ΤΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ «ΝΕΟΝΑΖΙ»
Συγγνώμη που το λέω συνέχεια
αλλά όταν σκέφτομαι τη λέξη «νεοναζί»
δεν μου έρχονται στο νου
τα ξυρισμένα κεφάλια κι οι σβάστικες και οι δάδες,
μα όλα αυτά που προηγούνται
μέχρι να βγούνε στον δρόμο
τα ξυρισμένα κεφάλια κι οι σβάστικες και οι δάδες.
Μου έρχονται στο νου
αυτοί που κάνουν τα pushback.
Κι αυτοί που συνηθίζουν
αυτούς που κάνουν τα pushback.
Κι αυτοί
που, όταν πεθάνει ένας μετανάστης,
λένε
ο «δήθεν θάνατος του μετανάστη».
Κι αυτοί
που συνήθισαν
αυτούς που λένε
ο «δήθεν θάνατος του μετανάστη».
⸙⸙⸙
ΚΙ ΟΜΩΣ, ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟΥΣ «ΑΘΛΙΟΥΣ»
Κι όμως,
τα καθάρματα που αποφάσισαν
πως η πεντάχρονη Μαρία Αλάλι δεν υπήρξε ποτέ,
άρα δεν πέθανε στον Έβρο τον Άυγουστο του 22,
τα καθάρματα που λένε
πως δεν πνίγονται άνθρωποι στην θάλασσα
από τα Pushbacks της Ελληνικής Κυβέρνησης
και πως τα πτώματα που ξεβράζονται στις ακτές
είναι μια οφθαλμαπάτη,
ή έστω,
παλιοί νεκροί από αρχαίες ναυμαχίες,
έχουν διαβΆσει τους Αθλίους.
Μάλιστα συχνά πυκνά,
τα μεσημέρια ή τα βράδια
στα πολυτελή εστιατόριά τους
μιλάνε για τον Γαβριά και την Τιτίκα,
κι ύστερα πάνε στο γραφείο τους
και γράφουν το επόμενο κομμάτι
για να κοροϊδέψουν το επόμενο νεκρό παιδί
σε μια επόμενη ακτή, σε μια επόμενη νησίδα.
Κι άμα τους πεις καθάρματα, θα σου πούνε
πως εσύ είσαι τραμπούκος,
πως έχουν το δικαίωμα να μιλάν για ό,τι θέλουν,
πως ο Ουγκώ ανήκει σε όλην την ανθρωπότητα,
άρα ανήκει σε αυτούς,
το ίδιο και ο Γαβριάς και η Τιτίκα.
[*Επειδή υπάρχει διχογνωμία απόψεων για το εάν υπήρξε η Μαρία Αλάλι, μπορείτε να διαβάσετε τις θέσεις του ΘΤ εδώ.]
⸙⸙⸙
ΤΑ ΤΡΕΝΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ
[Στίχοι για μουσική]
Σ’ άλλους αιώνες, σε άλλον καιρό,
ίσως να ήμουν γενναίος κι εγώ,
ίσως να γύρευα το πιο σωστό,
το δίκιο και το καλό.
Θα ʼμουν μαζί με τους σκλάβους της γης,
με τους χαμένους της κάθε εποχής,
με τις καμένες γυναίκες κι εγώ,
με τους νεκρούς του Κονγκό.
Με τον Βολταίρο και με τον Ρουσώ,
με της Βαστίλης τον ξεγκρεμισμό,
μ’ όσους πεινάνε και μ’ όσους διψούν
και μ’ όσους αιμορραγούν.
Με τον Αγιάννη, τον Ενζολορά,
και στο οδόφραγμα με τον Γαβριά,
με τους Εβραίους του μαύρου χαμού
στα τρένα του ναζισμού.
Όμως δεν ζούμε σε άλλους καιρούς,
αλλά σε τούτους τους πιο χαλεπούς,
ποιος να προσέξει στο χάος αυτό
κάποιο θαμπό μακελειό;
Τόσα υπάρχουν στον κόσμο δεινά,
χάνω τη μπάλα, κοιτώ τη δουλειά,
άρα μπερδεύομαι και κάνω μπρακ
στα φονικά τα Pushback.
Κι ίσως οι άνθρωποι να ’ναι πολλοί,
να μη χωράνε και όλοι στη γη,
ποιος είμαι εγώ που θ’ αντισταθώ
σε νόμο ιστορικό;
Αχ, ας γεννιόμουν σε άλλον καιρό,
θα ʼμουνα πρότυπο εκπληκτικό,
θα ʼκανα πάντα εγώ το σωστό,
το δίκιο και το καλό.
Τώρα στην άκρη ενός βαγονιού
φορώ πηλήκιο του πρώτου οδηγού,
και νά, σφυρίζουν του σκοτωμού
τα τρένα του ναζισμού.
⸙⸙⸙
ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ Η ΧΡΟΝΙΑ 2023
Ξέρω, είναι ωραίες οι αγαπητικές ευχές,
«Καλή Χρονιά», «Χρόνια Πολλά»,
«Με το καλό ο Νέος Χρόνος»,
αλλά
αν τα καθάρματα σάς πείσουν
πως δεν υπάρχουν τα νεκρά παιδιά στις ακτές και τα ποτάμια,
πως δεν υπάρχουν οι πνιγμένοι των Pushback,
πως το κράτος δεν σκοτώνει μετανάστες,
αν τα καθάρματα σας πείσουν
πως στον πίνακα του Βαν Γκογκ υπάρχει μόνο το σταροχώραφο
και δεν υπάρχουν κοράκια
παρά κάτι μουτζούρες στον ουρανό που δεν σημαίνουν τίποτε,
λυπάμαι που σας το λέω,
δεν θα είναι καλή η χρονιά,
και, κυρίως, δεν θα είναι καλή η ζωή σας,
ούτε τίποτα άλλο θα είναι καλό.