Ανέβαινα το δρόμο του Πειραιά για την Αθήνα –ακόμα ανεβαίνω από το 1973, που μπήκα στα γράμματα με το Βιβλίο 1, δική μου έκδοση. Δεν γνώριζα κανέναν έως που συνάντησα στην πόλη μου, στον Πειραιά, τον Μιχάλη Κατσαρό. Με το βιβλίο μου, το πρώτο, γνώριζα και τον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου –που έφτανε στη νοικιασμένη μου κάμαρη της οδού Πανός 17 με WC κοινό στο βάθος της ελεύθερης, στην οδό, εισόδου. Όλη η ζωή μου, δημόσια και ιδιωτική, ήταν αυτή που κατέγραφα στην τέχνη που άρχιζα –την ποίηση. Αυτοί οι δύο ποιητές μού δίδαξαν το πέρα από τους στίχους –από το παράθυρο του λουτρού του ο Ασλάνογλου στην οδό Κωνσταντινουπόλεως, μετά τη Βασιλίσσης Όλγας, μου έλεγε: βλέπεις τη Νέα Ορλεάνη;
Στην Αθήνα, στο σαλόνι του Κίμωνα Φράιερ, συναντούσα εξέχοντες ποιητές –καλλιτέχνες (με αναγεννησιακή έννοια) και ήταν μαγικά για μένα.
Αργότερα έφτανα στον Γκοβόστη, στην οδό Ζωοδόχου Πηγής, με μέντορα το Κώστα Παπαγεωργίου, να διαβάζω με τον Νάσο Βαγενά, ποιήματά μου και να μιλώ γι’ αυτά στο κοινό. Τους είπα ότι εγώ έφερα την αμμωνία των ουρητηρίων στην τέχνη για να υμνήσω την ομορφιά των αγαλμάτων στα μουσεία και ταις οδούς, με το χαμόγελό τους –όπως με δίδαξε ο μετέπειτα δάσκαλός μου Γιάννης Τσαρούχης.
Βάδιζα πάντα μόνος με φίλους ποιητές που βρέθηκα μαζί τους, όπως τον Αντώνη Φωστιέρη, Χάρη Μεγαλυνό, Εύμολπο Συναδινό, Θανάση Νιάρχο, Χριστόφορο Λιοντάκη, Γιώργο Μαρκόπουλο, Γιάννη Κοντό…
Είχα την τύχη να συναντήσω τους Γιάννη Μαρκόπουλο, Μάνο Χατζιδάκι, Νίκο Γκάτσο, Ντίνο Χριστιανόπουλο, Ερρίκο Σοφρά, Κωνσταντίνο Μπούρα και άλλους που μου δίδαξαν ήθος και τέχνη.
Με αυτά τα δύο βαδίζω την τέχνη μου από το 1973, με 27 βιβλία και γραφή μου σε: θέατρο, πεζά, ραδιόφωνο, δημοσιογραφία, τηλεόραση, θεατρικό παίξιμό μου, στίχους τραγουδιών, Περιοδικό 190 τεύχη και Εκδόσεις Οδός Πανός και Εκδόσεις Σιγαρέτα, 800 τίτλοι…
Αθήνα, 16 Ιουλίου 2021