Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπάρχει η αφιέρωση: «Η θεά είναι θνητή»
την είδα να περιδιαβαίνει στο πάρκο Giardini Indro Montanelli
στις ρίζες του πλάτανου, η φωτογραφία είναι ένα νεαρό κορίτσι –
στη μέση ενός μακρύτατου κυματοθραύστη
που σπάει όνειρα στην τεχνητή λιμνούλα
το πρόσωπό της σαν ρυάκια παπαρούνες που τσακίζονται πάνω σε έναν ανοιξιάτικο λιμενοβραχίονα συναισθημάτων.
ΙΙ.
Χρυσαλλίδα του Θεού, εφήβαιο της Βερονίκης –
διαπερνάει την φλέβα του κροτάφου μου σαν ροή ασύμμετρης άνοιξης που ξεχειλίζει,
μέχρι να φιλήσω το πρόσωπο μιας καθολικής αγίας πάνω σε τέμπλο ολικής αναισθησίας.
ΙΙΙ.
Τότε είδα μια πελώρια πόλη ξαπλωμένη στο μπαλκόνι σου με τα περίτεχνα μαντεμένια κάγκελα – μαρμάρινο περβάζι, μαρμάρινο το μυαλό μου,
το καλοκαίρι θα σε άφηνα έγκυο, εισχωρώντας σαν φως που χαράζει ό,τι αντικρύζει–
μέσα από το σχισμένο αιδοίο σου, από τις σχισμένες πατούσες, από τις σχισμένες παλάμες σου, με το κεφάλι σφηνωμένο ανάμεσα στα γυμνά σου σκέλια θα σε αγαπώ παντοτινά, θα περάσουν τα παιδιά κι έπειτα τα παιδιά των παιδιών μας – θα κλαίω από χαρά, από φόβο και ωραιότητα, θνητότητα που χτυπάει στο κεφάλι μου όταν σε βλέπω, σφυγμός θαμμένος κάτω από τον πλάτανο που φύτρωσε από βαθύ σκούρο αίμα στον κρόταφό μου. Αγνώριστος χωρίς την ομορφιά σου.
[η συνάντηση:] το φιλί σου σαν ανοιξιάτικη ταχύτητα μιας Θεάς που εισχωρεί μέσα μου, με εισπνέει και μου ξεσκίζει την ψυχή από το στήθος προς τον αριστερό ώμο. εκεί χαράζει σταυρό με λεπίδι για να περάσει από το πρωινό αίμα η κόκκινη γραμμή του μετρό πρός Λορέτο.
⸙⸙⸙
[Τα τρία αποσπάσματα προέρχονται από την ποιητική σύνθεση Μπουένος Άιρες, Μιλάνο.]
