Δεν υπάρχει queer λογοτεχνία. Υπάρχει μόνο λογοτεχνία. Και η λογοτεχνία μπορεί να έχει ή να μην έχει queer θεματική. Η μόνη θεωρητικά επαρκής χρήση του όρου «queer λογοτεχνία» είναι αυτή με τη σημασία «λογοτεχνία με queer θεματική». Οποιαδήποτε προσπάθεια χρήσης του όρου «queer λογοτεχνία» ως υποτίθεται οντογενετικού ταξινομικού όρου, που τάχα κάτι έχει να πει σε σχέση με την ιδιοσυστασία του λογοτεχνικού γεγονότος αυτού καθαυτού, είναι απλώς και μόνο φιλολογική κριτική στα χειρότερά της και οδηγεί και σε κάθε είδους φιλολογικά παρατράγουδα: σε φεστιβάλ «queer λογοτεχνίας», για να θυμηθώ ένα συναφές ενσταντανέ, μία από τις προσκεκλημένες ποιήτριες απαγγέλλει ένα ποίημα με θέμα την σούπα που της μαγείρευαν ο παππούς και η γιαγιά της όταν ήταν μικρή στην Τσεχία. Στην εύλογη ερώτησή μου στο τέλος της παρουσίασης γύρω από το γιατί συμπεριλήφθηκε ένα τέτοιο ποίημα σε ένα queer φεστιβάλ, η απάντηση που πήρα ήταν «μα αφού η ποιήτρια που το έγραψε είναι λεσβία». We can do better than that… Οι ταξινομικά και θεωρητικά άρτιες διατυπώσεις είναι «queer φεστιβάλ λογοτεχνίας» και όχι «φεστιβάλ queer λογοτεχνίας», είναι «λογοτεχνία queer θεματικής» και όχι «queer λογοτεχνία».
Η παραγωγή και προβολή λογοτεχνίας με queer θεματική (και ιδίως με εστίαση σε ζητήματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου) είναι μία πράξη γενναιότητας και ακτιβισμού, καθοριστικής πολιτικής, κοινωνικής, ανθρωπολογικής και καλλιτεχνικής σημασίας, ιδίως σε μία κοινωνία όπως η ελληνική, που εν πολλοίς ακόμη είναι ένα προ-νεωτερικό, μονοφωνικό και παραμορφωτικά ομοιόμορφο (uniform) κατασκεύασμα, εμφορούμενο από πανίσχυρα πατριαρχικά θέσφατα. Τόσο η ατομική όσο και η θεσμικά οργανωμένη προβολή λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων με queer θεματική είναι εντελώς απαραίτητες για την επίτευξη του τετράπτυχου Κατανόηση – Ορατότητα – Περηφάνια – Ποικιλότητα. Και το τετράπτυχο, με τη σειρά του, νευραλγικής σημασίας για την κοινωνική μετάβαση από τη θέσει μονοφωνία στη φύσει πολυφωνία και από τη θέσει ομοιομορφία στη φύσει ποικιλότητα. Η ατομική αλλά και η θεσμικά οργανωμένη προβολή έργων με queer θεματική είναι εντελώς απαραίτητες επίσης για την άρθρωση Λόγου κοινωνικού αναθεωρητισμού: ως «Λόγο κοινωνικού αναθεωρητισμού» εκλαμβάνω κάθε γλωσσικό ή εξω-γλωσσικό εγχείρημα, καλλιτεχνικό ή μη, που δεν μένει απλώς στο να αναψηλαφήσει και να περιγράψει το αιτιατό αλλά χτυπάει στη ρίζα του το αίτιο, διαυγάζει, ξεσκεπάζει και υποσκάπτει τους υπόρρητους, στρεβλωτικούς, γενεσιουργούς μηχανισμούς της συντεταγμένης κοινωνίας και της πατριαρχίας που είναι αιτιακά υπεύθυνοι για τη συνθήκη της queer εμπειρίας. Η άρθρωση Λόγου κοινωνικού αναθεωρητισμού είναι καλλιτεχνική όσο και πολιτική απόφαση. Τα πρώτα μου ποιήματα και multimedia artworks με αναθεωρητική και queer θεματική άρχισα να τα δημιουργώ μέσα στην τελευταία τριετία, στο πλαίσιο μιας τέτοιας ακριβώς συνειδητής και εμπρόθετης πολιτικής και καλλιτεχνικής στάσης.