαθή μελέτη του Ulysses στο δικό του έργο, όπως με ενημέρωσε ο Άρης, και άντλησε από την εν λόγω περιπαθή μελέτη πολύτιμα διδάγματα που τον έσωσαν από το να πάει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, τον έκαναν άνθρωπο θα λέγαμε στην εποχή που ζούμε κι από κει που τον είχαν οι πάντες για ξεγραμμένο, και πίνανε γλυκό κρασί ψωμάκι σιταρένιο, ντίλεμ ντελμέμ ντιλέμ, αίφνης ο φοβερός και τρομερός Τζων Χήλυ, αντλώντας ό,τι δεν μπόρεσε ποτέ ν’ αντλήσει ο βαρύγδουπος Χανς Βάλτερ Γκάμπλερ ο Προπετής από το Ulysses, όχι μόνο δεν πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι όπως τόσοι και τόσοι όμοιοί του κι αδελφοί του, όχι μόνο την έκανε με λοξά πηδηματάκια από τα RIP και τα orbituaries ο άνθρωπος αλλά και χαίρει άκρας υγείας τώρα που κλείνει τα ογδόντα του, γεννημένος καθώς είναι είκοσι έτη μετά την πρώτη έκδοση του Ulysses, το οποίο μελέτησε περιπαθώς προ εξηκονταετίας, ήτοι στα είκοσί του χρόνια και μόλις σαράντα χρόνια από την εν λόγω και θρυλική πρώτη έκδοση του Ulysses, και άντλησε όπως σου είπα ότι μου είπε ο Άρης, και όπως άλλωστε η ζωή η ίδια έδειξε, πολύτιμα, όχι: ανεκτίιιιιμητα, διδάγματα ζωής από την εν λόγω μελέτη, η οποία μάλιστα μελέτη διεξήχθη στης φυλακής τα σίδερα, μάλιστα κύριε, μάλιστα Βασίλη μου, μέσα στη φυλακή, και σε τι φυλακή!, σε σκληρή φυλακή, σε φυλακή για απολειφάδια, για πεταμένους, για κατακάθια, για ρεμάλια της χαμοζωής, για φτηνοφαγάδες και φτηνοπότες, ναι, σε τέτοια φυλακή, όπως μου είπε ο Άρης, σου λέω, ο δικός μας ο Τζων Χήλυ, ο Ιρλανδός, ο εκπληκτικός, κι ας έζησε στο Λονδίνο, ναι, σε μια τέτοια φυλακή, σχεδόν αμούστακος θα λέγαμε, μειράκιον θα λέγαμε, πιτσιρικάς θα λέγαμε, από κει που ήξερε να διαβάζει μόνο τις ετικέτες στις φιάλες φτηνών ιρλανδέζικων, του έλαχε να γνωρίσει τον φοβερό και τρομερό Χάρρυ τον Αλεπού, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος Αλεπούς τον μύησε σε δύο πράγματα, λυτρωτικά τόσο ώστε όχι μόνο να μην πάει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι ο Τζων αλλά και να διαπρέψει και να γίνει φιλμ, δύο φορές μάλιστα, μία το 1991, από τον Gillies MacKinnon, ο οποίος μια που τ’ αναφέραμε, όπως λέγαμε παλιά και κλείναμε το μάτι πονηρά, τυγχάνει φίλος του δικού μας, του Πέτρου Μάρκαρη, και άλλη μία το 2011, από τον Paul Duane, όπως βλέπεις ότι έχω σημειώσει στο μπλοκάκι μου, και βέβαια έγινε φιλμ δύο φορές λόγω των δύο λυτρωτικών πραγμάτων στα οποία πίσω απ’ της φυλακής για πεταμένους τα σίδερα τον μύησε ο Χάρρυ ο Αλεπούς και τα οποία ήσαν, ένα το Ulysses και δύο το σκάκι που όπως θα σου πω αφού παραγγείλουμε το επιβεβλημένο λόγω περιστάσεων δέκατο πέμπτο ιρλανδέζικο…
[Συνεχίζεται]
